I SAB/Kr 18/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Wiesław Kuśnierz (spr.) Sędziowie: WSA Bogusław Wolas WSA Inga Gołowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 27 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi K. B., W. B. i S. B. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie rozpoznania odwołania w sprawie dotyczącej podatku od nieruchomości za 2018 r. skargę oddala.

K. B., S. B. i W. B. (dalej: Skarżący), reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyli pismem z dnia 21 września 2020 r. skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. (dalej: SKO, Kolegium) w rozpoznaniu odwołania od decyzji Burmistrza C. (dalej: Burmistrz) z dnia 21 czerwca 2019 r. nr [...] [...] w sprawie ustalenia Skarżącym wysokości podatku od nieruchomości za 2018 r. Skarżący bezczynności SKO upatrują w nierozpoznaniu odwołania od decyzji z dnia 21 czerwca 2019 r. wniesionego do Burmistrza w dniu 30 stycznia 2020 r. (podkreślenie Sądu). Skarżący na podstawie tego zarzutu wnieśli o zobowiązanie SKO do rozpoznania odwołania do decyzji w terminie 30 dni oraz wymierzenie SKO grzywny w wysokości jednomiesięcznego przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim. SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie wskazując, że do Kolegium nie wpłynęło odwołanie złożone w dniu 30 stycznia 2020 r. Stan sprawy ustalony przez Sąd na podstawie akt sprawy przedstawia się następująco: 1. Burmistrz wydał decyzję z dnia 21 czerwca 2019 r. nr [...] [...] w sprawie ustalenia Skarżącym wysokości podatku od nieruchomości za 2018 r., którą doręczono Skarżącym w dniu 12 lipca 2019 r. (karty nr 104-117 akt sądowych); 2. Pełnomocnik Skarżących pismem z dnia 26 lipca 2019 r. złożył odwołanie od decyzji z dnia 21 czerwca 2019 r.- wpływ do Burmistrza w dniu 26 lipca 2019 r. (karty nr 124 -125 akt sądowych); 3. W. B. pismem z dnia 26 lipca 2019 r. złożył wniosek o uzupełnienie decyzji z dnia 21 czerwca 2020 r. (karty nr 126-128 akt sądowych); 4. Burmistrz postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2019 r. nr [...] odmówił uzupełnienia decyzji (karty nr 129-130 akt sądowych); 5. Burmistrz przy piśmie z dnia 8 sierpnia 2019 r. przekazał odwołanie Skarżących z dnia 26 lipca 2019 r. wraz z aktami sprawy (karty nr 118-122 akt sądowych); 6. W. B. pismem z dnia 26 sierpnia 2019 r. złożył zażalenie na postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji z dnia 21 czerwca 2019 r. (karty nr 97-98 akt sądowych); 7. Burmistrz przy piśmie z dnia 4 września 2019 r. przekazał zażalenie na postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji (karty nr 95-96 akt sądowych) 8. SKO postanowieniem z dnia 13 grudnia 2019 r. nr [...], utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza z dnia 5 sierpnia 2019 r. o odmowie uzupełnienia decyzji, które zostało doręczone wszystkim Skarżącym w dniu 16 stycznia 2020 r. (karty nr 81-89); 9. Skarżący pismem z dnia 30 stycznia 2020 r. wnieśli do Burmistrza odwołanie od decyzji z dnia 21 czerwca 2019 r. (karty nr 41-44 akt sądowych); 10. SKO decyzją z 30 stycznia 2020 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z dnia 21 czerwca 2019 r. (karty nr 135-141 akt sądowych); 11. Skarżący pismem z dnia 10 lipca 2020 r. wnieśli ponaglenie kierowane do SKO (karty nr 7-9 akt administracyjnych); 12. SKO postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2020 r., nr [...], stwierdziło, że ponaglenie jest nieuzasadnione (karty nr 37-39 akt administracyjnych). Sprawa niniejsza została rozpoznana przez Sąd w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: P.p.s.a.). Zgodnie z treścią przywołanego przepisu sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. sprawowana przez sądy administracyjne kontrola administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W myśl przepisu art. 149 § 1 P.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). Ponadto sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 P.p.s.a.). Sąd rozpatrując skargę wniesioną na bezczynność organu administracji publicznej, będąc stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. związany granicami sprawy, ogranicza się wyłącznie do ustalenia, czy organowi można przypisać lub nie - bezczynności. Dodać przy tym należy, że w postępowaniu wywołanym skargą na bezczynność organu, nie jest możliwe badanie innych kwestii aniżeli obiektywny fakt pozostawania organu podatkowego w zwłoce. W konsekwencji kognicja sądu jest w tym postępowaniu ograniczona do kwestii bezczynności, co wyklucza możliwość oceny poprawności postępowania związanego z wykonywaniem danego obowiązku publicznoprawnego pod innymi względami. Strona ma natomiast możliwość kwestionowania postępowania i poprawności rozstrzygnięć w odrębnym postępowaniu. Należy podkreślić, że ustawodawca, dopuszczając możliwość wniesienia skargi na bezczynność organu administracji publicznej, zaniechał zdefiniowania pojęcia "bezczynność". W orzecznictwie podnosi się, że bezczynność, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. ma miejsce wówczas, gdy organ w terminach określonych przepisami prawa, nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadzi postępowanie, ale pomimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności. Skarżący upatrują bezczynności SKO (podkreślenie Sądu) w nierozpoznaniu przez ten organ odwołania z dnia 26 lipca 2019 r. wniesionego do SKO za pośrednictwem Burmistrza w dniu 30 stycznia 2020 r. w otwartym terminie do złożenia odwołania, po rozpatrzeniu przez Kolegium postanowieniem z dnia 13 grudnia 2019 r., nr [...] zażalenia na postanowienie Burmistrza z dnia 5 sierpnia 2019 r. w sprawie odmowy uzupełnienia decyzji z dnia 21 czerwca 2019 r. Z akt sprawy wynika, że postanowienie to zostało doręczone wszystkim Skarżącym w dniu 16 stycznia 2020 r., zatem termin do wniesienia odwołania od decyzji z dnia 21 czerwca 2019 r. upływał w dniu 30 stycznia 2021 r. Zgodnie z przepisem art. 213 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. poz. 1325, ze zm.) w przypadku wydania decyzji o uzupełnieniu lub sprostowaniu decyzji termin do wniesienia odwołania lub skargi biegnie od dnia doręczenia tej decyzji. W myśl z kolei przepisu art. 213 § 5 O.p. odmowa uzupełnienia lub sprostowania decyzji następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie, przy czym przepis § 4 stosuje się odpowiednio. Oznacza to, że w tym przypadku 14-dniowy termin na złożenie odwołania biegnie od daty doręczenia postanowienia. Sąd w celu ustalenia, czy Burmistrz przekazał do SKO wniesione w dniu 30 stycznia 2020 r. odwołanie, wezwał Burmistrza pismami z dnia 8 lutego 2021 r. oraz 2 marca 2021 r. m.in. o udzielenie jednoznacznej informacji, czy przekazał do SKO wniesione w dniu 30 stycznia 2020 r. odwołanie od decyzji Burmistrza z dnia 21 czerwca 2019 r. (karty nr 37 i 67 akt sądowych). W odpowiedzi Burmistrz pismem z dnia 9 marca 2021 r. (karta nr 68 akt sądowych) wskazał, że "odwołanie od decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego za 2018 r. Pełnomocnik strony złożył po raz pierwszy w dniu 26.07.2019 r. i komplet akt sprawy wraz ze stanowiskiem organu podatkowego został przesłany 08 sierpnia 2019 r. do SKO w K. w celu rozpatrzenia odwołania. Następnie Pełnomocnik przesłał ponownie to samo odwołanie w dniu 30.01.2020 r. Mając na uwadze powyższe, jednoznacznie wskazujemy, że odwołanie od decyzji za rok 2018 z dnia 30.01.2020 r. nie mogło ponownie przesłane do SKO, bowiem zostało już przekazane w dniu 8.08.2019 r. wraz z kompletem akt." Zatem nie ma najmniejszych wątpliwości, że Burmistrz nie przekazał do SKO odwołania złożonego przez Skarżących w dniu 30 stycznia 2020 r., do czego był zobowiązany na podstawie przepisu art. 227 §1 O.p. w przypadku nieskorzystania z przepisu art. 226 § 1 O.p. W zaistniałej sytuacji trudno mówić o pozostawaniu przez SKO w bezczynności w rozpoznaniu odwołania złożonego w dniu 30 stycznia 2020 r., skoro Kolegium nie miało wiedzy, do dnia złożenia ponaglenia, tj. do dnia 13 lipca 2020 r., o złożonym odwołaniu, dlatego skarga na bezczynność SKO, z oczywistych względów podlegała oddaleniu przez Sąd. (podkreślenie Sądu). Poza granicami sprawy jest kwestia bezczynności Burmistrza, wobec jednoznacznego sformułowania skargi i wskazania w skardze SKO jako organu pozostającego w bezczynności. Podobnie poza granicami sprawy pozostaje kwestia zgodności z prawem decyzji SKO z dnia 30 stycznia 2020 r. nr [...] wydanej w wyniku rozpatrzenia odwołania z dnia 26 lipca 2019 r. i przekazanego przez Burmistrza przy piśmie z dnia 8 sierpnia 2019 r. Na marginesie Sąd wskazuje, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 20 sierpnia 2020 r. sygn. akt I SA/Kr 354/20 oddalił skargę na decyzję SKO z dnia 30 stycznia 2020 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2018 r. Wyrok ten nie jest prawomocny, gdyż Skarżący pismem z dnia 31 marca 2021 r. wnieśli skargę kasacyjną, w której m.in. podnieśli zarzut wydania decyzji przez SKO, przed rozpoznaniem odwołania złożonego po wydaniu ostatecznego postanowienia w przedmiocie odmowy uzupełnienia decyzji. Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.