I SAB/Gd 3/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Wojtynowska po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. N. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej polegającą na nierozpatrzeniu zażalenia w sprawie umorzenia postępowania w sprawie kosztów egzekucyjnych postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z dnia 23 kwietnia 2019 r. W. N. wniósł zażalenie na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego z dnia 28 marca 2019 r. o umorzeniu postępowania w przedmiocie kosztów egzekucyjnych. Postanowieniem z dnia 5 czerwca 2019r., doręczonym w dniu 24 czerwca 2019r., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Pismem z dnia 7 czerwca 2019 r. (nadanym na poczcie w dniu 8 czerwca 2019r.) W. N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej polegającą na nierozpoznaniu ww. zażalenia skarżącego z dnia 23 kwietnia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Jak wynika z treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302), dalej zwanej p.p.s.a., dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy, stosownie do treści § 2 powyższego przepisu, rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Warunek ten dotyczy także bezczynności organu. Jak wynika bowiem z treści art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017r., poz. 2137 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 k.p.a. jak również na przewlekłe prowadzenie postępowania, stronie służy ponaglenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – to do organu prowadzącego postępowanie. Warunkiem zatem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej jest uprzednie wystąpienie przez stronę skarżącą z ponagleniem na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia nad organem, który, w ocenie strony skarżącej, pozostaje w bezczynności. Ponaglenie, o którym mowa, zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a. i art. 128, art. 129 w zw. z art. 144 k.p.a. powinno być skierowane do organu wyższego stopnia nad organem, który nie załatwił sprawy w terminie – za pośrednictwem organu, którego bezczynności ponaglenie dotyczy – i winno z niego wynikać co najmniej niezadowolenie ze stanu bezczynności. W. N. przed wniesieniem skargi w niniejszej sprawie nie wystąpił z ponagleniem do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie (bezczynność) przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia z dnia 23 kwietnia 2019 r. na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego z dnia 28 marca 2019 r. o umorzeniu postępowania w przedmiocie kosztów egzekucyjnych. Tym samym skarżący składając niniejszą skargę do sądu administracyjnego nie wyczerpał przysługującego mu w postępowaniu administracyjnym środka zaskarżenia, co powoduje, że wniesiona skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., należało postanowić, jak w sentencji.