Sygnatura
I SA/Wr 604/26
Wyrok WSA we Wrocławiu z 22 października 2026 r., I SA/Wr 604/26 – podatek dochodowy od osób fizycznych
Wynik
*Uchylono interpretację przepisów prawa podatkowego w części
- Sąd
- Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
- Data orzeczenia
- 22 października 2026
- Prawomocne
- nie
Treść rozstrzygnięcia
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska, Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Haberka (sprawozdawca), Sędzia WSA Jarosław Horobiowski, Protokolant: Referent Izabela Kremza, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie 22 października 2026 r. sprawy ze skargi K. D. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 15 maja 2026 r. znak 0112-KDSL1-2.4011.260.2026.1.BR w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych: I. uchyla interpretację indywidualną w części, w której organ uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe, II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Analiza z kontekstem sprawy
Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?
Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi K. D. (dalej: strona, skarżąca, wnioskodawca) jest interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: DKIS, organ interpretacyjny) z 15 maja 2026 r. znak 0112-KDSL1-2.4011.260.2026.1.BR w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. Postępowanie przed organem. We wniosku z 14 marca 2026 r. strona wskazała, że jest zatrudniona na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony. Z tego tytułu osiąga dochód w postaci comiesięcznego wynagrodzenia. Poza wynagrodzeniem z tytułu umowy o pracę nie osiąga innych dochodów. Podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu na terenie Rzeczypospolitej Polskiej. Strona jest osobą rozwiedzioną. Rozwiązanie związku małżeńskiego przez rozwód nastąpiło wyrokiem Sądu Okręgowego we W. z 8 grudnia 2021 r. bez orzekania o winie. Nie złożono wniosku o uzasadnienie wyroku rozwodowego oraz nie wniesiono apelacji, zatem wyrok uprawomocnił się 16 grudnia 2021 r. W wyroku rozwodowym sąd powierzył wykonywanie władzy rodzicielskiej nad małoletnim synem, urodzonym [...] września 2015 r., obojgu rodzicom – stronie oraz jej byłemu mężowi, ustalając miejsce zamieszkania małoletniego w każdorazowym miejscu zamieszkania matki. Sąd ustanowił pieczę naprzemienną nad dzieckiem w systemie tygodniowym zgodnie z treścią porozumienia rodzicielskiego z 2 czerwca 2021 r. Od dnia rozwodu do chwili obecnej strona i ojciec dziecka posiadają pełną władzę rodzicielską i mieszkają osobno. Od dnia rozwodu strona nie jest w innym związku małżeńskim i prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe (tj. 2-osobowe wraz z małoletnim synem, nad którym sprawuje opiekę w okresach tygodniowych). Od dnia orzeczenia rozwodu strona nie pozostawała we wspólnym gospodarstwie domowym z ojcem dziecka ani z żadną inną osobą dorosłą. W żadnym okresie nie dochodzi także do wspólnego zamieszkiwania dziecka z obojgiem rodziców ani do wspólnego wykonywania bieżącej opieki. Wnioskodawca ponosi samodzielnie wszystkie koszty związane z utrzymaniem domu i utrzymaniem dziecka, gdy u niej przebywa. W okresie gdy syn przebywa u strony, samodzielnie go wychowuje, bez udziału i wsparcia ojca dziecka, zapewniając mu wszystkie potrzeby bytowe. Jest z synem przez cały tydzień od niedzieli wieczór do kolejnej niedzieli wieczór, następnie syn jedzie do ojca i tam spędza kolejny tydzień. W tygodniu kiedy syn jest u strony odwozi go rano do szkoły i potem jadzie do pracy. Po południu pomaga synowi w nauce, zawozi na zajęcia popołudniowe lub wspólnie spędzają czas. Strona przygotowuje posiłki, dba o rozwój fizyczny i emocjonalny dziecka, zapewnia opiekę lekarską kiedy jest taka potrzeba. Dokonuje zakupów żywności, ubrań, leków, środków higienicznych, zabawek. Gdy syn jest u strony zapewnia mu opiekę i ponosi samodzielnie wszelkie koszty związane z jego utrzymaniem. Od czasu orzeczenia rozwodu zabezpiecza jego potrzeby bytowe, zdrowotne oraz edukacyjne w każdym tygodniu, w którym syn jest u wnioskodawcy. Strona sama ponosi koszty związane z wyjazdami weekendowymi, wspólnymi wyjazdami wakacyjnymi lub półkoloniami, w tygodniach kiedy dziecko jest u niej. W okresie gdy syn przebywa u ojca, to ojciec zabezpiecza jego potrzeby bytowe, zdrowotne i edukacyjne i w tym czasie ponosi koszty z tym związane. Strona i jej były mąż nie dokonują pomiędzy sobą żadnych rozliczeń kosztów utrzymania dziecka ani nie prowadzą wspólnego budżetu. Świadczenie wychowawcze, o którym mowa w art. 5 ust. 2a ustawy z 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2026 r., poz. 508; dalej również: uPPWD), od dnia rozwodu do maja 2026 r. jest/będzie przelewane w całości na konto strony, gdyż to strona o nie wnioskowała. Świadczenie wychowawcze nie było przedmiotem rozstrzygnięcia sądowego w sprawie rozwodowej. W marcu 2026 r. ojciec dziecka złożył wniosek o świadczenie wychowawcze i zostało mu ono przyznane, zatem od czerwca 2026 r. w całości świadczenie będzie przekazywane na jego konto. Nie miały i nie mają zastosowania wobec strony ani wobec jej syna przepisy art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (podatek liniowy) ani ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, w tym również w zakresie form opodatkowania wykluczających zastosowanie art. 6 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2026 r., poz. 592; dalej również: uPIT). Ani strona, ani jej syn nie podlegają opodatkowaniu na podstawie ustawy o podatku tonażowym ani ustawy o aktywizacji przemysłu okrętowego. Dotychczas, tj. po orzeczeniu rozwodu, tj. za lata 2022, 2023 i 2024 strona rozliczała się z podatku dochodowego od osób fizycznych na zasadach ogólnych, nie stosując preferencyjnego sposobu opodatkowania przewidzianego dla osoby samotnie wychowującej dziecko, o którym mowa w art. 6 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Na tle opisanego we wniosku stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego strona zwróciła się z pytaniami: 1. Czy w przedstawionym stanie faktycznym (tj. w którym strona sprawuje nad małoletnim synem opiekę naprzemienną na podstawie prawomocnego wyroku sądu z 2021 r., prowadzi odrębne gospodarstwo domowe od drugiego rodzica i samodzielnie ponosi wszelkie koszty utrzymania dziecka w okresach jej opieki, a także gdy w całości zostało jej przyznane świadczenie wychowawcze) miała/ma prawo do zastosowania preferencyjnego sposobu opodatkowania przewidzianego dla osoby samotnie wychowującej dziecko, o którym mowa w art. 6 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2022, 2023, 2024 i 2025? 2. Czy w przedstawionym stanie faktycznym, który nie ulegnie zmianie w przyszłości, strona może zostać uznana za osobę samotnie wychowującą małoletnie dziecko w rozumieniu art. 6 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za lata kolejne, tj. 2026 i następne - przy opiece naprzemiennej nad małoletnim dzieckiem, gdy świadczenie wychowawcze zostało przyznane w całości ojcu dziecka? 3. Czy w opisanym stanie faktycznym strona jest uprawniona do złożenia korekty zeznania podatkowego za lata 2022, 2023, 2024 i 2025 i zastosowania w tej korekcie preferencji podatkowej przewidzianej dla osoby samotnie wychowującej dziecko, o której mowa w art. 6 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych? Przedstawiając swoje stanowisko w odniesieniu do pytania oznaczonego numerem 1, strona wskazała, że w przedstawionym stanie faktycznym miała i ma prawo do zastosowania preferencyjnego sposobu opodatkowania przewidzianego dla osoby samotnie wychowującej dziecko, o którym mowa w art. 6 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2022, 2023, 2024 i 2025. Przedstawiając swoje stanowisko w odniesieniu do pytania oznaczonego numerem 2, strona wskazała, że w przedstawionym stanie faktycznym, który nie ulegnie zmianie w przyszłości, może zostać uznana za osobę samotnie wychowującą małoletnie dziecko w rozumieniu art. 6 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2026 i następne - przy opiece naprzemiennej nad małoletnim dzieckiem, gdy świadczenie wychowawcze zostało przyznane w całości ojcu dziecka. Przedstawiając swoje stanowisko w odniesieniu do pytania oznaczonego numerem 3, strona wskazała, że w przedstawionym stanie faktycznym jest uprawniona do złożenia korekty zeznania podatkowego za lata 2022, 2023, 2024 i 2025 oraz zastosowania w tej korekcie preferencji podatkowej przewidzianej dla osoby samotnie wychowującej dziecko, o której mowa w art. 6 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Strona wyjaśniła, że od orzeczenia rozwodu, w latach 2022, 2023, 2024 i 2025 posiadała status osoby samotnie wychowującej dziecko w rozumieniu art. 6 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz - mając na uwadze fakt, że okoliczności stanu faktycznego opisanego w złożonym wniosku m.in. w odniesieniu do opieki naprzemiennej nad małoletnim synem nie ulegną żadnym modyfikacjom w przyszłości - będzie posiadała taki status w 2026 r. i latach kolejnych. Ponadto, w latach 2022, 2023, 2024 i 2025 nie zachodziła wobec strony przesłanka negatywna (wyłączająca) określona w art. 6 ust. 4f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż nie wychowywała syna wraz z jego ojcem oraz z uwagi na fakt, że świadczenie wychowawcze zgodnie z art. 5 ust. 2a ustawy z 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, zostało ustalone w tym okresie w całości wyłącznie dla niej. Przesłanka ta nie ziści się także w 2026 r. i w latach kolejnych, gdyż w roku 2026 r. (od czerwca 2026 r.) ww. świadczenie wychowawcze zostało ustalone w całości wyłącznie dla ojca dziecka. Tak więc w żadnym z powyższych okresów nie zachodziła okoliczność ustalenia świadczenia wychowawczego jednocześnie stronie i jej byłemu mężowi w sytuacji sprawowanej przez nich opieki naprzemiennej nad synem. Innymi słowy, strona posiadała status osoby samotnie wychowującej dziecko od 2022 r. i będzie go posiadać również w 2026 r. i latach kolejnych, o ile stan faktyczny dotyczący sposobu wykonywania opieki nad dzieckiem pozostanie niezmienny. Po analizie ww. wniosku DKIS wydał interpretację indywidualną z 15 maja 2026 r., w której uznał stanowisko wnioskodawcy w części za prawidłowe i w części za nieprawidłowe. Po przytoczeniu wybranych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz przepisów ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, DKIS wyjaśnił, że ustawodawca uzależnił prawo do skorzystania z preferencyjnych zasad obliczania podatku dochodowego dla osób samotnie wychowujących dzieci od spełnienia łącznie następujących warunków: 1. posiadania przez rodzica lub opiekuna prawnego statusu osoby samotnie wychowującej dziecko; 2. wychowywania przez rodzica lub opiekuna prawnego samotnie w roku podatkowym dziecka; 3. nieuzyskiwania przez rodzica lub opiekuna prawnego i dziecko przychodów/dochodów, do których zastosowanie mają przepisy art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, z wyjątkiem najmu prywatnego; 4. niepodlegania przez rodzica lub opiekuna prawnego i dziecko opodatkowaniu na zasadach wynikających z ustawy z 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym lub ustawy z dnia 6 lipca 2016 r. o aktywizacji przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych. DKIS podkreślił, że od 1 stycznia 2022 r. na szczególne uwzględnienie zasługuje zmiana normatywna wynikająca z art. 6 ust. 4f uPIT. Na mocy tego przepisu nie przyznaje się preferencji osobie, która wychowuje dziecko z drugim rodzicem w systemie opieki naprzemiennej, w związku z którą obydwojgu rodzicom zostało ustalone świadczenie wychowawcze zgodnie z ustawą o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. Wychowywanie dziecka w systemie opieki naprzemiennej przez rozwiedzionych rodziców nie stanowi jednak samo w sobie przesłanki negatywnej, która pozbawia rodzica prawa do opodatkowania dochodów na zasadach przewidzianych dla osoby samotnie wychowującej dzieci, gdyż do zastosowania wyłączenia z art. 6 ust. 4f uPIT konieczne jest spełnienie dwóch przesłanek, tj. zarówno wychowywania dziecka w systemie opieki naprzemiennej, jak i ustalenia świadczenia wychowawczego zgodnie z art. 5 ust. 2a uPPWD. W rezultacie, rodzice sprawujący naprzemienną opiekę mogą być rodzicami samotnie wychowującymi dzieci. Nie oznacza to jednak, że zarówno ojciec, jak i matka dziecka mogą opodatkować swoje dochody na zasadach przewidzianych dla rodziców samotnie wychowujących dzieci, ponieważ zgodnie z art. 6 ust. 4c uPIT prawo to przysługuje tylko jednemu rodzicowi, pod warunkiem, że spełnia pozostałe warunki dla tej preferencji. W sytuacji, gdy dziecko jest pod opieką naprzemienną, w związku z którą obydwojgu rodzicom zostało ustalone świadczenie wychowawcze zgodnie z art. 5 ust. 2a ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wprost stanowi, że żaden z rodziców nie może zastosować tej preferencji. W praktyce chodzi o rodziców rozwiedzionych, żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu, którzy zgodnie z orzeczeniem sądu sprawują opiekę nad dzieckiem w porównywalnych i powtarzających się okresach w systemie opieki naprzemienne, oraz każdy z rodziców pobiera świadczenie wychowawcze w wysokości połowy kwoty tego świadczenia, które przysługuje za dany miesiąc. Jeżeli tylko jeden z rodziców pobiera świadczenie wychowawcze, to prawo do opodatkowania swoich dochodów na zasadach przewidzianych dla osoby samotnie wychowującej dziecko przysługuje temu rodzicowi, który nie pobiera świadczenia wychowawczego. DKIS wyjaśnił, że nie budzi wątpliwości fakt, że w latach 2022-2025 każdy z rodziców odrębnie bez udziału drugiego z rodziców wychowywał małoletniego syna, bowiem - jak co wnika z wniosku - opieka nad synem była realizowana przez oboje rodziców, zgodnie z wyrokiem sądu, w okresach tygodniowych w systemie opieki naprzemiennej. Jednocześnie świadczenie wychowawcze, o którym mowa w art. 5 ust. 2a uPPWD, o które strona wnioskowała, jest przelewane na jej konto od dnia rozwodu do maja 2026 r. Od czerwca 2026 r. świadczenie to w całości będzie przekazywane na konto ojca dziecka. Zatem, w odniesieniu do lat 2022-2025, w sytuacji strony występuje określona w art. 6 ust. 4f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych negatywna przesłanka uniemożliwiająca jej skorzystanie z tej preferencji, gdyż świadczenie wychowawcze zostało ustalone na rzecz strony, zgodnie z art. 5 ust. 2a uPPWD za lata 2022-2025. Natomiast jeżeli faktycznie od czerwca 2026 r. świadczenie wychowawcze, o którym mowa w art. 5 ust. 2a uPPWD w całości będzie przekazywane na konto ojca dziecka, to za ten rok - w przypadku spełnienia pozostałych przesłanek - będzie stronie przysługiwało prawo do skorzystania z preferencyjnego rozliczenia jako osoba samotnie wychowująca dziecko, o którym mowa w art. 6 ust. 4c i 4d uPIT. Pobieranie przez stronę w okresie od stycznia do maja 2026 r. świadczenia wychowawczego nie pozbawi jej ww. prawa, gdyż przepis stanowi wyraźnie o stanie istniejącym "w roku podatkowym", a nie "przez cały rok podatkowy". Zatem wystarczającym jest, aby stan taki zaistniał w ciągu roku, a nie aby trwał przez cały rok. DKIS stwierdził, że za lata 2022-2025, tj. w latach, w których strona sprawowała nad małoletnim synem opiekę naprzemienną na podstawie prawomocnego wyroku sądu z 2021 r., prowadziła odrębne gospodarstwo domowe od drugiego rodzica i samodzielnie ponosiła wszelkie koszty utrzymania dziecka w okresach jej opieki, a także w całości zostało jej przyznane świadczenie wychowawcze, nie mogła rozliczyć się jako osoba samotnie wychowująca dziecko, na zasadach określonych w art. 6 ust. 4c i 4d uPIT. Natomiast za rok 2026 strona będzie mogła rozliczyć się jako osoba samotnie wychowująca dziecko, na zasadach określonych w art. 6 ust. 4c i 4d uPIT. Jeśli jej sytuacja i obowiązujące prawo nie zmienią się, to również w latach kolejnych, tj. od 2027 r., strona będzie mogła rozliczyć się jako osoba samotnie wychowująca dziecko, na zasadach określonych w art. 6 ust. 4c i 4d uPIT. Dalej DKIS wskazał, że z uwagi na fakt, że za lata 2022-2025 strona nie mogła rozliczyć się jako osoba samotnie wychowująca dziecko, na zasadach określonych w art. 6 ust. 4c i 4d uPIT, to nie jest uprawniona do złożenia korekty zeznania podatkowego za te lata i zastosowania w tej korekcie preferencji podatkowej przewidzianej dla osoby samotnie wychowującej dziecko, o której mowa w art. 6 ust. 4c uPIT. Postępowanie przed Sądem. Od powyższej interpretacji indywidualnej strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zarzucając naruszenie art. 6 ust. 4c i ust. 4f w związku z art. 6 ust. 4d uPIT poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że skarżąca, która w latach 2022, 2023, 2024 i 2025 pobierała świadczenie wychowawcze w pełnej wysokości, nie może zostać uznana za osobę samotnie wychowującą małoletnie dziecko w rozumieniu art. 6 ust. 4c uPIT za lata 2022, 2023, 2024 i 2025 oraz nie ma prawa do preferencyjnej formy opodatkowania przewidzianej w art. 6 ust. 4d uPIT i złożenia korekty zeznania podatkowego za ww. lata, w której zastosuje preferencję podatkową przewidzianą dla osoby samotnie wychowującej dziecko. Jak wyjaśniła, zdaniem DKIS, jeżeli tylko jeden z rodziców pobiera świadczenie wychowawcze, to prawo do opodatkowania swoich dochodów na zasadach przewidzianych dla osoby samotnie wychowującej dziecko przysługuje temu rodzicowi, który nie pobiera świadczenia wychowawczego. W ocenie skarżącej powyższy pogląd nie znajduje podstaw w obowiązujących przepisach. Jak wyjaśniła, zgodnie z art. 6 ust. 4f uPIT, sposób opodatkowania, o którym mowa w ust. 4d, nie ma zastosowania do osoby, która wychowuje wspólnie z drugim rodzicem albo opiekunem prawnym co najmniej jedno dziecko, w tym również gdy dziecko jest pod opieką naprzemienną, w związku z którą obydwojgu rodzicom zostało ustalone świadczenie wychowawcze zgodnie z art. 5 ust. 2a o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. W ocenie skarżącej DKIS pominął, że w żadnym z analizowanych okresów tj. od 2022 r. i w latach kolejnych, nie zaistniała sytuacja wyłączająca możliwość preferencyjnego rozliczenia się przez skarżącą, wskazana w art. 6 ust. 4f uPIT. W żadnym bowiem momencie na przestrzeni analizowanych lat świadczenie wychowawcze nie zostało ustalone obydwojgu rodzicom, tj. jej i jej byłemu mężowi. Strona powołała się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 27 listopada 2025 r., I SA/Wr 475/25. Jak wskazała skarżąca, zgodnie z art. 6 ust. 4f uPIT preferencyjne opodatkowanie nie przysługuje samotnym rodzicom, którzy wychowują co najmniej jedno dziecko wspólnie, rozumiane także jako naprzemienne wykonywanie opieki nad dzieckiem, w związku z którą obydwojgu rodzicom zostało ustalone świadczenie wychowawcze. Przepis ten wyklucza preferencyjne opodatkowanie w określonym ustawą przypadku, tj. gdy obydwojgu rodzicom zostało ustalone świadczenie wychowawcze. DKIS nieprawidłowo stwierdził, że przepis art. 6 ust. 4f uPIT ustanawiający negatywną przesłankę skorzystania z preferencji, będzie miał zastosowanie do skarżącej (za lata od 2022 r. do maja 2026 r.), podczas gdy z opisu stanu faktycznego wynikało, że świadczenie wychowawcze zostało ustalone wyłącznie jej lub wyłącznie jej mężowi. W takim przypadku nie można uznać, że art, 6 ust. 4f uPIT może znaleźć zastosowanie do skarżącej za okres od 2022 r. do 2025 r., skoro ww. przepis mówi o świadczeniu wychowawczym ustalonym obydwojgu rodzicom, co w sprawie nie miało miejsca. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej w zaskarżonej części i zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania w sprawie. W odpowiedzi na skargę organ nie zgodził się z zarzutami skarżącej, podtrzymał stanowisko przedstawione w interpretacji indywidualnej i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Na wstępie należy wskazać, że – zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267, ze zm.) – sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W myśl art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do treści art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na interpretację, interpretację tę uchyla. Stosując odpowiednio art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uchyla interpretację w całości albo w części, jeżeli stwierdzi (a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, (b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub (c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku niestwierdzenia podstaw do uwzględnienia skargi na interpretację skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega między innymi na tym, że organ interpretacyjny rozpatruje sprawę wyłącznie w ramach zagadnienia prawnego zawartego w pytaniu podatnika, stanu faktycznego przedstawionego przez niego oraz wyrażonej przez podatnika oceny prawnej (stanowiska podatnika). Podkreślić należy, że organ nie może kwestionować, weryfikować ani modyfikować przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego. Organ nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. Następnie organ przedstawia stanowisko wyłącznie w odniesieniu do tych okoliczności, ustosunkowując się do stanowiska wnioskodawcy, a w razie negatywnej oceny stanowiska wyrażonego we wniosku powinien wskazać prawidłowe stanowisko z uzasadnieniem prawnym (art. 14b § 3 i art. 14c § 1 i § 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2026 r. poz. 622, ze zm.). Wyjaśnić trzeba, że kontrola sądu administracyjnego w sprawach skarg na interpretacje indywidualne polega na ocenie tego, czy za podstawę udzielonej interpretacji podatkowej został przyjęty stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe przedstawione przez podatnika we wniosku o interpretację, a jeśli tak, to czy organ – w zakresie objętym zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną – przestrzegał przepisów postępowania oraz prawidłowo zinterpretował przepisy prawa materialnego i ocenił ich zastosowanie. Spór między skarżącą a organem dotyczy oceny tego, czy w opisany we wniosku stanie faktycznym skarżącej przysługiwało prawo do skorzystania z ulgi podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych, w postaci preferencyjnego rozliczenia za lata 2022, 2023, 2024 i 2025 jako osobie samotnie wychowującej dziecko, a w konsekwencji przysługuje jej prawo do złożenia korekty zeznania podatkowego za ww. lata, w której zastosuje ww. preferencję podatkową. Skarżąca twierdzi, że przysługuje jej prawo do ww. preferencyjnego rozliczenia oraz prawo do złożenia korekty zeznań rocznych. Odmienny pogląd w tej sprawie przedstawił organ podatkowy, którego zdaniem preferencyjny sposób rozliczenia jest w okolicznościach sprawy wykluczony, bowiem stronie za ww. lata zostało przyznane świadczenie wychowawcze, które było jej wypłacane w całości. W tak zakreślonym sporze rację należało przyznać skarżącej. Przywołując ramy prawne sprawy wskazać trzeba, że jak stanowi art. 6 ust. 4c uPIT, od dochodów jednego rodzica lub opiekuna prawnego, podlegającego obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 1, będącego panną, kawalerem, wdową, wdowcem, rozwódką, rozwodnikiem, osobą, w stosunku do której orzeczono separację w rozumieniu odrębnych przepisów, lub osobą, której małżonek został pozbawiony praw rodzicielskich lub odbywa karę pozbawienia wolności, jeżeli ten rodzic lub opiekun w roku podatkowym samotnie wychowuje dzieci: 1) małoletnie, 2) pełnoletnie, które zgodnie z odrębnymi przepisami otrzymywały zasiłek (dodatek) pielęgnacyjny lub rentę socjalną, 3) pełnoletnie do ukończenia 25. roku życia, uczące się w szkołach, o których mowa w przepisach regulujących system oświatowy lub szkolnictwo wyższe, obowiązujących w Rzeczypospolitej Polskiej oraz w innym państwie - podatek może być określony zgodnie z ust. 4d na wniosek wyrażony w rocznym zeznaniu podatkowym. Zgodnie z art. 6 ust. 4d uPIT, w przypadku, o którym mowa w ust. 4c, podatek jest określany w podwójnej wysokości podatku obliczonego od połowy dochodów osoby samotnie wychowującej dzieci, z uwzględnieniem art. 7, przy czym do sumy tych dochodów nie wlicza się dochodów (przychodów) opodatkowanych w sposób zryczałtowany na zasadach określonych w niniejszej ustawie. W myśl art. 6 ust. 4f uPIT, sposób opodatkowania, o którym mowa w ust. 4d, nie ma zastosowania do osoby, która wychowuje wspólnie z drugim rodzicem albo opiekunem prawnym co najmniej jedno dziecko, w tym również gdy dziecko jest pod opieką naprzemienną, w związku z którą obydwojgu rodzicom zostało ustalone świadczenie wychowawcze zgodnie z art. 5 ust. 2a uPPWD. Zgodnie z art. 5 ust. 1 uPPWD, świadczenie wychowawcze przysługuje osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2, w wysokości 800,00 zł miesięcznie na dziecko. Jak stanowi art. 5 ust. 2 a ww. ustawy, w przypadku gdy dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu, jest pod opieką naprzemienną obydwojga rodziców rozwiedzionych, żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu sprawowaną w porównywalnych i powtarzających się okresach, kwotę świadczenia wychowawczego ustala się każdemu z rodziców w wysokości połowy kwoty przysługującego za dany miesiąc świadczenia wychowawczego. Stosownie do art. 13 ust. 1 uPPWD, ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego oraz jego wypłata następują odpowiednio na wniosek matki, ojca, opiekuna faktycznego dziecka, opiekuna prawnego dziecka, dyrektora domu pomocy społecznej, rodziny zastępczej, osoby prowadzącej rodzinny dom dziecka, dyrektora placówki opiekuńczo-wychowawczej, dyrektora regionalnej placówki opiekuńczo-terapeutycznej albo dyrektora interwencyjnego ośrodka preadopcyjnego. Na wstępie odnotować należy, że w stanie faktycznym sprawy DKIS przyznał, że strona spełnia przesłanki pozytywne do preferencyjnego rozliczenia, co znalazło swój wyraz w pozytywnej ocenie stanowiska strony skarżącej w odniesieniu do pytania sformułowanego we wniosku i oznaczonego numerem 2. Oceniając, że strona wypełnia przesłanki pozytywne, uznał, że z preferencyjnego sposobu rozliczenia za lata 2022-2025 wyklucza skarżącą wystąpienie przesłanki negatywnej opisanej w art. 6 ust. 4f uPIT. Zaznaczyć trzeba, że strona we wniosku wskazała, że świadczenie wychowawcze za lata 2022-2025 oraz do maja 2026 r., o którym stanowi art. 5 ust. 2a uPPWD, zostało ustalone dla niej w całości, a od czerwca 2026 r. zostało ustalone w całości wyłącznie dla ojca dziecka. Przy czym strona nie wskazała tych okoliczności w części, w której przedstawiła stan faktyczny (w części G wniosku). W tej części wskazała, że to ona wnioskowała o przyznanie świadczenia i jest ono przelewane w całości na jej konto. Natomiast w części I (Własne stanowisko w sprawie oceny prawnej zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego), podała, że w okolicznościach opisanych we wniosku świadczenie wychowawcze zgodnie z art. 5 ust. 2a uPPWD zostało ustalone we wskazanym wyżej okresie (w latach 2022, 2023, 2024 i 2025 oraz do maja 2026 r.) w całości dla niej. Przy czym należy zaznaczyć, że opis stanu faktycznego nie budził wątpliwości organu, a sposób jego zrekonstruowania przez organ nie jest przedmiotem zarzutów skargi. Odnotować również należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 4 lutego 2026 r., I OSK 241/25, uznał, że wykładnia art. 5 ust. 2a ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, dokonywana przez pryzmat celu świadczenia oraz dobra dziecka, wyklucza automatyzm w dzieleniu kwoty wsparcia na połowę w przypadku opieki naprzemiennej, jeżeli tylko jeden z małżonków złożył wniosek, a wypłata pełnej kwoty świadczenia jednemu z rodziców nastąpiła za ich zgodnym porozumieniem i służyła niezakłóconemu zaspokajaniu potrzeb małoletniego beneficjenta (orzeczenia sądów administracyjnych są publikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (CBOSA): orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle opisanego stanu faktycznego i sformułowanego zagadnienia prawnego organ uznał, że "(...), w odniesieniu do lat 2022-2025, w Pani sytuacji występuje określona w art. 6 ust. 4f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych negatywna przesłanka uniemożliwiająca Pani skorzystanie z tej preferencji, gdyż świadczenie wychowawcze zostało ustalone Pani, zgodnie z art. 5 ust. 2a ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci za lata 2022-2025". Organ ocenił, że za lata 2022-2025 preferencyjny sposób rozliczenia jest w okolicznościach sprawy wykluczony, bowiem świadczenie wychowawcze zostało przyznane w całości stronie. W ocenie Sądu organ dokonał nieprawidłowego odkodowania normy regulującej zasady korzystania z ulgi podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych osób samotnie wychowujących dzieci. Nie budzi wątpliwości Sądu, że opisana w art. 6 ust. 4f uPIT negatywna przesłanka dopuszczalności preferencyjnego rozliczenia jest spełniona wyłącznie wówczas, gdy świadczenie wychowawcze zostało ustalone obydwojgu rodzicom. Przepis art. 6 ust. 4f uPIT stanowi o tym jednoznacznie. Nie wypełnia tej wykluczającej przesłanki ustalenie świadczenia wychowawczego na rzecz jednego z rodziców. Pogląd ten znajduje wsparcie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. W wyroku z 27 listopada 2025 r., I SA/Wr 475/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyjaśnił, że zgodnie z art. 6 ust. 4f uPIT preferencyjne opodatkowanie nie przysługuje samotnym rodzicom, którzy wychowują co najmniej jedno dziecko wspólnie, rozumiane także jako "naprzemienne" wykonywanie opieki nad dzieckiem, w związku z którą obydwojgu rodzicom zostało ustalone świadczenie wychowawcze. Zdaniem Sądu redakcja tego przepisu nie modyfikuje wyżej przedstawionego rozumienia pojęcia "samotnego wychowywania dzieci", lecz wyklucza jedynie preferencyjne opodatkowanie w określonym ustawą przypadku. Wskazany przepis nie pozwala na preferencyjne opodatkowanie samotnych rodziców, którzy wychowują co najmniej jedno dziecko wspólnie, rozumiane także jako "naprzemienne" wykonywanie opieki nad dzieckiem. Przy czym wyłączenie możliwości preferencyjnego rozliczenia podatku uwarunkowane jest spełnieniem również przesłanki, by w przypadku wychowywania dziecka pod opieką naprzemienną, w związku z tą opieką obydwojgu rodzicom zostało ustalone świadczenie wychowawcze zgodnie z art. 5 ust. 2a uPPWD. W tym kontekście całkowicie nietrafnie DKIS stwierdził, że przepis art. 6 ust. 4f uPIT będzie miał zastosowanie do skarżącego, podczas gdy z opisu stanu faktycznego wynikało, że świadczenie wychowawcze zgodnie z art. 5 ust. 2a uPPWD zostało ustalone wyłącznie skarżącemu. W takim przypadku nie można uznać, że art. 6 ust. 4f uPIT może znaleźć zastosowanie do skarżącego, skoro przepis ten mówi o świadczeniu wychowawczym ustalonym obydwojgu rodzicom. Podobne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z 6 maja 2026 r., I SA/Lu 140/26. Wobec powyższego, za zasadny Sąd uznał zarzut błędu wykładni przepisu prawa materialnego, tj. art. 6 ust. 4f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, polegający na takim rozumieniu przepisu, że w przypadku opieki naprzemiennej ustalenie świadczenia wychowawczego na podstawie art. 5 ust. 2a ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci na rzecz wyłącznie jednego z rodziców wypełnia dla tego rodzica przesłankę negatywną opisaną w ww. przepisie. W konsekwencji powyższego DKIS błędnie uznał, że ten niewłaściwie wyłożony przepis znajdzie zastosowanie w opisanym we wniosku stanie faktycznym. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 146 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną w części, w której organ uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe, o czym orzeczono w punkcie I sentencji wyroku. Ponownie rozpoznając sprawę, DKIS zobowiązany będzie do wydania interpretacji indywidualnej, a w tym celu do dokonania oceny, czy według przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej stanu faktycznego skarżąca spełnia za lata 2022-2025 warunki zastosowania sposobu opodatkowania określonego w art. 6 ust. 4c-4f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, będąc związany oceną prawną Sądu, że przepis art. 6 ust. 4f uPIT należy odczytywać zgodnie z jego literalnym brzmieniem, tj. określona w nim negatywna przesłanka jest spełniona wyłącznie wtedy, gdy świadczenie wychowawcze – o którym stanowi art. 5 ust. 2a ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci – zostało ustalone obydwojgu rodzicom, a w konsekwencji nieprawidłowe jest takie odczytanie normy, zgodnie z którym ustalenie świadczenia wychowawczego wyłącznie jednemu z rodziców stanowi przesłankę wykluczającą dopuszczalność rozliczenia tego rodzica na zasadach określonych w art. 6 ust. 4c uPIT. Z uwagi na uwzględnienie skargi orzeczono również o kosztach postępowania na podstawie art. 200 p.p.s.a. oraz art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw w wysokości kwoty uiszczonej przez skarżącą tytułem wpisu sądowego od skargi (200 zł), o czym orzeczono w punkcie II sentencji wyroku.
Informacje o sprawie
- Data wpływu
- 20 lipca 2026
- Symbol z opisem
- 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania 6560
- Hasła tematyczne
- Interpretacje podatkowe Podatek dochodowy od osób fizycznych
- Skarżony organ
- Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
- Sędziowie
- Dagmara Dominik-Ogińska /przewodniczący/ Jarosław Horobiowski Tadeusz Haberka /sprawozdawca/
Powołane przepisy
- Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j.)
art. 6 ust. 4f · Dz.U. 2026 poz. 592
Powiązane dokumenty
Sygnatura: II FSK 1414/23 · 22 października 2026
Wyrok NSA z 22 października 2026 r., II FSK 1414/23 – podatek dochodowy od osób fizycznych
Sygnatura: I SA/Gl 129/26 · 22 października 2026
Wyrok WSA w Gliwicach z 22 października 2026 r., I SA/Gl 129/26 – podatek dochodowy od osób fizycznych
Sygnatura: I SA/Gl 11/26 · 22 października 2026
Wyrok WSA w Gliwicach z 22 października 2026 r., I SA/Gl 11/26 – podatek dochodowy od osób fizycznych
Źródło urzędowe: Naczelny Sąd Administracyjny