Sygnatura
I SA/Wr 760/25
Wyrok WSA we Wrocławiu z 16 kwietnia 2026 r., I SA/Wr 760/25 – egzekucja świadczeń pieniężnych
Wynik
*Oddalono skargę w całości
- Sąd
- Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
- Data orzeczenia
- 16 kwietnia 2026
- Prawomocne
- tak
Treść rozstrzygnięcia
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Jarosław Horobiowski, Asesor WSA Tomasz Trybuszewski, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w Wydziale I w dniu 16 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi G. M. przy udziale Naczelnika Urzędu Skarbowego w Tomaszowie Lubelskim na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 25 września 2025 r. nr 0201-IEE2.7192.76.2025.3. w przedmiocie odmowy uchylenia czynności egzekucyjnej oddala skargę w całości.
Analiza z kontekstem sprawy
Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?
Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.
Uzasadnienie
1. Postępowanie przez organami administracji. 1.1. Przedmiotem skargi G. M. (dalej strona/zobowiązana/skarżąca) jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej organ zażaleniowy) z dnia 25 września 2025 r. nr 0201-IEE2.7192.76.2025.3 utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Wrocław-Krzyki (dalej organ pierwszej instancji/organ egzekucyjny) z dnia 26 sierpnia 2025 r. nr 0225-SEE.7113.1459.2025.9 odmawiające uchylenia czynności egzekucyjnej w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w B. z dnia 28 kwietnia 2025 r. 1.2. Z uzasadnienia postanowienia organu egzekucyjnego wynika, że wykonując obowiązki wierzyciela, w dniu 28 kwietnia 2025 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Tomaszowie Lubelskim wystawił wobec Strony tytuł wykonawczy nr [...] i skierował do organu egzekucyjnego wniosek o przeprowadzenie egzekucji, zgodnie z właściwością miejscową. Tytuł wykonawczy obejmował należność z tytułu odpowiedzialności za zaległości podatkowe I. sp. z o.o. w podatku od towarów i usług za miesiące wrzesień i październik 2020 r. w łącznej wysokości 75 759,90 zł należności głównej oraz odsetek za zwłokę. W toku postępowania egzekucyjnego zawiadomieniami z dnia 28 kwietnia 2025 r. organ egzekucyjny zajął rachunki bankowe zobowiązanej prowadzone przez B. SA ([...]), wynagrodzenie za pracę w Zespole Szkolno-Przedszkolnym nr [...] we W. ([...]) oraz świadczenie emerytalne wypłacane przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział we W. ([...]). Szczegółowo pobrane kwoty wskazano na s. 2 postanowienia organu egzekucyjnego. Kwoty te pozostają na rachunku depozytowym organu egzekucyjnego. Z informacji udzielonej przez B. SA wynika, że kwota pozostająca obecnie na rachunku bankowym zobowiązanej jest wolna od zajęcia. Odpis ww. tytułu wykonawczego wraz z egzemplarzem zajęcia egzekucyjnego zostały doręczone Stronie za pośrednictwem e-US w dniu 29 kwietnia 2025 r. 1.3. Na skutek wniesionych przez stronę zarzutów organ egzekucyjny zawiesił postępowanie egzekucyjne (postanowienie z dnia 5 maja 2025 r.). 1.4. W związku z zawieszeniem postępowania egzekucyjnego, pismem z dnia 5 maja 2025 r. strona złożyła wniosek o uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych w trybie art. 58 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2025 r., poz. 132 ze zm.; dalej uPEA). Postanowieniem z dnia 22 maja 2025 r. organ egzekucyjny odmówił uchylenia czynności egzekucyjnych. 1.5. Postanowieniem z dnia 28 maja 2025 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Tomaszowie Lubelskim oddalił wniesione przez stronę zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Postanowienie to stało się ostateczne w dniu 4 czerwca 2025 r. 1.6. W konsekwencji skargi, złożonej przez stronę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 18 czerwca 2025 r. sygn. akt I SA/Lu 234/25 wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 10 marca 2025 r. nr 0601- IEW.4123.6.2024.13 stanowiącej podstawę wystawienia tytułu wykonawczego. 1.7. W związku z powyższym postanowieniem z dnia 4 lipca 2025 r. organ egzekucyjny ponownie zawiesił postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. 1.8. Ze wzglądu na wstrzymanie wykonania decyzji nr 0601-1EW.4123.6.2024.13 zobowiązana złożyła w dniu 21 czerwca 2025 r. wniosek o wstrzymanie czynności egzekucyjnych. Po zapoznaniu się z treścią wniosku Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu postanowieniem z dnia 25 lipca 2025 r. odmówił wszczęcia postępowania w tej sprawie. 1.9. Pismem z dnia 28 lipca 2025 r. zobowiązana ponownie zwróciła się do organu egzekucyjnego z wnioskiem o uchylenie czynności egzekucyjnych w trybie art. 58 § 2 uPEA w związku z zawieszeniem postępowania egzekucyjnego. Zdaniem strony, zawartym w uzasadnieniu wniosku, w sytuacji, gdy wykonanie decyzji stanowiącej podstawę do prowadzenia egzekucji administracyjnej zostało wstrzymane przez WSA, organ egzekucyjny jest zobowiązany do wstrzymania postępowania egzekucyjnego na podstawie art 27 uPEA. W przypadku wstrzymania egzekucji, organ egzekucyjny powinien uchylić wszystkie dotychczas podjęte czynności egzekucyjne, np. zajęcia rachunków bankowych, wynagrodzenia za pracę itp. Oznacza to, że wszelkie blokady i zajęcia zostają zniesione, a dłużnik odzyskuje dostęp do swoich środków. Postanowienie WSA w sprawie wstrzymania wykonania decyzji jest podstawą do wstrzymania egzekucji administracyjnej. Organ egzekucyjny jest zobligowany do respektowania postanowienia i powinien podejmować odpowiednie kroki, w tym uchylenie czynności egzekucyjnych, w celu jego wykonania. 1.10. Powołanym na wstępie postanowieniem organ egzekucyjny odmówił uchylenia czynności egzekucyjnych. Odwołał się do treści art. 58 § 1 i § 2 uPEA i wskazał, że w sprawie nie zostały spełnione wszystkie przesłanki niezbędne do pozytywnego rozpatrzenia wniosku zobowiązanej. Postępowanie egzekucyjne zostało zawieszone z uwagi na wstrzymanie przez WSA w Lublinie, postanowieniem z dnia 18 czerwca 2025 r. sygn. akt I SA/Lu 234/25, wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora IAS w Lublinie z dnia 10 marca 2025 r. Wstrzymanie wykonania decyzji zostało zainicjowane wniesieniem przez Stronę skargi do WSA. Wstrzymanie wykonania decyzji nie stanowi jednak bezpośredniej przesłanki do uchylenia czynności egzekucyjnych, a jedynie do zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Nie jest również równoznaczne z przyszłym uchyleniem przez sąd tej decyzji. Uchylenie zatem zastosowanych czynności egzekucyjnych mogłoby narazić wierzyciela na utratę możliwości zabezpieczenia środków na poczet jego wierzytelności. Podkreślono, że tytuł wykonawczy nr [...] obejmuje należności z tytułu odpowiedzialności za zaległości podatkowe I. sp. z o.o. w podatku od towarów i usług za wrzesień i październik 2020 r. W okresie wymagalności tych zobowiązań podatkowych strona pełniła funkcję prezesa zarządu spółki. Ani w toku wszczętego z urzędu 1 września 2023 r. postępowania w sprawie orzeczenia solidarnej odpowiedzialności podatkowej jako osoby trzeciej za zaległości podatkowe spółki, ani w toku postępowania odwoławczego, zakończonego w dniu 10 marca 2025 r. utrzymaniem w mocy decyzji organu pierwszej instancji, strona nie wskazała majątku spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części oraz nie przedstawiła żadnych dowodów, które zwalniałyby ją z odpowiedzialności za długi spółki. We wniosku z dnia 28 sierpnia 2025 r. o uchylenie czynności egzekucyjnych zobowiązana nie wskazuje na inne nadzwyczajne okoliczności uzasadniające pozytywne rozpatrzenie jej wniosku. Zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych, wynagrodzenia za pracę oraz świadczenia emerytalnego zobowiązanej są jedynymi środkami egzekucyjnymi, z których możliwe jest dochodzenie należności objętych tytułem wykonawczym. Uchylenie tych czynności udaremni w przyszłości skuteczną egzekucję z majątku zobowiązanej, co narusza interes wierzyciela. W interesie wierzyciela leży bowiem wyegzekwowanie kwoty objętej tytułem wykonawczym, sprawnie i w miarę możliwości przy zastosowaniu najprostszych i skutecznych środków egzekucyjnych. Trudno w takiej sytuacji wymagać od wierzyciela, aby zrezygnował z zajęcia wierzytelności i zmniejszył swoje szanse na wyegzekwowanie dochodzonych należności. Organ egzekucyjny uznał w tej sprawie istnienie ważnego interesu zobowiązanej. Wyważając jednak wzajemny stosunek interesu strony do interesu wierzycielskiego oraz mając na uwadze fakt, że organ egzekucyjny działa przede wszystkim na rzecz i w interesie wierzyciela, organ egzekucyjny odmówił uwzględnienia wniosku strony w części dotyczącej uchylenia zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w B. z dnia 28 kwietnia 2025 r. 1.11. Na skutek wniesionego zażalenia organ zażaleniowy utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego i podzielił zawartą w nim argumentację. Podkreślono, że rozstrzygnięcie w przedmiocie uchylenia czynności egzekucyjnych opiera się na uznaniu organu, gdyż ustawa dopuszcza możliwość, a nie obowiązek uchylenia dokonanych czynności egzekucyjnych - i to wyłącznie na wniosek zobowiązanego, uzasadniony ważnym jego interesem. Uznanie administracyjne oznacza zaś, że ustawodawca pozostawił organowi egzekucyjnemu swobodę w podjęciu pozytywnego rozstrzygnięcia, nawet wówczas gdy spełnione zostaną przesłanki. Sam fakt zawieszenia postępowania egzekucyjnego nie oznacza automatycznego uchylenia czynności egzekucyjnych. Zdaniem organu zażaleniowego, organ egzekucyjny rzetelnie ustalił stan faktyczny i ocenił wszystkie istotne okoliczności sprawy, a swoje stanowisko umotywował w sposób przejrzysty i logiczny. W konsekwencji, w sposób pozbawiony dowolności uznał, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka ważnego interesu zobowiązanego, bowiem ważny interes zobowiązanego postrzegany być musi jako nadzwyczajne okoliczności. Zatem, te wszystkie argumenty zażalenia, które dotyczą konieczności finansowania bieżących wydatków, nie mogły i nie mogą być uznane za słuszne. Zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego jest skutecznym środkiem egzekucyjnym, z którego możliwe jest dochodzenie należności, objętych ww. tytułem wykonawczym. Za taką okoliczność nie może być również uznane, jak Strona przedstawiła w zażaleniu, trudna sytuacja finansowa, na którą wpływają dokonane ww. zajęcia. Strona podnosiła, że pieniądze nie wystarczają na zaspokojenie wierzycieli w związku z upadłością konsumencką. W sprawie uznano uchylenie zajęcia za niemożliwe, gdyż interes wierzyciela stoi temu na przeszkodzie, aby organ mógł zastosować uchylenie czynności przewidziane w art. 58 § 2 uPEA. W interesie wierzyciela leży wyegzekwowanie całej należności głównej wraz z odsetkami. Po uchyleniu zajęcia nie miałby on gwarancji skutecznego otrzymania całej należnej kwoty, na co też zwrócił uwagę organ egzekucyjny w zaskarżonym postanowieniu. Poza tym wskazał on jeszcze na inne okoliczności, jak brak środków na rachunkach bankowych, niewyegzekwowanie zaległości z tytułu dochodzonej należności podatkowej, jak i inne zaległości podatkowe Strony. 2. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji. 2.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zaskarżono postanowienie organu zażaleniowego, któremu zarzucono naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775, ze zm.; dalej KPA) poprzez wadliwe postępowanie i brak uchylenia czynności egzekucyjnych, co powinno skutkować stwierdzeniem nieważności rozstrzygnięcia. Wniesiono o stwierdzenie nieważności postanowienia, ewentualnie uchylenie postanowień organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postepowania sądowego. 2.2. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie i podtrzymano stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3.1. Skarga jest bezzasadna albowiem w sprawie nie doszło, ani do naruszenia prawa procesowego, ani do naruszenia prawa materialnego w sposób mający wpływ, w tym istotny na wynik sprawy. Brak jest także podstaw prawnych do stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia. 3.2. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143; dalej PPSA) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 PPSA). Zgodnie z art. 145 § 1 sąd uwzględniając skargę na [...] postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 PPSA). Stosownie do treści art. 134 § 1 PPSA sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. 3.3. Istota sporu sprowadza się do oceny legalności rozstrzygnięcia odmawiającego skarżącej uchylenia czynności egzekucyjnej w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w B. z dnia 28 kwietnia 2025 r. na podstawie art. 58 § 2 uPEA. Istotę postępowania prowadzonego w związku z art. 58 § 2 uPEA stanowi ustalenie, czy w przypadku zawieszenia postępowania egzekucyjnego, w oparciu o przesłanki zawarte w tym przepisie możliwe jest podjęcie, mającego uznaniowy charakter, rozstrzygnięcia o uchyleniu dokonanych czynności egzekucyjnych. W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 3.4. Zgodnie z art. 58 § 1 uPEA w przypadku zawieszenia postępowania egzekucyjnego pozostają w mocy dokonane czynności egzekucyjne, z tym że w okresie zawieszenia z przyczyn określonych w art. 56 § 1 pkt 1 i 4 mogą być dokonywane, za zgodą organu egzekucyjnego, wypłaty z rachunków bankowych zobowiązanego po przedstawieniu przez niego dokumentów świadczących o konieczności poniesienia danych wydatków. W myśl art. 58 § 2 uPEA organ egzekucyjny może jednak uchylić dokonane czynności egzekucyjne, jeżeli to jest uzasadnione ważnym interesem zobowiązanego, interes wierzyciela nie stoi temu na przeszkodzie, a osoby trzecie na skutek tych czynności nie nabyły praw. Uchylenie dokonanych czynności nie powoduje umorzenia należnych za nie kosztów egzekucyjnych. Przepis art. 58 § 2 uPEA upoważnia organ do orzekania w ramach tzw. uznania administracyjnego, na co wskazuje zwrot "organ egzekucyjny może (...)". Uznanie administracyjne oznacza, że ustawodawca pozostawił organowi egzekucyjnemu swobodę w podjęciu pozytywnego rozstrzygnięcia, nawet wówczas, gdy spełnione zostaną przesłanki. Uznaniowość polega na tym, że to do organu - w sprawie egzekucyjnej, należy wybór jednego z możliwych sposobów rozstrzygnięcia sprawy, a sądowa kontrola legalności aktów administracji opartych na uznaniu ma charakter organiczony. Z woli ustawodawcy obejmuje ona jedynie przestrzeganie przez organy procedury przewidzianej przepisami. Kontrola legalności takiego postanowienia sprowadza się zatem do oceny przez Sąd, czy wydanie postanowienia zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, czy prawidłowo został zebrany i oceniony materiał dowodowy, czy organ rozważył wszystkie okoliczności, które mogą mieć wpływ na wybór rozstrzygnięcia. Sąd stwierdził, że w rozpoznanej sprawie organ drugiej instancji nie naruszył przepisów postępowania. Przeprowadził postępowanie, zgodnie z zasadami procedury administracyjnej i uznał, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka ważnego interesu zobowiązanego, uzasadniając to w sposób logiczny i pozbawiony dowolności. Pojęcie ważnego interesu zobowiązanego nie jest zdefiniowane. Ważny interes zobowiązanego powinien być postrzegany jako istnienie nadzwyczajnej okoliczności, a nie normalne następstwo prowadzenia działalności gospodarczej przez podmiot gospodarczy zgodnie z charakterem i ryzykiem tej działalności. O istnieniu ważnego interesu zobowiązanego nie decyduje subiektywne przekonanie zobowiązanego, a oceny tej przesłanki należy dokonywać według kryteriów zobiektywizowanych. W interesie wierzyciela leży wyegzekwowanie kwot objętych tytułami wykonawczymi, sprawnie i w miarę możliwości przy zastosowaniu najprostszych i skutecznych środków egzekucyjnych. Istotnym zatem staje się np. to, czy istnieją inne skuteczne środki egzekucyjne (por. min. wyrok NSA z dnia 11 czerwca 2024 r. sygn. akt III FSK 837/22, CBOSA). 3.5. W sprawie postępowanie egzekucyjne zostało zawieszone z uwagi na wstrzymanie przez WSA w Lublinie postanowieniem z dnia 18 czerwca 2025 r. sygn. akt I SA/Lu 234/25 wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora IAS w Lublinie z dnia 10 marca 2025 r. Wstrzymanie wykonania decyzji zostało zainicjowane wniesieniem przez stronę skargi do WSA. Wstrzymanie wykonania decyzji nie stanowi jednak bezpośredniej przesłanki do uchylenia czynności egzekucyjnych, a jedynie do zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Nie jest również równoznaczne z przyszłym uchyleniem przez sąd tej decyzji. Słusznie podnosi organ zażaleniowy, że uchylenie zastosowanych czynności egzekucyjnych mogłoby narazić wierzyciela na utratę możliwości zabezpieczenia środków na poczet jego wierzytelności. Podkreślono, że tytuł wykonawczy nr [...] obejmuje należności z tytułu odpowiedzialności za zaległości podatkowe I. sp. z o.o. w podatku od towarów i usług za wrzesień i październik 2020 r. W okresie wymagalności tych zobowiązań podatkowych strona pełniła funkcję prezesa zarządu spółki. Ani w toku wszczętego z urzędu 1 września 2023 r. postępowania w sprawie orzeczenia solidarnej odpowiedzialności podatkowej jako osoby trzeciej za zaległości podatkowe spółki, ani w toku postępowania odwoławczego zakończonego w dniu 10 marca 2025 r. utrzymaniem w mocy decyzji organu pierwszej instancji, strona nie wskazała majątku spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części oraz nie przedstawiła żadnych dowodów, które zwalniałyby ją z odpowiedzialności za długi spółki. We wniosku z dnia 28 sierpnia 2025 r. o uchylenie czynności egzekucyjnych zobowiązana nie wskazuje na inne nadzwyczajne okoliczności uzasadniające pozytywne rozpatrzenie jej wniosku. Za taką okoliczność nie może być również uznana, trudna sytuacja finansowa, na którą wpływa dokonane ww. zajęcie. Strona podnosiła, że pieniądze nie wystarczają na zaspokojenie wierzycieli w związku z upadłością konsumencką. Wyjaśnić zatem wypada, jak wynika z powszechnie dostępnego ogłoszenia w Monitorze Sądowym i Gospodarczym (MSiG nr 141/2022, poz. 39065 z dnia 22 lipca 2022 r. s. 50-51), że w związku z zakończeniem konsumenckiego postepowania upadłościowego wobec skarżącej, postanowieniem z dnia 15 lipca 2022 r. Sąd Rejonowy dla W.-F., VIII Wydział Gospodarczy dla Spraw Upadłościowych i Restrukturyzacyjnych ustalił jej 36-miesieczny plan spłaty, którego wykonanie warunkuje umorzenie pozostałych jej zobowiązań powstałych przed dniem ogłoszenia upadłości (postanowienie z dnia 29 stycznia 2021 r. sygn. akt [...]). Umorzenie tych zobowiązań ma zatem charakter warunkowy (czyli niepewny); ograniczone jest w czasie ww. cezurą (data ogłoszenia upadłości). Nadto skarżąca z całą pewnością nie znajduje się już w upadłości konsumenckiej. Słusznie zatem stwierdzono, że wszystkie argumenty, które dotyczą konieczności finansowania bieżących wydatków nie mogły i nie mogą być uznane za zasadne aby uchylić czynności egzekucyjne. Trudno w takiej sytuacji wymagać od wierzyciela, aby zrezygnował z zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i zmniejszył swoje szanse na wyegzekwowanie dochodzonych należności. Zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego jest skutecznym środkiem egzekucyjnym, z którego możliwe jest dochodzenie należności, objętych ww. tytułem wykonawczym. Skuteczność tego środka uzależniona jest od sytuacji majątkowej zobowiązanej: posiadanego przez nią majątku nieruchomego, ruchomości, środków pieniężnych, wierzytelności. Wnosząc żądanie oparte o regulację z art. 58 § 2 uPEA, o czym była już mowa, zobowiązana nie wskazała na żadne nadzwyczajne okoliczności. W skardze argumenty podnoszone przez skarżącą sprowadzają się do uznania, że za przesłankę do uchylenia czynności egzekucyjnej, należałoby przyjąć zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Ustawodawca jednak takiej ewentualności nie przewidział, co wynika wyraźnie z treści art. 58 § 2 uPEA. Za zasadne należy uznać stwierdzenie, że uwzględnieniu wniosku zobowiązanej stoi na przeszkodzie interes (nie określany przez ustawodawcę jako ważny) wierzyciela. W sprawie wierzyciel, w którego interesie leży wyegzekwowanie całej należności głównej wraz z odsetkami, po uchyleniu zajęcia rachunku bankowego nie miałby żadnej gwarancji, że w takiej sytuacji skutecznie otrzymałby całą należną kwotę. 3.6. Mając na względzie powyższe, nie doszło do naruszenia art. 58 § 2 uPEA, ani podnoszonego w skardze art. 156 § 1 pkt 2 KPA. Sąd nie dostrzegł rażącego naruszenia prawa przy wydaniu zaskarżonego postanowienia. Zaś podstawą prawną jego wydania był art. 58 § 2 uPEA. 3.7. Z tych też względów oddalono skargę w całości na podstawie art. 151 PPSA.
Informacje o sprawie
- Data wpływu
- 7 listopada 2025
- Hasła tematyczne
- Egzekucyjne postępowanie
- Skarżony organ
- Dyrektor Izby Skarbowej
- Sędziowie
- Dagmara Dominik-Ogińska /przewodniczący sprawozdawca/ Jarosław Horobiowski Tomasz Trybuszewski
Powołane przepisy
- Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j.)
art. 58 par. 1,2 · Dz.U. 2025 poz. 132
Powiązane dokumenty
Sygnatura: III FZ 164/26 · 16 kwietnia 2026
Postanowienie NSA z 16 kwietnia 2026 r., III FZ 164/26 – egzekucja świadczeń pieniężnych
Sygnatura: III FZ 166/26 · 16 kwietnia 2026
Postanowienie NSA z 16 kwietnia 2026 r., III FZ 166/26 – egzekucja świadczeń pieniężnych
Sygnatura: III FSK 413/24 · 16 kwietnia 2026
Wyrok NSA z 16 kwietnia 2026 r., III FSK 413/24 – egzekucja świadczeń pieniężnych
Źródło urzędowe: Naczelny Sąd Administracyjny