I SAB/Sz 27/23

Sygn. [...] I SAB/Sz 27/23 [pic] WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 stycznia 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.) Sędzia WSA Marzena Kowalewska po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu [...] stycznia 2024 r. sprawy ze skargi F. S. na bezczynność Inne w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Inne do rozpoznania wniosku skarżącego F. S. w terminie 14 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku; II. stwierdza, że Inne dopuścił się bezczynności; III. stwierdza, że bezczynność Inne miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; IV. zasądza od Inne na rzecz skarżącego F. S. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

F. S. (dalej: "wnioskodawca", "skarżący") wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. na bezczynność D. (dalej: "organ zobowiązany", "Dyrektor P. ") w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Skargę oparto o następujący stan faktyczny: [...] września 2023 r. wnioskodawca skierował do organu zobowiązanego, za pośrednictwem poczty elektronicznej, wniosek o następującej treści: "We wrześniu 2023 r. media poinformowały, że inspektorzy Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w W., w asyście policji, interweniowali wobec M. S., a na jej ojca wystawiono mandat w wysokości [...] zł, którego przyjęcia odmówił". Wnioskodawca wniósł o udostępnienie informacji za pośrednictwem poczty elektronicznej - na adres [...] - w następującym zakresie: 1. Którzy inspektorzy oraz pracownicy PSSE w W. brali udział w ww. interwencji? (podanie imion i nazwisk); 2. Kiedy miała miejsce ww. interwencja? (podanie daty i godziny rozpoczęcia i zakończenia interwencji); 3. Czy w związku z ww. interwencją utworzono notatki urzędowe lub służbowe? Jeżeli tak, ich udostępnienie w formie skanu lub elektronicznej kopii; 4. Czy ww. interwencja została podjęta w związku ze zgłoszeniem naruszenia przepisów? 5. Czy ww. interwencja została podjęta z inicjatywy PSSE w W.? Kto podjął decyzję o przeprowadzeniu interwencji? (podanie imienia i nazwiska). Organ zobowiązany nie udzielił odpowiedzi na ww. pytania. Pismem z [...] października 2023 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność D. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Wskutek bezczynności organu zarzucił naruszenie: 1) art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji, 2) art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepisy te stanowią podstawę prawa do uzyskiwania informacji oraz dostępu do dokumentów poprzez brak zastosowania, polegający na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek, 3) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji do publicznej w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia od dnia złożenia wniosku poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji. Skarżący stawiając powyższe zarzuty wniósł o: stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku oraz zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej odrzucenie, względnie, gdyby Sąd nie znalazł podstaw do jej odrzucenia, o oddalenie skargi w całości oraz zasądzenie od skarżącego na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania, w tym ewentualnych kosztów zastępstwa procesowego. Zdaniem organu, skarga zasługuje na odrzucenie z uwagi na art. 53 § 2 b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi, że "skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu". Skarżący ponaglenia do organu nie wniósł. Organ dopiero po wniesieniu skargi na bezczynność zorientował się, że wśród wielu maili z dnia [...] września 2023 r., pozostał mail z wnioskiem o dostęp do informacji publicznej. Co istotne zdaniem organu, skarżący nie dołączył do skargi przedmiotowego wniosku o dostęp do informacji publicznej co uniemożliwia organowi pełne zajęcie stanowiska w sprawie albowiem wniosek, który organ odnalazł jako nie załatwiony, nie posiada podpisu oraz identyfikowalnego adresu mail co uniemożliwia przyporządkowanie go jako wniosku F. S.. Skarżący w skardze wskazał co prawda na jaki adres poczty elektronicznej przesłał wniosek, jednakże nie wskazał z jakiego adresu wniosek wysłał. Zdaniem organu, gdyby Sąd uznał, że nie zachodzą podstawy do odrzucenia skargi i uznał, że organ był bezczynny to, w ocenie organu nie miało to miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Organ zobowiązany wskazał, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw strony. W orzecznictwie przyjmuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Dla uznania, rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające zaś samo przekroczenie ustawowych obowiązków, w tym terminu do załatwienia sprawy, ale musi być ono znaczne (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012r., sygn. I OSK 675/12; postanowienie NSA z 27 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 468/13). Organ wskazał, że nie miał złej woli ani nie lekceważył strony. We wrześniu 2023 r. działaniami Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w W. (w związku z podjętą przez kontrolerów stacji kontrolą w miejscowości L.) interesowały się m.in. portale społecznościowe, media lokalne i ogólnopolskie, a także osoby fizyczne i prawne, przy czym stacja telewizyjna pojawiała się ze swoimi interwencjami, co wymagało dodatkowego nakładu pracy pracowników stacji i licznych odpowiedzi nie tylko telefonicznych ale i pisemnych. Wniosek F. S. nie został rozpoznany z uwagi na przeoczenie, a nie z uwagi na lekceważenie strony. Zdaniem organu, terminy zastrzeżone dla rozpoznania sprawy, jak i okres zaistniałej zwłoki nie dają podstaw do uznania, że nastąpiło rażące naruszenia prawa. Pismem procesowym z dnia [...] listopada 2023 r., skarżący podtrzymał wcześniejszą skargę oraz rozwinął jej argumentację. Skarżący odwołując się do utrwalonej linii orzeczniczej sądów administracyjnych wskazał, że dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia stąd wniosek organu o odrzucenie skargi jest bezpodstawny. Nadto, skarżący wskazał, że udostępnienie informacji jest procedurą odformalizowaną, a wniosek nie musi być podpisany przez nadawcę. Ponadto, skarżący wskazał na treść oraz datę przesłania swojego wniosku. Organ przyznał, że wniosek odnalazł, jednak nie przekazał go wraz ze skargą do Sądu. Co więcej, do dnia złożenia niniejszego pisma, organ nie zrealizował wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej z 15 września. W ocenie skarżącego, działanie organu ma charakter arbitralny i nieuzasadniony. W związku z tym, skarżący wniósł o stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje: Skarga jest zasadna. W pierwszej kolejności wskazać należy, że na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023., poz. 259 ze zm., dalej: "p.p.s.a"), sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Według art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wskazanymi przez stronę skarżącą zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Informacja publiczna była przedmiotem wielu rozstrzygnięć sądów administracyjnych, zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą, dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, czyli nie jest wymagane "wyczerpanie środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., ani wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, ani ponaglenie, o którym mowa w art. 37 K.p.a. (por. wyroki NSA: z 25 października 2018 r., sygn. akt I OSK 2931/16; z 30 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 1692/15; z 25 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 503/15; z 19 lutego 2014 r., sygn. akt I OSK 88/13). Prawo dostępu do informacji publicznej wywodzi się bowiem wprost z Konstytucji, która w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania "informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne", a ponadto "informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa". Procedurę dostępu do informacji publicznej w kompleksowy sposób reguluje ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 902, dalej: "u.d.i.p."), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca unormował w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. wskazując, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, zaś art. 6 u.d.i.p. zawiera przykładowy katalog takich spraw. Natomiast zgodnie z art. 4 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (ust. 1). Obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są organizacje związkowe i pracodawców, reprezentatywne w rozumieniu ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o Radzie Dialogu Społecznego i innych instytucjach dialogu społecznego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2232, z 2020 r. poz. 568 i 2157 oraz z 2021 r. poz. 2445), oraz partie polityczne (ust. 2). Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji (ust. 3). Jak stanowi art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. W myśl art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Powyższe reguły doznają pewnej modyfikacji w przypadku, gdy wniosek o udostępnienie informacji publicznej, w ocenie jego adresata, dotyczy "informacji przetworzonej" w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Wiąże się to z doniosłym na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej rozróżnieniem na informację publiczną "prostą" oraz "przetworzoną". W świetle powyższego wskazać należy, że na gruncie u.d.i.p. o bezczynności możemy mówić, jeżeli w terminie wskazanym w art. 13 u.d.i.p. adresat wniosku (jako podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej) nie udostępni informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), nie wyda decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej albo o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), albo nie powiadomi pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i nie wskaże, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Przy badaniu zasadności skargi na bezczynność organu nie ma znaczenia z jakich powodów określony akt, czy czynność nie została dokonana przez organ, czy też została dokonana z przekroczeniem ustawowych terminów na jej dokonanie. Jednocześnie jednak sąd bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy. Skarga na bezczynność organu ma bowiem na celu wymuszenie na organie załatwienia sprawy. Dlatego też dla uznania bezczynności organu konieczne jest ustalenie, że organ był zobowiązany, na podstawie obowiązujących przepisów prawa, do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i mimo to nie podjął działań mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi. Przechodząc do analizy kwestii podmiotowej w okolicznościach niniejszej sprawy, wskazać należy, iż krąg podmiotów zobligowanych do udzielenia informacji publicznej nie jest ograniczony wyłącznie do podmiotów mieszczących się w pojęciu administracji w sensie organizacyjnym, ale obejmuje również podmioty mieszczące się w pojęciu administracji w sensie funkcjonalnym. Podkreślić należy, że wykonywanie zadań z zakresu administracji publicznej nie należy wyłącznie do organów administracji rządowej i organów samorządu terytorialnego, lecz i do innych podmiotów nienależących do aparatu administracji publicznej, takich jak samorządy zawodowe, spółdzielnie, spółki prawa handlowego, a nawet podmioty prywatne (por. E. Ochendowski - Prawo administracyjne, część ogólna, Toruń 1999 r.; wyrok NSA z dnia 22 marca 2019 r., sygn. akt I OSK 1098/17). W rozpatrywanej sprawie nie jest kwestionowana przez organ treść wniosku ani data jego wpływu. Jak wynika z okoliczności stanu faktycznego, 15 września 2023 r. do organu zobowiązanego wpłynął wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie interwencji przeprowadzonej przez PSSE w W., a wnioskowane informacje dotyczyły wskazania: 1. Którzy inspektorzy oraz pracownicy PSSE w W. brali udział w ww. interwencji? (imiona i nazwiska); 2. Kiedy miała miejsce ww. interwencja? (data i godzina rozpoczęcia i zakończenia interwencji); 3. Czy w związku z ww. interwencją utworzono notatki urzędowe lub służbowe? Jeżeli tak, udostępnienie w formie skanu lub elektronicznej kopii; 4. Czy ww. interwencja została podjęta w związku ze zgłoszeniem naruszenia przepisów? 5. Czy ww. interwencja została podjęta z inicjatywy PSSE w W.? Kto podjął decyzję o przeprowadzeniu interwencji? (podanie imienia i nazwiska). Bezspornie Dyrektor P. należy do podmiotów, na których ciąży ustawowy obowiązek udostępniania informacji publicznych. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. W niniejszej sprawie bezsporny pozostaje również publiczny charakter informacji objętych wnioskiem. W rozpoznawanej sprawie wniosek o udzielenie informacji publicznej z przyczyn leżących po stronie organu nie został załatwiony, gdyż nie został "odnaleziony" w systemie, nie zwalnia to jednak organu z obowiązków wynikających z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ żądanej informacji ani nie udzielił wnioskodawcy ani nie wydał decyzji odmownej; w żaden sposób nie skontaktował się w tej sprawie ze skarżącym. Z uwagi na to, że żądana informacja stanowiła informację publiczną, a organ był podmiotem zobowiązanym do jej udostępnienia w terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., a nadto w tym terminie nie poinformował o udostępnieniu informacji publicznej w późniejszym czasie, nie dłuższym niż dwa miesiące od dnia złożenia wniosku, stosownie do art. 13 ust. 2 u.d.i.p., Sąd uznał skargę za zasadną i na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stwierdził, że organ zobowiązany dopuścił się bezczynności. Brak działania organu we wskazanym zakresie nie ma żadnych uzasadnionych powodów, a w szczególności nie może znaleźć uzasadnienia fakt, że z uwagi na ilość pracy wniosek skarżącego nie został rozpoznany z uwagi na przeoczenie. Trzeba zauważyć, że kategoria "rażącego" naruszenia prawa jest kwalifikowaną postacią naruszenia prawa. Orzeczenie o kwalifikowanej formie bezczynności lub przewlekłości winno być zarezerwowane dla sytuacji szczególnych, oczywistych i niedających się w żaden sposób usprawiedliwić. Jednakże w celu ustalenia, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ, dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Samo przekroczenie przez podmiot zobowiązany ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy, musi być szczególnie znaczące i niezaprzeczalne, a rażące opóźnienie w podejmowanych czynnościach musi być pozbawione racjonalnego uzasadnienia (vide wyrok NSA z 17 maja 2019 r., I OSK 2171/17). W takim stanie rzeczy Sąd stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie zaistniała bezczynność, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w pkt III sentencji wyroku. Podkreślić bowiem należy, że do dnia rozpoznania skargi żądane informacje nie zostały skarżącemu przekazane, a organ uzasadnia swoją zwłokę błędnym przekonaniem o konieczności skierowania do niego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, pomijając całkowicie kwestię pozostawania w bezczynności. Takie działanie organu ocenić należy, jako lekceważące skarżącego. Wobec braku informacji o zakończeniu postępowania w sprawie Sąd, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał organ do załatwienia sprawy w terminie 14 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt I sentencji wyroku). O kosztach postępowania (pkt IV wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądzając od organu zobowiązanego na rzecz skarżącego uiszczony wpis od skargi w wysokości 100 zł. Odnosząc się do wniosku organu o zasądzenie od skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, wyjaśnić nadto należy, że w postępowaniu przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi obowiązuje zasada, że zwrot kosztów postępowania może nastąpić jedynie na rzecz skarżącego i to tylko, w sytuacji gdy skarga została uwzględniona (art. 200 p.p.s.a.). Nie jest więc możliwe zasądzenie zwrotu kosztów postępowania na rzecz organu, niezależnie od wyniku sprawy, albowiem brak ku temu podstawy prawnej. Wyroki sądów administracyjnych przywołane powyżej dostępne są na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl.