I SA/Wr 791/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Horobiowski po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi D. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 25 marca 2024 r., nr SKO.P/41/22/24 w przedmiocie odmowy zwolnienia z opłaty skarbowej postanawia: I. przywrócić termin do wniesienia skargi; II. odrzucić skargę.

W sprawie, ustanowiony dla Skarżącego przed wniesieniem skargi pełnomocnik z urzędu, wraz ze skargą na orzeczenie organu, wniósł o przywrócenie terminu do jej złożenia wskazując, że z orzeczeniem organu zapoznał się 2 października 2024 r. Skargę zaś wniósł w terminie 7 dni od zapoznania się z tym orzeczeniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi jest zasadny. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej p.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Nie ulega wątpliwości, iż pełnomocnik ustanowiony w celu wniesienia skargi i popierania racji Skarżącego, z obowiązku mógł wywiązać się dopiero po zapoznaniu się z kwestionowanym przez Skarżącego aktem. Dokumenty w sprawie potwierdzają, iż pełnomocnik wniósł skargę w terminie 7 dni od zapoznania się z treścią aktu administracyjnego. Zachował zatem termin przewidziany w art. 87 § 1 p.p.s.a. (tj. 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu). Z tych względów na podstawie ww. przepisów orzeczono jak w pkt I sentencji postanowienia. Skarga podlega natomiast odrzuceniu, albowiem skarżone postanowienie nie zostało doręczone ze skutkiem prawnym, czyli nie weszło jeszcze do obrotu prawnego. Z akt administracyjnych wynika, iż pismem z 25 sierpnia 2023 r. Skarżący udzielił pełnomocnictwa radcy prawnemu W. R. ([...]) do reprezentowania go w sprawie administracyjnej (znak: [...]), w przedmiocie wymeldowania Skarżącego (k. 28 akt administracyjnych). Następnie Skarżący 28 sierpnia 2023 r. osobiście złożył w organie pierwszej instancji niedatowane pismo, w którym m.in. zawnioskował o zwolnienie go od opłaty skarbowej od rzeczonego pełnomocnictwa. Jednocześnie do wniosku dołączył dokument pełnomocnictwa (k. 29 akt administracyjnych). Z akt administracyjnych wynika, że organ pierwszej instancji rozpoznał wniosek Skarżącego o zwolnienie od opłaty skarbowej i prawidłowo doręczył rozstrzygnięcie w tym przedmiocie bezpośrednio Skarżącemu (adnotacja na stronie 2 postanowienia z 6 grudnia 2023 r., k 77 akt administracyjnych). Pełnomocnictwo złożone do akt, dotyczyło bowiem sprawy o wymeldowanie, a nie sprawy wszczętej wnioskiem o zwolnienie od opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Oczywiste jest, iż kwestia opłacenia pełnomocnictwa nie ma żadnego wpływu na sprawę o wymeldowanie. Nieopłacone pełnomocnictwo jest bowiem skuteczne. Wniosek o zwolnienie od opłaty skarbowej wszczął odrębną sprawę. Następnie sporządzonym osobiście zażaleniem, Skarżący zaskarżył ww. postanowienie organu pierwszej instancji w przedmiocie odmowy zwolnienia od opłaty skarbowej. Po rozpatrzeniu zażalenia, organ drugiej instancji wydał zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie z 25 marca 2024 r. Jednak zamiast doręczyć je bezpośrednio Skarżącemu, doręczył je nieumocowanemu w postępowaniu dotyczącym opłaty skarbowej radcy prawnemu W. R. Skarżący zaś, wnioskiem z 7 maja 2024 r., wniósł o przyznanie mu pełnomocnika z urzędu – celem wniesienia skargi do Sądu. Pełnomocnik ustanowiony z urzędu wniósł w imieniu Skarżącego skargę. Jest oczywiste, że dokonanie czynności procesowej wniesienia skargi, przed prawnie skutecznym doręczeniem aktu podlegającego zaskarżeniu do sądu administracyjnego, jest niedopuszczalne. Przepis art. 53 § 1 p.p.s.a. wymaga bowiem, aby skarga została wniesiona w terminie trzydziestodniowym od dnia doręczenia rozstrzygnięcia w sprawie. W sprawie, skarga wniesiona została przed skutecznym doręczeniem kwestionowanego przez Stronę postanowienia. Niedopuszczalne jest zaś dokonanie czynności procesowej wniesienia skargi na akt administracyjny przed jego skutecznym doręczeniem (por. postanowieniu NSA z dnia 8 sierpnia 2008 r., sygn. akt I OSK 1067/07; http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query). W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., skargę Strony jako przedwczesną odrzucił, orzekając o tym w pkt II postanowienia. Obecnie organ drugiej instancji będzie miał obowiązek prawidłowo doręczyć kwestionowane przez Skarżącego postanowienie.