I SAB/Kr 1/26

|Sygn. akt I SAB/Kr 1/26 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 lutego 2026r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Borys Marasek Sędziowie: WSA Inga Gołowska (spr.) WSA Grzegorz Klimek po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2026r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi R. spółka jawna w G. na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w Nowym Sączu w przedmiocie wydania postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego skargę oddala.

R. spółka jawna (dalej: Spółka, Skarżąca, Zobowiązana) wniosła skargę na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w Nowym Sączu polegającą na niewydaniu postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu skargi wskazano, że postanowieniem z dnia 3 grudnia 2024r. organ uznał za zasadny zarzut niedoręczenia upomnienia dotyczącego należności za grudzień 2013r. Zgodnie z art. 34§4 ustawy z 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej-u.p.e.a. - w brzmieniu obowiązującym przed dniem 30 lipca 2020r.), Naczelnik Urzędu Skarbowego był w takim przypadku bezwzględnie zobowiązany do wydania postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego w odpowiedniej części. Do chwili wniesienia niniejszej skargi organ nie wydał wymaganego postanowienia, czym dopuszcza się bezczynności. Spółka podniosła, że bezczynność trwa ponad rok i pozostaje w sprzeczności nie tylko z przepisami art. 34 § 4 u.p.e.a., art. 12 k.p.a. art. 35 k.p.a., ale także wiążącą w niniejszej sprawie wykładnią sądów administracyjnych, w szczególności wydanego w sprawie Spółki wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie sygn. akt I SA/Kr 870/23 oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt III FSK 2122/21. Spółka uważa, że uwzględnienie zarzutu obligowało organ do umorzenia egzekucji, a czynności podjęte winny być z urzędu. Fakt wcześniejszego zakończenia egzekucji nie zwalnia organu z obowiązku wydania postanowienia. Spółka zaznaczyła, że pomimo złożenia pisemnego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, organ nie wydał postanowienia o umorzeniu egzekucji, do czego był zobligowany. Spółka wniosła o stwierdzenie, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, zobowiązanie organu do niezwłocznego wydania postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, wskazanie terminu do załatwienia sprawy oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego w Nowym Sączu wniósł o jej oddalenie. Organ opisał przebieg dotychczasowego postępowania i wyjaśnił, że pismem z 20 grudnia 2018r. Spółka wniosła do organu egzekucyjnego zarzut z art. 33§1 pkt 7 u.p.e.a., polegający na niedoręczeniu upomnienia przed wszczęciem egzekucji. Postanowieniem z 21 stycznia 2019r. nr 1217-SEE.711.1298.2018 organ egzekucyjny, będący jednocześnie wierzycielem w tym postępowaniu, uznał zarzut braku uprzedniego doręczenia upomnienia za nieuzasadniony. Organ odwoławczy postanowieniem z 15 marca 2019r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 8 sierpnia 2019r. sygn. akt I SA/Kr 602/19 oddalił skargę Spółki. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 16 maja 2023r. sygn. akt III FSK 2122/21 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Krakowie. Rozpoznając sprawę ponownie WSA w Krakowie wyrokiem z 26 października 2023r. sygn. akt I SA/Kr 870/23 uchylił zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z 15 marca 2019r. oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji. Postanowieniem z 11 lipca 2024r. organ egzekucyjny ponownie rozpatrzył zarzut Spółki - niedoręczenia jej upomnienia. Organ uznał, że zarzut ten jest nieuzasadniony. Na postanowienie w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne, Skarżąca złożyła zażalenie. Po rozpatrzeniu zażalenia organ odwoławczy postanowieniem z 25 września 2024r. uchylił postanowienie organu egzekucyjnego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Naczelnik Urzędu Skarbowego w Nowym Sączu postanowieniem z 3 grudnia 2024r. nr 1217-SEE.7113.991.2024.10 uznał zarzut braku uprzedniego doręczenia za nieuzasadniony, co do należności za miesiąc listopad 2013 roku oraz za uzasadniony, co do należności za grudzień 2013 roku. W postanowieniu tym (pomimo uznania zarzutu za uzasadniony) organ egzekucyjny nie orzekł o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. Organ wyjaśnił, że postanowienie to wydał na podstawie art. 34§4 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym przed 30 lipca 2020r.). Skarżąca spółka nie złożyła zażalenia na to postanowienie. Pismem z 13 października 2025r. Skarżąca wezwała organ egzekucyjny do "usunięcia naruszenia prawa" poprzez wydanie postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego objętego tytułem wykonawczym z 14 grudnia 2018r. w związku z uznaniem zarzutu braku doręczenia upomnienia (co do należności za grudzień 2013 roku) za uzasadniony. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Nowym Sączu postanowieniem z 31 października 2025r. nr 1217-SEE.7113.1430.2025.5 odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wydania postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu postanowienia organ egzekucyjny stwierdził, że prowadzone postępowanie egzekucyjne zakończyło się z powodu zapłaty należności, więc wniosek Zobowiązanej o jego umorzenie nie może zostać rozpatrzony merytorycznie. Skarżąca spółka nie złożyła zażalenia na to postanowienie. W dniu 3 grudnia 2025r. Skarżąca wniosła pismo zatytułowane "Skarga na bezczynność organu", zarzucając niewydanie postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny przekazał "skargę" (będącą ponagleniem w rozumieniu art. 37§1 k.p.a.) wraz z aktami sprawy do załatwienia Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej w Krakowie, który postanowieniem z 16 grudnia 2025r. nr 1201-IEE.7113.1.244.2025.2.AG uznał ponaglenie za nieuzasadnione. Również pismem z 3 grudnia 2025r. Skarżąca ponownie wezwała organ egzekucyjny do "usunięcia naruszenia prawa" poprzez wydanie postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. Postanowieniem z 31 grudnia 2025r. nr 1217-SEE.7113.1672.2025.2 organ egzekucyjny odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wydania postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego z uwagi na okoliczność, że przedmiotowa sprawa została już rozstrzygnięta ostatecznym postanowieniem. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Nowym Sączu wyjaśnił, że postanowieniem z 3 grudnia 2024r. organ egzekucyjny uznał zarzut braku doręczenia upomnienia za uzasadniony co do należności za miesiąc grudzień 2013r. Organ egzekucyjny w postanowieniu tym nie orzekł o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. Postanowienie to zostało bowiem wydane na podstawie art. 34§4 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym przed 30 lipca 2020r.). Zgodnie z tym przepisem organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Jeżeli zdaniem Skarżącej zarzut braku uprzedniego doręczenia upomnienia został rozpatrzony w niepełny sposób, Skarżąca mogła złożyć zażalenie na to postanowienie. Mogła także, działając na podstawie art. 111§1 w związku z art. 126 k.p.a., zażądać uzupełnienia postanowienia co do zawartego w nim rozstrzygnięcia, czego jednak również nie zrobiła. Wskazany przepis, w postępowaniu egzekucyjnym znajduje zastosowanie z uwagi na treść art. 18 pkt 2 u.p.e.a., z którego wynika, że w postępowaniu egzekucyjnym stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu postępowania administracyjnego chyba, że przepisy ustawy stanowią inaczej. Dopiero pismem z 13 października 2025r., Skarżąca spółka wniosła o wydanie postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny postanowieniem z 3 października 2025r. załatwił ten wniosek odmawiając wszczęcia postępowania w zakresie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Od ww. postanowienia Skarżąca nie złożyła zażalenia. Dodatkowo organ wyjaśnił, że w odrębnie prowadzonej sprawie administracyjnej wywołanej wnioskiem Skarżącej z 5 listopada 2025r. o zwrot wyegzekwowanych kosztów egzekucyjnych wraz z odsetkami, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie, po rozpatrzeniu zażalenia, uchylił postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Nowym Sączu z 25 listopada 2025r. odmawiające zwrotu wyegzekwowanych kosztów egzekucyjnych wraz z odsetkami ustawowym i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że z akt sprawy wynika, że organ egzekucyjny nie umorzył postępowania egzekucyjnego, gdyż w momencie rozstrzygania w przedmiocie zarzutów, postępowanie egzekucyjne już się nie toczyło. Zakończyło się przez wyegzekwowanie należności. Organ odwoławczy nie oceniał prawidłowości wydania postępowania w sprawie zarzutów, gdyż postępowanie to już się zakończyło a Skarżąca nie złożyła na postanowienie organu egzekucyjnego zażalenia. Organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji ponownie rozpatrzy wniosek o zwrot wyegzekwowanych kosztów egzekucyjnych wraz z odsetkami ustawowymi i wyda postanowienie uwzględniające okoliczności stwierdzone w postanowieniu organu egzekucyjnego w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne. W postanowieniu tym organ wskaże również wysokość wyegzekwowanych kosztów egzekucyjnych, których dotyczy wniosek zobowiązanej. W zaskarżonym postanowieniu takiej kwoty nie wskazano. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Nowym Sączu odnosząc się do zarzutu Skarżącej, że pomimo złożenia przez nią wezwania do usunięcia naruszenia prawa, organ nie wydał postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, wyjaśnił, że postanowienie organu egzekucyjnego z 3 grudnia 2024r. zawierało rozstrzygnięcie całej sprawy wywołanej wniesionym zarzutem na prowadzenie egzekucji administracyjnej Spółki z dnia 20 grudnia 2018r. Skarżąca nie skorzystała z prawa zażalenia na przedmiotowe rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego, jak też nie wnosiła o uzupełnienie tego rozstrzygnięcia jako niepełnego, poprzez orzeczenie w części dotyczącej umorzenia tego postępowania. Postanowienie to jest ostateczne w toku instancji. W kontekście zarzutów Spółki, co do bezczynności organu wskazano także na szczególny charakter postępowania sądowoadministracyjnego dotyczącego bezczynności. Kontrola sądu rozpatrującego skargę w tym przedmiocie ogranicza się bowiem do badania, czy organ rzeczywiście podjął stosowne działania i nie może obejmować ich merytorycznej i procesowej poprawności, zwłaszcza w sytuacji, gdy możliwe było skorzystanie ze środków prawnych służących weryfikacji prawidłowości tych działań. W postępowaniu wywołanym skargą na bezczynność organu nie można oceniać prawidłowości i zasadności wydania postanowienia w przedmiocie uznania zarzutu na prowadzone postępowania egzekucyjne za uzasadniony. Rozstrzygnięcie to jest bowiem kontrolowane w odrębnym trybie, przysługuje na nie zażalenie, przewidziane w art. 34§5 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym przed 30 lipca 2020r.), a następnie skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3§2 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Oznacza to, że Sąd nie wnika w merytoryczną i procesową zasadność czynności procesowych, a bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie zostało wydane orzeczenie administracyjne albo została dokonana stosowna czynność. Zakres badania przez Sąd sprawy ze skargi na bezczynność organu administracji publicznej sprowadza się w pierwszym rzędzie do rozważenia, czy w ustalonym stanie faktycznym na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek wydania aktu lub dokonania czynności kończących postępowanie, a następnie czy wypełniono go w przepisanym terminie, a dalej czy ewentualne opóźnienie ma swe usprawiedliwienie. Sąd rozpoznając skargę na bezczynność organu nie może natomiast oceniać prawidłowości rozstrzygnięcia organu egzekucyjnego, gdyż służą do tego określone środki zaskarżenia (np. zażalenie). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przepis art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024r., poz. 1267 ze zm.) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z art. 3§2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2026r., poz. 143 ze zm.; dalej-p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4. Według art. 149§1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3§2 pkt 1- 4: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jak stanowi art. 149 § 1a p.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd orzekał w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W przedmiotowej sprawie spełniony został wymóg wyczerpania środków zaskarżenia. Skarżąca spółka wniosła bowiem ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Nowym Sączu i ponaglenie to zostało rozpatrzone przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie, które wydało w tym zakresie postanowienie z 16 grudnia 2025r., nr 1201-IEE.7113.1.244.2025.2.AG w którym uznano ponaglenie skarżącego za nieuzasadnione. Przechodząc do meritum sprawy, wskazać należy na wstępie na istotę postępowania sądowego, zainicjowanego skargą na bezczynność organu. Rozpoznanie tej szczególnej kategorii spraw wymaga zbadania, czy organ podatkowy wywiązał się z obowiązku terminowego załatwienia konkretnej sprawy. Rola Sądu administracyjnego badającego skargę na bezczynność ogranicza się do sprawdzenia, czy organ podjął stosowne działanie, do którego był zobowiązany i nie może polegać na merytorycznym rozstrzyganiu sprawy (por. wyroki NSA z dnia 28 października 2016r., sygn. akt I FSK 277/15; z dnia 9 grudnia 2016r., sygn. akt I OSK 490/15; z dnia 16 listopada 2018r., sygn. akt I FSK 1508/18). Zakres kognicji sądów administracyjnych, wyznaczający jednocześnie zakres rozpatrywanej sprawy, wynika z art. 3 p.p.s.a. W § 2 pkt 8 i 9 tego przepisu wskazano, że sąd administracyjny orzeka w sprawie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w wymienionych w nim sprawach. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie, organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (por. wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2019r., sygn. akt I OSK 2660/18). Organ administracyjny pozostaje zatem bezczynny, jeżeli nie dokona wymaganej czynności w terminie określonym przez ustawodawcę, zaś Sąd administracyjny rozpatrując skargę na bezczynność bada jedynie, czy organ rozpatrujący konkretną sprawę, przekroczył termin przewidziany do jej załatwienia. W niniejszej sprawie Sąd zobowiązany był zbadać, czy Naczelnik Urzędu Skarbowego w Nowym Sączu dopuścił się bezczynności w sprawie wydania postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego w stosunku do Skarżącej spółki. W przedmiotowej sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego w Nowym Sączu, po prawomocnym wyroku WSA w Krakowie z dnia 26 października 2023r. sygn.. akt I SA/Kr 870/23, postanowieniem z 3 grudnia 2024r. nr 1217-SEE.7113.991.2024, uznał zarzut braku doręczenia zobowiązanemu upomnienia za zasadny w odniesieniu do miesiąca grudnia 2013r. Co ważne i co wymaga zaakcentowania w tej sprawie, Skarżąca spółka nie złożyła zażalenia na to postanowienie tak, że stało się ono ostateczne w administracyjnym toku instancji. Spółka, po upływie 10 miesięcy, 13 października 2025r. złożyła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z wnioskiem o wydanie postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. Organ wydał w tym zakresie postanowienie z 31 października 2025r. w którym odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wydania postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, wskazując na jego bezprzedmiotowość. Co istotne, Skarżąca spółka nie złożyła zażalenia na to postanowienie tak, że stało się ono ostateczne w administracyjnym toku instancji. Spółka wniosła kolejne pisma (dwa) z 3 grudnia 2025r. w których wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa i jednocześnie skargę na bezczynność organu. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie, postanowieniem z 16 grudnia 2025r. nr 1201-IEE.7113.1.244.2025.2.AG, uznał powyższe ponaglenie za niezasadne. Postanowieniem z 31 grudnia 2025r. nr 1217-SEE.7113.1672.2025.2, Naczelnik Urzędu Skarbowego w Nowym Sączu, odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wszczęcia postępowania w sprawie wydania postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego w stosunku do Skarżącej spółki. W odniesieniu do podnoszonych przez Skarżącą spółkę aspektów merytorycznych związanych z odmową wydania postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, słusznie uznał organ, że pozostają one poza przedmiotem skargi na bezczynność organu. Podkreślić należy, że w ramach spraw dotyczących bezczynności organu podatkowego, poza zakresem kognicji sądów administracyjnych, pozostaje zagadnienie ustaleń dokonywanych przez organ w postępowaniu, także w aspekcie istnienia i wysokości zobowiązania podatkowego. Tymczasem w ramach podniesionych zarzutów Skarżąca spółka wskazuje na nieprawidłowość wykładni art. 34§4 u.p.e.a. i wiążącą wykładnię zawartą w wyroku WSA w Krakowie sygn. akt I SA/Kr 870/23 oraz wyroku NSA sygn. akt III FSK 2122/21. W kontekście powyższego podkreślić należy, że kwestie merytoryczne nie mogą być badane w ramach skargi na bezczynność, co sprawia, że podniesione przez skarżącego zarzuty nie są zasadne. W utrwalonym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i w piśmiennictwie podnosi się, że wyrok uwzględniający skargę na bezczynność organu administracji publicznej nie może dotyczyć kwestii, mających wpływ na merytoryczną treść przyszłego aktu lub czynności. Kognicja sądu administracyjnego w przypadku skargi na bezczynność, ogranicza się jedynie do badania przesłanek bezczynności organu, nie zaś przesłanek prawidłowego zastosowania norm materialnoprawnych, które winny znaleźć zastosowanie w przypadku kontroli decyzji (por. wyrok NSA z dnia 23 marca 2021 r. sygn. akt I FSK 189/21). Nie można zatem tracić z pola widzenia, że Skarżąca spółka miała dwukrotnie możliwość składania środków odwoławczych (zażaleń) od postanowień z 3 grudnia 2024r. i 31 października 2025r. lecz nie skorzystała z tej możliwości tak, iż postanowienia te stały się ostatecznymi w administracyjnym toku instancji. Próba zastąpienia ustawowych środków odwoławczych (które wnosi się w ustawowych terminach) wezwaniami do usunięcia naruszenia prawa a także skargą na bezczynność nie daje podstaw do wzruszenia wskazanych postanowień gdyż byłoby to działanie poza przewidzianymi procedurami. Wobec powyższych okoliczności, w kontrolowanej sprawie, brak jest podstaw do stwierdzenia bezczynności organu podatkowego, bowiem w skardze na bezczynność nie ma podstaw do merytorycznego podważania tego, co zostało wyrzeczone już w ostatecznych postanowieniach od których Spółka nie wniosła zażaleń. Godzi się nadmienić, że organ zareagował na wszystkie wnioski i pisma Spółki nie pozostawił ich bez odpowiedzi. Natomiast na gruncie sprawy o bezczynność, Sąd nie ma podstaw prawnych do przeprowadzania kontroli zasadności stanowiska zaprezentowanego przez organ. Końcowo jeszcze raz podkreślić należy, że kognicja sądu administracyjnego w przypadku skargi na bezczynność, ogranicza się jedynie do badania przesłanek bezczynności organu, nie zaś przesłanek prawidłowego zastosowania norm materialnoprawnych, które winny znaleźć zastosowanie w przypadku kontroli decyzji. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 w zw z art. 120 p.p.s.a., oddalił skargę.