I SA/Wr 45/14

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 13 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku r. pr. I. M. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi Z. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wyrażenia stanowiska wierzyciela co do zarzutów zgłoszonych do postępowania egzekucyjnego postanawia: odmówić przyznania kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Postanowieniem z dnia 2 grudnia 2014 r., przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie radcy prawnego. Na tej podstawie, po wystąpieniu do Okręgowej Izby Radców Prawnych we W., na jego pełnomocnika została wyznaczona r. pr. I. M., która po zapoznaniu się z aktami sprawy sporządziła opinię o braku postaw do wniesienia skargi kasacyjnej, datowaną na [...] lutego 2015 r. Wyrok sądu pierwszej instancji zapadł w niniejszej sprawie 30 lipca 2014 r. Wniosek w przedmiocie przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej złożony został pismem z dnia [...] września 2017 r., przy czym nie zawierał oświadczenia, że wnioskowane koszty nie zostały opłacone w całości ani w części. Mając na uwadze powyższe, wskazać należy, że zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 – dalej: p.p.s.a.), wyznaczony profesjonalny pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Na dzień wydania niniejszego postanowienia zasady wynagradzania radcy prawnego zawarte są w przepisach rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. (Dz. U. z 2016 r., poz. 1715), który w przepisie § 22 stanowi, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Tożsame uregulowanie w § 22 zawiera poprzednio obowiązujące rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 507 ze zm.). W niniejszej sprawie, opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej została sporządzona jeszcze pod rządami rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Stosownie do treści § 16 rozporządzenia z 2002 r., wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Jak wynika z brzmienia powyższego przepisu, wskazane oświadczenie jest elementem obligatoryjnym każdego wniosku o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu. Z kolei jego brak nie ma charakteru formalnego, lecz materialny. Zwrócił na to uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 25 marca 2009 r., sygn. akt II FZ 90/09, stwierdzając, iż brak oświadczenia, że żądane koszty nie zostały zapłacone nie stanowi uchybienia formalnego, które można uzupełnić na wezwanie Sądu w trybie art. 49 p.p.s.a., gdyż nie jest pismem w rozumieniu art. 45-48 p.p.s.a. Oświadczenie, że opłaty z tytułu udzielenia pomocy prawnej nie zostały wypłacone w całości lub w części jest nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów, stanowiącym przesłankę do przyjęcia, że praca pełnomocnika nie została wynagrodzona. Brak takiego oświadczenia wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia. W tym stanie rzeczy, wobec braku powyższego oświadczenia w przedmiotowym wniosku, wniosek ten na dzień wydania niniejszego postanowienia należało ocenić jako nieuzasadniony. Końcowo na marginesie tylko wskazać trzeba, że strona wnosiła poza wynagrodzeniem również o zwrot wydatków. Jednakże żaden z tych wydatków nie został potwierdzony dokumentami, z których wynikałaby ich kwota. Wobec powyższego, na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 ustawy procesowej, postanowiono jak w sentencji.