I SA/Wr 491/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Chołuj po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 7 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia i decyzji, których dotyczy to postanowienie w sprawie ze skargi T. M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzjom z dnia 9 grudnia 2016 r. postanawia: oddalić wniosek.

W skardze na opisane w sentencji postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] marca 2017 r. skarżący wniósł o wstrzymanie zaskarżonego postanowienia oraz decyzji, których dotyczy to postanowienie. Wniosek ten nie został uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. w Dz. U. z 2017 r. poz. 1369; dalej w skrócie: p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku, okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a należy rozumieć jako szkodę, która nie będzie mogła zostać później naprawiona lub taką sytuację, w której nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Tym samym, przesłankami warunkującymi wstrzymanie wykonania aktu nie są jakiekolwiek skutki i jakakolwiek szkoda, ale szkoda i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonaniem aktu (por. postanowienie NSA z dnia 9 marca 2005 r. sygn. akt II OZ 52/05). Zatem, uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne, a ponadto wskazana we wniosku argumentacja winna być poparta stosowną dokumentacją finansowo-majątkową wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z dnia 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09). Należy jednak zwrócić uwagę, że nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów administracyjnych dotyczy tych spośród nich, które takiemu wykonaniu podlegają, a zatem korzystają z przymiotu wykonalności. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że przedmiotem wstrzymania na gruncie art. 61 § 3 p.p.s.a. mogą być tylko akty wydane lub podjęte we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy. W niniejszej sprawie, przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej utrzymujące w mocy, wydane na podstawie art. 239b ustawy Ordynacja podatkowa, postanowienie organu podatkowego pierwszej instancji dotyczące nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzjom w sprawie określenia skarżącemu zobowiązania w podatku od towarów i usług. Nie ulega wątpliwości, że zaskarżone postanowienie stanowi akt o charakterze procesowym, wydany w celu wykonania obowiązków wynikających z innego aktu administracyjnego, tj. decyzji w przedmiocie określenia podatku od towarów i usług. Postanowienie to ogranicza się wobec tego jedynie do stwierdzenia natychmiastowej wykonalności decyzji, a udzielenie ochrony tymczasowej, może mieć zastosowanie jedynie w odniesieniu do aktów lub czynności, które mają przymiot wykonalności, a więc stwierdzają lub tworzą po stronie swoich adresatów obowiązki prawne lub uprawnienia (por. post. NSA z 1 grudnia 2011 r. sygn. akt I FZ 403/11). Zatem, tego rodzaju akt nie nadaje się do wykonania. Ponadto podkreślić należy, że w zakresie przedmiotowym postępowania w sprawie ze skargi na postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności, kontroli sądowej podlega jedynie zaskarżone postanowienie organu odwoławczego oraz postanowienie organu pierwszej instancji, nie zaś decyzja, czy – jak w sprawie - decyzje, którym nadano owy rygor. Oznacza to, że żądanie wstrzymania wykonania aktu może być rozpatrywane tylko w odniesieniu do aktów pozostających w jej granicach, tzn. będących przedmiotem kontroli i rozstrzygnięcia Sądu w danej sprawie. Wobec powyższego, abstrahując od tego, że wniosek nie został uzasadniony w żaden sposób, podlegał on oddaleniu, o czym Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.