I SAB/Bd 79/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Asesor WSA Joanna Ziołek po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. C. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bydgoszczy znak SKO.4110.125.2026 w przedmiocie rozpoznania odwołania postanawia: odrzucić skargę

Pismem z dnia 31 lipca 2026 r. L. C. (dalej także jako: "Skarżąca") wniosła skargę do tut. Sądu na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bydgoszczy (dalej także jako: "SKO", "Kolegium") znak SKO.4110.125.2026 w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Bydgoszczy z dnia 27 maja 2026 r. nr DPON.6004.101.T.2026 w przedmiocie odmowy dofinansowania. Skarga została złożona osobiście w sekretariacie Kolegium. Skarżąca wniosła o zobowiązanie Kolegium do wydania rozstrzygnięcia w sprawie w terminie 14 dni od dnia otrzymania akt sprawy przez organ wraz z wyrokiem/postanowieniem sądu, stwierdzenie, że bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie Kolegium maksymalnej grzywny finansowej na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej także jako: "p.p.s.a.") oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Skarżąca podała, że w dniu 23 lipca 2026 r. złożyła w SKO ponaglenie na bezczynność i przewlekłość tego organu. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi i wskazało, że decyzją z dnia 28 lipca 2026 r. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Bydgoszczy z dnia 27 maja 2026 r. nr DPON.6004.101.T.2026 w przedmiocie odmowy dofinansowania. Kolegium podało, że decyzja ta została wysłana do Skarżącej i do organu I instancji w dniu 28 lipca 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Powyższa ocena ma związek ze stwierdzeniem przez Sąd, że w dniu wniesienia skargi, tj. 31 lipca 2026 r. sprawa, której dotyczy skarga zarzucająca SKO zaniechanie wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie odwołania Skarżącej od decyzji Prezydenta Miasta Bydgoszczy z dnia 27 maja 2026 r., miała charakter sprawy zakończonej. SKO bowiem, po rozpoznaniu złożonego przez Skarżącą odwołania, w dniu 28 lipca 2026 r. wydało decyzję nr SKO.4110.125.2026 o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji. Decyzja ta została podpisana podpisem elektronicznym przez członków Kolegium w dniu 28 lipca 2026 r. (str. 6 decyzji znajdującej się w aktach administracyjnych). Z akt administracyjnych wynika, że decyzja SKO skierowana do Skarżącej została przez nią odebrana w dniu 31 lipca 2026 r. Tego samego dnia Skarżąca w sekretariacie SKO osobiście, nie za pośrednictwem przesyłki pocztowej, złożyła skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Kolegium w przedmiocie rozpoznania odwołania w sprawie (znak SKO.4110.125.2026). W dniu wniesienia skargi nie istniał już zatem przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego niezależnie o tego czy odnosić go do zarzucanej organowi bezczynności, czy też przewlekłości prowadzonego postępowania zainicjowanego odwołaniem w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 w związku z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Wymaga wskazania, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, ONSAiWSA 2020/6/79 stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z uzasadnienia tejże uchwały wynika, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Analogiczne stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny wyraził również w uchwale z dnia 7 marca 2022 r., sygn. akt II OPS 1/21, ONSAiWSA 2022/3/34, usuwając wątpliwości interpretacyjne dotyczące dopuszczalności skargi na przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania w sytuacji, gdy postępowanie to w chwili wniesienia skargi zostało zakończone. Dyscyplinowanie organu administracji publicznej, które nakierowane jest na terminowe załatwienie sprawy administracyjnej, nie może zostać oderwane, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, od źródła w postaci trwającego postępowania administracyjnego oraz prowadzącego je organu, w stosunku do którego środki dyscyplinujące powinny zostać zastosowane przez sąd uwzględniający skargę. Kontrolowany w wyniku skargi na bezczynność lub przewlekłość stan rzeczy musi być w dacie wniesienia skargi zatem "aktualny", nie zaś historyczny. Przyjęcie powyższego stanowiska interpretacyjnego prowadzi, zdaniem Sądu, do wniosku, iż w niniejszej sprawie zaistniała przeszkoda prawna, by wnioskowane środki dyscyplinujące Kolegium mogły podlegać zastosowaniu przez Sąd. Sąd podziela prezentowany w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd, zgodnie z którym zdarzeniem prawnym, które kończy stan bezczynności lub przewlekłości, jest załatwienie sprawy przez organ i stan ten należy wiązać z terminem, w jakim został przez organ wydany dany akt administracyjny (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2023 r. sygn. akt II OSK 1575/22). Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł o odrzuceniu skargi.