I SA/Wr 753/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Kieres po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi i sp. z o.o. zs. we W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 6 sierpnia 2024 r. nr 0201-IOV-12.4103.62.2023 w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do lipca 2014 r. postanawia: odrzucić skargę.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 28 października 2024 r. (k. 47) T. sp. z o.o. zs. we W. (dalej: Skarżąca, Spółka), zastępowaną przez profesjonalnego pełnomocnika będącego doradcą podatkowym, wezwano do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 83.939,00 zł w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu ww. zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe zarządzenie doręczono pełnomocnikowi Skarżącej 6 listopada 2024 r. (k. 88). Następie, 12 listopada 2024 r. do Sądu wpłynął pierwszy wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia z kosztów sądowych obejmujących zwolnienie z wpisu sądowego od skargi. Postanowieniem z 3 stycznia 2025 r., sygn. I SPP/Wr 192/24 referendarz sądowy odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia z kosztów sądowych obejmujących zwolnienie z wpisu sądowego od skargi (k. 199-202 t. II akt o sygn. I SA/Wr 753/24, I SPP/Wr 192/24, stanowiących załącznik do akt sprawy). Powyższe postanowienie zostało utrzymane w mocy postanowieniem Sądu z 5 czerwca 2025 r., sygn. I SA/Wr 753/24, I SPP/Wr 192/24, które doręczono pełnomocnikowi Spółki 18 czerwca 2025 r. (k. 327-336 t. II akt o sygn. I SA/Wr 753/24, I SPP/Wr 192/24, stanowiących załącznik do akt sprawy). W dniu 24.06.2025 r. do Sądu wpłynął kolejny (drugi) wniosek Skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym częściowe zwolnienie z kosztów sądowych tj. wpisu sądowego od skargi, który zarejestrowano pod sygn. akt I SPP/Wr 60/25. Postanowieniem z 31 lipca 2025 r., sygn. I SPP/Wr 60/25 referendarz sądowy odmówił zmiany postanowienia referendarza sądowego z 3 stycznia 2025 r., sygn. I SPP/Wr 192/24 stwierdzając, że powoływane w nowym wniosku okoliczności były w przeważającej części tożsame z dotychczas podnoszonymi i zostały już wszechstronnie rozważone (k. 128-130 akt o sygn. I SA/Wr 753/24, I SPP/Wr 60/25, stanowiących załącznik do akt sprawy). W wyniku rozpoznania sprzeciwu od tego postanowienia Sąd, postanowieniem z 11 września 2025 r., sygn. I SA/Wr 753/24, I SPP/Wr 60/25 utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie (k. 147-151 akt o sygn. I SA/Wr 753/24, I SPP/Wr 60/25, stanowiących załącznik do akt sprawy). Powyższe postanowienie Sądu doręczono pełnomocnikowi Spółki 26 września 2025 r. (k. 155 akt o sygn. I SA/Wr 753/24, I SPP/Wr 60/25, stanowiących załącznik do akt sprawy). Kolejno, 20 października 2024 r. Sąd wydał zarządzenie o wezwaniu pełnomocnika Spółki do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z 28 października 2024 r. (k. 79), które wykonano 21 października 2025 r. W treści wezwania z 21 października 2025 r. (k. 80) podano nieprawidłowo datę (rok) zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, wskazując błędny rok wydania zarządzenia tj. zamiast 28 października 2024 r., podano 28 października 2025 r. Powyższe wezwanie doręczono pełnomocnikowi Spółki 4 listopada 2025 r. (k.81). Pismem z 6 listopada 2025 r. pełnomocnik Skarżącej wniósł do Sądu o doprecyzowanie treści wezwania tj. wskazania do którego prawomocnego zarządzenia z 28 października 2025 r. Sąd wzywa. Pełnomocnik wskazał także, że Spółka nie jest w stanie samodzielnie rozwiać swoich wątpliwości. W dniu 12.11.2025 r. do Sądu wpłynął kolejny wniosek Spółki o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w zakresie wpisu sądowego od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga w niniejszej sprawie podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 230 § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) – w skrócie jako "p.p.s.a." od skargi, jako pisma wszczynającego postępowanie przed sądem administracyjnym, pobiera się wpis sądowy. Stosownie zaś do art. 220 § 1 cytowanej ustawy sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W przypadku skargi, przewodniczący wzywa wnoszącego, aby pod rygorem jej odrzucenia, uiścił wpis w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. W myśl art. 220 § 3 p.p.s.a podlega odrzuceniu przez sąd skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis. W niniejszej sprawie, po zakończeniu postępowania w przedmiocie prawa pomocy, pismem z 21 października 2025 r. Sąd wezwał pełnomocnika Spółki do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z 28 października 2024 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Wezwanie w powyższym zakresie skierowano do pełnomocnika Skarżącej, doręczając je 4 listopada 2025 r. (k. 81). Choć w istocie w wezwaniu tym, wskazano błędnie rok, w którym zapadło zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi (tj. 28 października 2025 r. zamiast 28 października 2024 r.), to w ocenie Sądu błąd ten nie miał żadnego wpływu ani na prawidłowość wezwania, ani na bieg terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Wprawdzie Spółka, zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika w dniu 6.11.2025 r. złożyła pismo w którym zwróciła się do Sądu o doprecyzowanie wezwania, wyrażając zarazem, że samodzielnie nie jest w stanie rozwiać wątpliwości, o które zarządzenie chodzi, jednak zdaniem Sądu tak oczywista omyłka nie mogła w niniejszej sprawie skutkować przyjęciem, że wezwanie skierowane do profesjonalnego pełnomocnika – doradcy podatkowego było niejasne i powodowało trudności w identyfikacji właściwego zarządzenia. Jak wynika z akt sprawy, pełnomocnik Spółki posiada dostęp do akt w systemie PASSA, co w praktyce oznacza, że w razie wątpliwości, miał pełną możliwość sięgnięcia wprost do akt sprawy, celem ustalenia o którym prawomocnym zarządzeniu o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego, była mowa w wezwaniu z 21 października 2025 r. Co nie może ujść uwadze, powyższe prawomocne wezwanie jest także jedynym wezwaniem do uiszczenia wpisu sądowego, znajdującym się w aktach sprawy, a także jedynym wezwaniem, w odpowiedzi na które Spółka składała wnioski o przyznanie Jej prawa pomocy w zakresie częściowym, odnoszącym się właśnie do wpisu sądowego od skargi. Również, w terminie do uiszczenia wpisu sądowego, który rozpoczął swój bieg wskutek doręczenia pełnomocnikowi Spółki 4 listopada 2025 r. wezwania z 21 października 2025 r., do Sądu w dniu 12.11.2025 r. wpłynął kolejny wniosek Skarżącej o przyznanie prawa pomocy. Z tych powodów, Sąd uznaje za niewiarygodną argumentację zawartą w piśmie pełnomocnika Spółki z 6 listopada 2025 r., że Spółka nie jest w stanie samodzielnie tj. bez dodatkowych wyjaśnień Sądu zrozumieć skierowanego wezwania i zidentyfikować zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Powyższe wydaje się szczególnie nieuzasadnione, biorąc także pod uwagę argumentację podniesioną przez pełnomocnika Spółki, że nie jest możliwym wezwanie do wykonania prawomocnego zarządzenia z daty oznaczonej jako data późniejsza, niż data widniejąca na wezwaniu, co wydaje się być oczywistym zarówno dla pełnomocnika Skarżącej, jak i dla Sądu. Akta sprawy do których pełnomocnik Spółki w dniu doręczenia mu wezwania (tj. 4 listopada 2025 r.) miał dostęp, liczyły zaledwie 78 kart. Z tego też powodu, weryfikacja daty jedynego w sprawie prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi przez profesjonalnego pełnomocnika w zakreślonym przez Sąd siedmiodniowym terminie, nie wydaje się przekraczać możliwości wynikających z obowiązku starannego działania szczególnie, że w tym samym terminie pełnomocnik skierował do Sądu kolejny, obszerny wniosek o przyznanie prawa pomocy. Dodatkowo, w wezwaniu z 21 października 2025 r. błąd odnosił się jedynie do roku wydania zarządzenia, nie zaś do dnia i miesiąca jego wydania, co nie jest bez znaczenia w kontekście możliwości identyfikacji właściwego prawomocnego zarządzenia. W kontekście poczynionych powyżej rozważań, pomimo prawidłowo doręczonego wezwania do uiszczenia wpisu oraz zawartego w nim pouczenia o skutkach zaniedbania nałożonego obowiązku, Skarżąca nie uiścił wymaganego wpisu sądowego, co uzasadniało odrzucenie skargi na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Termin na uiszczenie wpisu sądowego, uwzględniając regulację zawartą w art. 83 § 2 p.p.s.a. upłynął bowiem bezskutecznie z końcem 12 listopada 2025 r. Wskazać przy tym należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, (por. postanowienia z dnia 8 maja 2007 r., sygn. II FSK 649/06; z dnia 3 lutego 2009 r., sygn. I OZ 53/09; z dnia 28 lipca 2009 r., sygn. I FZ 252/09; z dnia 7 lutego 2011 r., sygn. II FSK 2274/10, z 30 sierpnia 2023 r., sygn. akt I FZ 211/23 publikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA), zgodnie z którym z przymiotu prawomocności postanowienia odmawiającego zwolnienia z kosztów sądowych wypływa obowiązek strony uiszczenia wymaganego wpisu. Ponowne złożenie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, nawet dokonane w terminie określonym w ponownym wezwaniu, nie może uchylić skutków prawomocności wydanego wcześniej rozstrzygnięcia. W postanowieniu z 7 lutego 2011 r., sygn. akt II FSK 2274/10 (publ. CBOSA) Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że konsekwencji nieuiszczenia wpisu od skargi nie niweczą dalsze czynności skarżącego w postaci kolejnych wniosków o prawo pomocy. Zarządzenie przewodniczącego wzywające do uiszczenia wpisu i postanowienie odrzucające skargę są konsekwencją wyczerpania toku postępowania w przedmiocie prawa pomocy z wniosku, który został prawomocnie, negatywnie załatwiony dla wnioskodawcy. Tutejszy Sąd w pełni podziela powyższe poglądy, zgodnie z którymi złożenie kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy, w sytuacji gdy kwestia ta została już merytorycznie, prawomocnie rozstrzygnięta wskutek uprzedniego wniosku w tym przedmiocie, nie przerywa biegu terminu do uiszczenia wpisu sądowego. Ponowne złożenie wniosku, nawet w terminie przewidzianym dla uiszczenia wpisu, nie może bowiem uchylić skutków prawomocności wcześniejszego rozstrzygnięcia w kwestii prawa pomocy. Z podanych przyczyn należało orzec jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.