I SA/Wr 900/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Tkacz – Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia strony skarżącej na postanowienie Sądu z dnia 1 lutego 2017 r., I SA/Wr 900/16, utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 2 listopada 2016 r. przyznające prawo pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od obowiązku uiszczenia wpisu od skargi w kwocie przewyższającej 25. 000 zł oraz odmawiające przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie w sprawie ze skargi A. Sp. z o. o. z/s we W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 4 maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2010 r. postanawia odrzucić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 2 listopada 2016 r. referendarz sądowy przyznał prawo pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od obowiązku uiszczenia wpisu od skargi w kwocie przewyższającej 25. 000 zł oraz odmówił przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie. Na to postanowienie pełnomocnik strony złożył sprzeciw. Postanowieniem z dnia 1 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego. Odpis postanowienia Sądu wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 16 lutego 2017 r. Na to postanowienie pełnomocnik strony, w dniu 22 lutego 2017 r. (data stempla pocztowego), wniósł zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zażalenie podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne. Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) zażalenie do NSA przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy ustawa wyraźnie przewiduje możliwość wniesienia zażalenia oraz na postanowienia wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a. Ustawodawca, w powołanej ustawie w brzmieniu nadanym nowelizacją, która weszła w życie w dniu 15 sierpnia 2015 r., nie przewidział środków odwoławczych od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, które zapadły po rozpoznaniu sprzeciwu od orzeczenia referendarskiego (art. 260 p.p.s.a.). Taka kolejność zapadłych orzeczeń przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi kończy merytoryczne rozpoznawanie wniosków w przedmiocie przyznania prawa pomocy. W takim przypadku wojewódzki sąd administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu, a zatem działa jako instancja kontrolująca orzeczenie referendarza sądowego. Orzeczenia sądów stają się prawomocne z chwilą ich wydania i nie przysługują od nich żadne środki odwoławcze, w tym także zażalenie (art. 168 § 1 p.p.s.a.). Nie jest to bowiem przypadek, o którym stanowi art. 258 § 4 p.p.s.a. A zatem wniesione zażalenie na postanowienie Sądu utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy jest niedopuszczalne i podlega odrzuceniu. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.