I SA/Wr 9/14

Wrocław, dnia 04 sierpnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie: Przewodniczący: sędzia WSA Anetta Chołuj po rozpoznaniu w dniu 04 sierpnia 2014 r., na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi kasacyjnej J. P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 marca 2014 r., sygn. akt I SA/Wr 9/14 odrzucającego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r. postanawia: odrzucić skargę kasacyjną

Pismem z dnia 22 kwietnia 2014 r. stycznia 2013 r. S. P., działając w imieniu J. P. (dalej jako: skarżący) wniósł skargę kasacyjną od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 marca 2014 r., sygn. akt I SA/Wr 9/14, odrzucającego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu z uwagi na jej niedopuszczalność. Art. 175 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity, Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej jako: p.p.s.a.) ustanawia przymus skorzystania z usług profesjonalnego pełnomocnika procesowego przy sporządzaniu skargi kasacyjnej do Najwyższego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarga ta musi zatem zostać sformułowana i podpisana przez profesjonalnego pełnomocnika, to jest: adwokata, radcę prawnego bądź doradcę podatkowego w sprawach podatkowych. Konsekwencją naruszenia tego przymusu jest uznanie skargi kasacyjnej, sporządzonej przez samą stronę skarżącą, lub osobę nie mającą wskazanych wyżej kwalifikacji zawodowych, jako niedopuszczalnej w oparciu o art. 178 p.p.s.a. Należy przy tym zauważyć, że Sąd z urzędu posiada wiedzę, że S. P. nie jest adwokatem, radcą prawnym ani doradcą podatkowym. Ponadto, niesporządzenie skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika nie podlega ani konwalidacji (uzdrowieniu), ani nie stanowi braku formalnego, podlegającego uzupełnieniu w drodze art. 49 § 1 p.p.s.a. Wobec czego, w oparciu o art. 178 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.