I SAB/Sz 26/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący sędzia WSA Wiesław Drabik po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym skargi F. na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej 100 zł (słownie: sto złotych) uiszczone tytułem wpisu sądowego od skargi.

Pismem z 11 lutego 2026 r. Fundacja [...] (dalej: "skarżąca") wniosła przez Elektroniczną Platformę Usług Administracji Publicznej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. 11 lutego 2026 r. odnotowano w dokumentach księgowych Sądu uiszczone przez skarżącą 100 zł tytułem wpisu sądowego od skargi. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczący Wydziału II z 19 maja 2026 r. wezwano skarżącą do uzupełnienia braku formalnego skargi przez jej podpisanie kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym, albo podpisem osobistym lub poprzez nadesłanie odpisu własnoręcznie podpisanej skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis zarządzenia wysłano do strony skarżącej za pośrednictwem poczty elektronicznej (e-PUAP) 25 czerwca 2026 r. (data utworzenia pierwszego Urzędowego Poświadczenia Doręczenia - UPD), a wobec nieodebrania pisma, po upływie 7 dni, licząc od dnia wysłania zawiadomienia, tj. 3 lipca 2026 r., przesłano powtórne zawiadomienie, pomimo tego przesyłka nie została podjęta (k. 56 akt sądowych). W terminie do wykonania wezwania, ani po jego upływie, nie odnotowano wpływu korespondencji nadesłanej przez skarżącą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że merytoryczne rozpoznanie skargi poprzedza badanie czy skarga spełnia wymogi formalne stawiane jej przez ustawodawcę. Wymogi formalne skargi zostały uregulowane w art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm. - zwanej dalej: "p.p.s.a."), który stanowi, że skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. W art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. ustawodawca postanowił, że każde pismo powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Stosownie do brzmienia art. 49 § 1 jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Na mocy art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Zgodnie z art. art. 58 § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Z przytoczonej regulacji prawnej wynika, że w przypadku stwierdzenia przez sąd, że skarga nie spełnia warunków formalnych, stosownie do postanowień art. 49 § 1 p.p.s.a. sąd jest uprawniony do wezwania strony skarżącej do jej uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni, pod rygorem określonych skutków prawnych – w przypadku wniesienia skargi - pod rygorem jej odrzucenia. Jedynie spełnienie wszystkich warunków formalnych stawianych przez ustawodawcę skardze, gwarantuje skuteczność tego środka zaskarżenia, albowiem tylko prawidłowa pod względem formy i treści skarga może stać się przedmiotem merytorycznych rozważań sądu. Z akt niniejszej sprawy wynika, że na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z 19 maja 2026 r., skarżąca została wezwana pismem z 25 czerwca 2026 r. do podpisania skargi lub nadesłania podpisanego egzemplarza skargi, w zakreślonym terminie, pod rygorem odrzucenia skargi. Treść znajdującego się w aktach sprawy Urzędowego Poświadczenia Doręczenia (k. 56 akt sądowych) dowodzi, że zarządzenie z wezwaniem do uiszczenia wpisu od skargi zostało przesłane dwukrotne z zawiadomieniem o możliwości odbioru adresowanego do skarżącej pisma w formie dokumentu elektronicznego (25 czerwca 2026 r. oraz 3 lipca 2026 r.). Pismo to nie zostało odebrane w terminie 14 dni od dnia przesłania pierwszego zawiadomienia. W myśl art. 74a § 8 p.p.s.a., w przypadku nieodebrania pisma, doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni, licząc od dnia przesłania pierwszego zawiadomienia, co w sprawie nastąpiło 9 lipca 2026 r. Termin do uiszczenia wpisu sądowego od skargi upłynął zatem 16 lipca 2026 r. (czwartek). Skarżąca nie usunęła wskazanego braku formalnego skargi. W tej sytuacji, na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a., Sąd postanowił o odrzuceniu skargi jak w punkcie 1 sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu, w punkcie 2 sentencji postanowienia, orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.