I SAB/Sz 48/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. K. na przewlekłość Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę

G. K. 6 listopada 2023 r. złożył skargę na przewlekłość postepowania Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że nie zgadza się z decyzją wydaną przez organ 6 października 2023 r., a organ błędnie uznał, że mamy tu do czynienia z informacją publiczną przetworzoną. Zdaniem skarżącego, organ dopuszcza się przewlekłości w udostępnieniu informacji publicznej. Jednocześnie w sprawie sygn. I SA/Sz 696/23 toczy się postępowanie w przedmiocie sądowej kontroli legalności decyzji organu wydanej 23 października 2023 r., mocą której organ utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Zakładu Karnego w [...] z 14 września 2023 r. odmawiającą udostępnienia informacji publicznej. Decyzja organu z 23 października 2023 r. została doręczona G. K. 30 października 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Wyjaśnić należy, że właściwość sądów administracyjnych w sprawach wniosków o udostępnienie informacji publicznej wynika z przepisu art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902), stanowiącego, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy p.p.s.a. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm. –: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe postępowanie organów w przypadkach niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych (art. 3 § 2 pkt 8-9 p.p.s.a.). W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W rozpoznawanej sprawie zasadniczą okolicznością determinującą rozstrzygnięcie jest wydanie przez organ ostatecznej decyzji z 23 października 2023 r. Decyzją tą organ utrzymał on w mocy decyzję organu I Instancji z 14 września 2023 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej w zakresie wniosku z 17 sierpnia 2023 r., ze względu na uznanie, że żądana informacja ma przetworzony charakter i niewykazanie przez skarżącego szczególnej istotności dla interesu publicznego. Decyzja organu z 23 października 2023 r. została doręczona wnioskodawcy 30 października 2023 r., co wynika z akt sprawy. Skarga na powyższą decyzję podlega rozpoznaniu w toku odrębnego postępowania prowadzonego pod sygn. akt I SA/Sz 696/23. Na rozstrzygnięcie w niniejszej wpływ ma uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego 7 sędziów z 7 marca 2022 r., sygn. akt II OPS 1/21 (orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl), stosownie do której: "Skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.". W uzasadnieniu uchwały stwierdzono m.in., że "skoro po wszczęciu postępowania sądowoadministracyjnego na skutek wniesionej skargi jest wiadome, że udzielenie ochrony jednostce nie jest prawnie możliwe wobec ustania stanu przewlekłości, to prowadzenie w tym przedmiocie postępowania przestaje mieć podstawy prawne ze względu na brak celu jego prowadzenia. Dyscyplinowanie administracji publicznej nakierowane na załatwienie sprawy administracyjnej w rozsądnym terminie nie może bowiem zostać oderwane od źródła w postaci trwającego postępowania administracyjnego oraz prowadzącego je organu, w stosunku do którego środki dyscyplinujące powinny zostać zastosowane." NSA wskazał, że przyjęty w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19 pogląd w odniesieniu do skargi na bezczynność organu administracji, gdy skarga została wniesiona w chwili ustania bezczynności organu, pozostaje aktualny także wobec skargi wniesionej na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji, gdy skarga ta została wniesiona po zakończeniu postępowania, którego dotyczy. Stosownie natomiast do wymienionej uchwały II OPS 5/19 wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. NSA podkreślił, że "przewlekłość postępowania administracyjnego, jako stan faktyczny, nie jest stanem ciągłym, lecz ma swój kres w chwili rozstrzygnięcia sprawy przez organ. Po rozstrzygnięciu sprawy przez organ, nawet jeżeli rozstrzygnięcie to nastąpi po upływie terminu wyznaczonego w przepisach obowiązującego prawa, przewlekłość postępowania pozostaje stanem historycznym, czyli takim, który istniejąc w przeszłości, nie może być uznany w procedurze sądowoadministracyjnej za nadal podlegający ocenie w kontekście celu tej procedury, tj. przeciwdziałania opieszałości organu w wydaniu rozstrzygnięcia, skoro organ wydał już takie rozstrzygnięcie. Za rozstrzygnięcie sprawy przez organ administracji należy przy tym uznać nie tyle samo wydanie aktu administracyjnego, ale jego uzewnętrznienie wobec stron postępowania w postaci jego doręczenia stronom ze skutkiem prawnym ostatecznego zakończenia postępowania administracyjnego". Wypada również zwrócić uwagę, że poprzedzenie złożenia skargi ponagleniem nie jest wymagane w odniesieniu do skarg na bezczynność organu w przedmiocie udostepnienia informacji publicznej, a w uchwale II OPS 1/21 NSA zaznaczył, że "to, czy ponaglenie zostało złożone w toku postępowania administracyjnego, czy po jego zakończeniu, a nawet, czy w ogóle zostało złożone, nie podlega już ocenie sądu, skoro sama skarga jest niedopuszczalna z powodu braku przedmiotu zaskarżenia". Stosownie do art. 269 § 1 p.p.s.a. jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Przepis art. 187 § 1 i 2 stosuje się odpowiednio. Sąd w pełni podziela zapatrywanie NSA wyrażone w omawianej uchwale i uważa, że znajduje ono odpowiednie zastosowanie gruncie rozpoznawanej sprawy. Organ wydał i doręczył decyzję rozstrzygającą wniosek o udostępnienie informacji publicznej przed złożeniem skargi na przewlekłość. Decyzja ta jest przedmiotem sądowej kontroli legalności, jednak kwestia jej zgodności z prawem nie może być wiązana ze stanem przewlekłości. Skarga na przewlekłość jest niedopuszczalna z powodu wydania przez organ decyzji bez względu na jej treść, tj. czy odpowiada oczekiwaniom zainteresowanej strony, czy też nie. Mając na uwadze powyższe, skarga podlegała odrzuceniu, jako niedopuszczalna, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z § 3 p.p.s.a.