I SAB/Sz 12/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Elżbieta Woźniak /spr./ Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Makowska Sędzia WSA Maria Mysiak po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 23 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. T. o wyłączenie sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego K. M. w sprawie ze skargi M.T. na przewlekłość postępowania Starosty P. p o s t a n a w i a: oddalić wniosek o wyłącznie sędziego.

Złożony przez skarżącą w piśmie z dnia 18 sierpnia 2013 r. wniosek o wyłączenie, m.in. sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego K.M. w sprawie został oddalony postanowieniem z dnia 28 października 2013 r.(doręczonym 20 listopada 2013 r.). Postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę M. T. na przewlekłość postępowania organu – Starosty P.. M. T. w piśmie z dnia 8 maja 2014 roku złożyła kolejny wniosek o wyłączenie z orzekania wobec jej rodziny "na zawsze" sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie K. M. Jako podstawę wniosku skarżąca, odnosząc się do treści wydanego w sprawie ww. postanowienia odrzucającego jej skargę, zarzuciła, że orzekający jest całkowicie niezdolny do orzekania "ponieważ nie widzi faktów i sytuacji prawdziwej a zatem kłamie i wytwarza legendę w celu ochronienia urzędników", "upadla on prawo i upadla stronę pokrzywdzoną poprzez omijanie tematu i wytwarzanie legendy w celu zatuszowania przedmiotu skarżenia". Z oświadczenia złożonego przez sędziego WSA K. M., wynika, że ze skarżącą M. T. nie pozostaje w jakimkolwiek stosunku prawnym lub osobistym i nie zachodzą okoliczności w rozumieniu art. 18 i art. 19 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z powodu których zachodziłyby wątpliwości co do jego bezstronności w rozpoznawanej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Art. 18 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) enumeratywnie wymienia przyczyny wyłączenia sędziego z mocy samego prawa. Jak wynika z treści tego przepisu, sędzia jest wyłączony z mocy samej ustawy w sprawach: 1) w których jest stroną lub pozostaje z jedną z nich w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy oddziałuje na jego prawa lub obowiązki; 2) swojego małżonka, krewnych lub powinowatych w linii prostej, krewnych bocznych do czwartego stopnia i powinowatych bocznych do drugiego stopnia; 3) osób związanych z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli; 4) w których był lub jest jeszcze pełnomocnikiem jednej ze stron; 5) w których świadczył usługi prawne na rzecz jednej ze stron lub jakiekolwiek inne usługi związane ze sprawą; 6) w których brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia, jak też w sprawach o ważność aktu prawnego z jego udziałem sporządzonego lub przez niego rozpoznanego oraz w sprawach, w których występował jako prokurator; 6a) dotyczących skargi na decyzję albo postanowienie, jeżeli w prowadzonym wcześniej postępowaniu w sprawie brał udział w wydaniu wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie; 7) w których brał udział w rozstrzyganiu sprawy w organach administracji publicznej. Stosownie natomiast do unormowań zawartych w art. 19 p.p.s.a., niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 18, sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego w danej sprawie. Oznacza to, że o wniosku o wyłączenie sędziego można mówić tylko wówczas, gdy odnosi się on do określonych sędziów i oparty jest na podstawach wskazujących na istnienie takich okoliczności, które wymagają oceny, czy wątpliwości co do bezstronności sędziego. Wyłączenie przewidziane w art. 19 p.p.s.a. ma zapewnić obiektywizm sądu i nie może być traktowane jako możność eliminowania w postępowaniu sędziów, których strona uznaje za nieodpowiadających subiektywnemu pojmowaniu swoich interesów (zob. postanowienie NSA z dnia 22 lutego 2008 r., II FZ 60/08). Nie stanowi przesłanki określonej w art. 19 p.p.s.a. ocena pracy sędziego pod kątem ewentualnych popełnionych przez niego uchybień przepisom prawa formalnego albo błędów w stosowaniu prawa materialnego, gdyż należy ona w ramach kontroli instancyjnej do sądu wyższej instancji. Sąd, badając wniosek o wyłączenie sędziego nie bada zasadności i prawidłowości czynności podjętych w sprawie przez sąd orzekający (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 sierpnia 1996 r. , sygn. akt I PO 8/96, OSNAP 1997, nr 4, poz. 59). Podkreślić należy, że okoliczność mogąca wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności sędziego musi faktycznie wystąpić w danej sprawie oraz być uzasadniona, co wiąże się z przedstawieniem odpowiedniej argumentacji. W niniejszej sprawie M. T. składając wniosek, nie wskazała takich przyczyn, wymienionych w art. 19 p.p.s.a., które w racjonalny sposób uzasadniałyby wyłączenie sędziego WSA K. M. Brak jest również podstaw do przyjęcia, że między ww. sędzią, a skarżącą zachodził stosunek osobisty tego rodzaju, iż mógłby wywołać wątpliwość co do bezstronności sędziego. Rozpatrywany wniosek M. T. oparty jest na odczuciach wnioskodawczyni, które nie znajdują oparcia w materiałach niniejszej sprawy, a zatem brak jest podstaw prawnych w ramach art. 18 § 1 p.p.s.a. do uwzględnienia wniosku. Subiektywne natomiast przekonanie o braku bezstronności sędziego, oparte wyłącznie na okoliczności orzekania tego sędziego w sprawie, nie daje podstawy do wyłączenia sędziego, jeśli nie zachodzą rzeczywiste powody wskazujące na brak tej bezstronności. W tych okolicznościach na podstawie art. 22 § 1 i § 2 p.p.s.a. wniosek M.T. należało oddalić.