I SAB/Lu 27/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. S. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych oraz niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. o sygn. [...] postanawia: - odrzucić skargę.

B. S. wniosła skargę na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej (aktualnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej) polegającą na tym, że organ nie rozpatrzył wniosku strony z dnia [...] roku w zakresie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za [...]r. oraz, że nie wykonał wyroku WSA w W. [...]. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, wskazując, że wniosek strony z [...] r. został rozpoznany dwutorowo, na skutek czego zostały wydane w stosunku do niej dwie decyzje z dnia [...] r. (przez organ I instancji) z czego jedna była przedmiotem odwołania w wyniku którego wydana została przez organ odwoławczy decyzja z [...] r., kontrolowana następnie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. wyrokiem w sprawie o sygn. [...]. Co do żądania strony w zakresie wykonania wyroku WSA w W.organ wskazał, że zarzut ten nie znajduje oparcia w przepisach prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Rozpoznając skargę, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu, czy skarga została wniesiona w ustawowym terminie, oraz czy przed wniesieniem skargi skarżący wyczerpał środki zaskarżenia. Zgodnie zaś z art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przy czym stosownie do § 2 tego artykułu, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Ponadto przepis art. 53 § 2b p.p.s.a. stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W przypadku skargi na bezczynność organu polegającą na niewydaniu decyzji administracyjnej lub innego aktu administracyjnego wyczerpaniem środków zaskarżenia w rozumieniu wskazanego przepisu jest wniesienie ponaglenia w trybie art. 141 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (aktualny Dz. U. z 2017 r., poz. 201 z późn. zm., dalej: O.p.). Ponaglenie jest szczególnym środkiem zaskarżenia, ponieważ nie odnosi się ono do konkretnej czynności procesowej lub też aktu administracyjnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 marca 2015 r. sygn. akt I FSK 121/15, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie jest to prawny instrumentem umożliwiającym stronie wymuszenie na organie podatkowym załatwienia sprawy. Przy tym należy zaznaczyć, że do wyczerpania środków zaskarżenia konieczne jest zajęcie przez organ wyższej instancji stanowiska w tej kwestii. Dopóki bowiem organ nie wypowie się w tym przedmiocie, postępowanie zainicjowane ponagleniem zakończone nie jest, a to sprawia, że nie można zasadnie twierdzić, że wyczerpane zostały przysługujące stronie prawem przewidziane środki zaskarżenia. Zgodnie z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935) do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, z tym że do tych postępowań stosuje się przepisy art. 96a-96n ustawy zmienianej w art. 1. Oznacza to, że do skarżącej miał zastosowanie art. 141 Ordynacji podatkowej, przewidujący –tryb wniesienia ponaglenia do organu, którego to trybu strona nie wyczerpała. Z akt sprawy nie wynika bowiem, aby skarżąca przed złożeniem skargi wniosła ponaglenie na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie do organu wyższego stopnia. Skoro skarżąca nie wyczerpała właściwego, obligatoryjnego trybu poprzedzającego wniesienie skargi do Sądu, to niewypełnienie tego warunku wyklucza możliwość dokonywania przez sąd merytorycznej oceny zasadności podniesionych w skardze zarzutów dotyczących bezczynności organu podatkowego, jak i wniosków w niej zawartych. Uwzględniając powyższy stan faktyczny i prawny Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie , w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji