I SAB/Sz 12/13

Dnia 2 kwietnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA – Kazimierz Maczewski po rozpatrzeniu w dniu 2 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. T. na przewlekłość postępowania organu - Starosty P. p o s t a n a w i a: odrzucić skargę

Pismem z dnia 21 maja 2013 r. M. T. – dalej: "Skarżąca" złożyła za pośrednictwem Starosty P. – dalej: "Organ" skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na przewlekłość postępowania Starosty Powiatowego w P. i Urzędu Skarbowego w P. W uzasadnieniu Skarżąca wskazała, że od dnia 8 kwietnia 2010 r. do chwili obecnej ww. urzędy nie chcą się dostosować do wyroku WSA w Szczecinie sygn. akt I SA/Sz 577/11 i nie chcą wyjaśnić wskazanych wątpliwości, nade wszystko nie chcą zaakceptować faktu, że zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej zarzuty zostały uznane za złożone w dniu 9 kwietnia 2010 r. w Izbie Skarbowej w Szczecinie. Zarzuty dotyczyły odmowy doręczenia tytułu wykonawczego w związku z nieposiadaniem przez urzędników dokumentów uprawniających do wykonania egzekucji administracyjnej. Ponadto Skarżąca podniosła, że wzywała Organ wielokrotnie do wykonania postanowień ww. wyroku, a w szczególności wyjaśnienia i wręczenia tytułu egzekucyjnego, w tym po raz ostatni w dniu 16 kwietnia 2013 r. W piśmie z dnia 16 kwietnia 2013 r. (stanowiącym załącznik do skargi) wezwała Organ do wyjaśnienia wszystkich niewyjaśnionych wątpliwości określonych w prawomocnym wyroku WSA w Szczecinie sygn. akt I SA/Sz 577/11, a w szczególności wyjaśnienia sprawy wszczęcia postępowania, doręczenia tytułu wykonawczego, powiadomienia strony o egzekucji i ujawnienia oryginału tytułu wykonawczego. W odpowiedzi na skargę z dnia 8 lipca 2013 r. Organ wniósł o odrzucenie skargi w całości oraz ewentualnie o oddalenie skargi w całości. W uzasadnieniu zajętego stanowiska podniósł, że skarga na przewlekłość postępowania jest dotknięta brakiem formalnym, gdyż Skarżąca naruszyła przepis art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a." w zw. z przepisem art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013, poz. 267 ze zm.) – dalej: "k.p.a." poprzez nie wyczerpanie wszystkich środków zaskarżenia przysługujących Skarżącej w postępowaniu przed organem administracji. Z ostrożności Organ podniósł, że na okres postępowania wpływ miały okoliczności nie zależne od niego, tj.: spór kompetencyjny pomiędzy SKO w Szczecinie, a Wojewodą Zachodniopomorskim, skarga na decyzję SKO w Szczecinie i w konsekwencji jej uchylenie przez WSA w Szczecinie również postanowienia organu I instancji, trudności w wyegzekwowaniu merytorycznego stanowiska Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. do części dotyczącej zarzutów Skarżącej. Do odpowiedzi na skargę Organ załączył zestawienie terminów poszczególnych czynności w sprawach prowadzonych z udziałem Skarżącej oraz terminów podjętych przez Organ działań. Ponadto Organ wskazał, że podejmował wszystkie czynności terminowo i brak jest podstaw do uzasadnionego zarzutu, że następowało opieszałe i niesprawne działanie Organu oraz dochodziło do nieuzasadnionego przedłużania terminu załatwiania sprawy. Sąd zarządzeniem z dnia 25 lipca 2013 r. wezwał Skarżącą do wykazania czy przed wniesieniem skargi do Sądu wyczerpała środek zaskarżenia poprzez skierowanie do organu wyższego stopnia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W piśmie z dnia 19 sierpnia 2013 r. Skarżąca wskazała, że wielokrotnie wyczerpała możliwość skarżenia działalności (przewlekłości) Organu w postępowaniu administracyjnym. Uściślając kwestię zachowania trybu zaskarżenia przewlekłości postępowania Skarżąca poinformowała, że pismem z dnia 16 kwietnia 2013 r. zwróciła się do Organu pisemnie o wyjaśnienie wątpliwości i zarzuciła opieszałość. Pismo pozostało bez odpowiedzi. Pismem z dnia 22 maja 2013 r. zwróciła się Skarżąca do Organu o wyjaśnienie jak od umorzenia poprzedniej egzekucji dnia 16 lutego 2010 r. udało się wyrobić w trzy dni nową pieczęć urzędową i już w dniu 19 lutego 2010 r. wydać nowy tytuł egzekucyjny stanowiący podstawę dalszej egzekucji. Organ udzielił na niniejsze pismo odpowiedzi wskazując, że nigdy nie zamawiał pieczęci urzędowej "okrągłej" dla potrzeb Urzędu Pracy w P. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje: Stosownie do przepisu art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Warunkiem decydującym o skutecznym złożeniu skargi do Sądu jest wyczerpanie wszystkich możliwych, służących Skarżącej środków zaskarżenia. Zgodnie z przepisem art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postepowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Skuteczne wniesienie skargi na przewlekłość lub bezczynność organu administracji wymaga wcześniejszego wniesienia, zgodnie z art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013, poz. 267 ze zm.) – dalej: "k.p.a.", zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia. Dopiero po wyczerpaniu tego trybu, strona może wnieść skargę zarówno na bezczynność danego organu jak i na przewlekłe prowadzenie przez ten organ postępowania. Przy czym skarga jest dopuszczalna niezależnie od tego, czy zażalenie to zostanie rozpatrzone oraz niezależnie od stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia w razie jego rozpatrzenia. Innymi słowy, dla uznania wyczerpania toku zażaleniowego przez stronę wystarczające jest wykazanie złożenia przez nią stosownego zażalenia do organu wyższego stopnia, zaś przy ocenie dopuszczalności skargi na bezczynność organu lub na przewlekłość postępowania nie ma znaczenia sposób rozpoznania takiego zażalenia przez właściwy organ wyższego stopnia (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 22 stycznia 2013r., w sprawie II SAB/Lu 108/12, publikowane na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżąca wezwana do nadesłania dokumentu, który świadczyłby o wyczerpaniu przez nią środka zaskarżenia przed wniesieniem skargi nadesłała pismo z wyjaśnieniami oraz kopie pism, z których żadne nie świadczy o wystąpieniu z zażaleniem do organu wyższego stopnia, w trybie art. 37 § 1 k.p.a. W niniejszej sprawie organem wyższego stopnia nad Organem- Starostą P. jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie. Tak więc, Skarżąca powinna wnieść zażalenie na przewlekłość postępowania Organu do SKO w Szczecinie. Zgromadzone w aktach administracyjnych pisma przesłane Sądowi przez Organ oraz przez Skarżącą nie pozwalają na stwierdzenie, że został wyczerpany w sprawie tryb opisany w art. 37 § 1 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.