I SA/Wr 689/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Tkacz - Rutkowska po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 1 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia 9 maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia za sierpień 2015 r. kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne, II. zasądzić od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. na rzecz A.S. kwotę 4.017 (cztery tysiące siedemnaście) złotych tytułem zwrotu postępowania sądowego.

Decyzją z dnia 9 maja 2018 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia 4 sierpnia 2017 r. w sprawie określenia za sierpień 2015 r. kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 8.132 zł. A.S., reprezentowana przez pełnomocnika (radcę prawnego) wniosła skargę na wyżej opisaną decyzję. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. wniósł o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego oraz miarkowanie kosztów tego postępowania. Wskazał, że w całości uznał skargę za zasadną, w związku z czym wydał w ramach autokontroli decyzję z dnia 4 lipca 2018 r. nr [...] uchylającą zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Z akt sprawy wynika, że ww. decyzja została doręczona pełnomocnikowi Skarżącej w dniu 13 lipca 2018 r. W piśmie z dnia 23 lipca 2018 r. pełnomocnik, wskazując na fakt wydania przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. decyzji autokontrolnej, wniósł o umorzenie postępowania i zasądzenie kosztów postępowania sądowego wraz z kosztami zastępstwa prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; dalej w skrócie: p.p.s.a.), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania ma miejsce, gdy w toku postępowania, a przed wydaniem wyroku, przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Taka sytuacja zaistnieje w szczególności wówczas, gdy zaskarżony akt zostanie pozbawiony bytu prawnego w rezultacie skorzystania przez organ z uprawnień autokontrolnych przewidzianych w art. 54 § 3 p.p.s.a. Zgodnie ze zdaniem pierwszym powołanego art. 54 § 3 p.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od jej otrzymania. Z akt sprawy wynika, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. decyzją z dnia 4 lipca 2018 r. nr [...] , wydaną w trybie autokontroli na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Rozstrzygnięcie to uwzględnia skargę. W tej sytuacji, skoro zaskarżoną decyzję wyeliminowano z obrotu prawnego, to postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe wobec braku przedmiotu zaskarżenia. Powyższe skutkować musiało umorzeniem tego postępowania z urzędu. W rezultacie tak ukształtowanych okoliczności faktycznych, Sąd działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 54 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji. W punkcie drugim orzeczono o zwrocie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej, stosownie do art. 201 § 1 w związku z art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. W skład zasądzonych kosztów wchodzi: uiszczony przez stronę wpis od skargi 400 zł, wynagrodzenie dla pełnomocnika strony skarżącej 3.600 zł według stawki określonej w § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa 17 zł. Końcowo, w odpowiedzi na wniosek organu o miarkowanie zwrotu kosztów należnych stronie skarżącej, Sąd stwierdza, że brak było ku temu podstaw. Kwestię miarkowania kosztów reguluje przepis art. 206 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie zachodzi tego rodzaju okoliczność, która uzasadniałaby pomniejszenie kosztów należnych Skarżącej, w tym także kosztów zastępstwa przez radcę prawnego. Przyznać wprawdzie należy, że w przypadku wyeliminowania decyzji w drodze samokontroli, wkład pracy pełnomocnika jest mniejszy niż w razie rozstrzygania sprawy na rozprawie, niemniej istotny jest tu fakt, że skarga została przez organ uwzględniona w całości. Ponadto, wymienione powyżej koszty stanowią koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw, a w ich skład wchodzi wynagrodzenie dla pełnomocnika ustalone według minimalnej stawki. Z tych też powodów, Sąd zasądził na rzecz Skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego w podanej wysokości.