II FZ 11/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Rypina, , , po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Z.Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2017 r., sygn. akt I SA/Wr 45/14 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi Z.Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 21 listopada 2013 r., nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w postępowaniu egzekucyjnym postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (sygn. akt I SA/Wr 45/14) odrzucił zażalenie Z.Z. na postanowienie tego Sądu z dnia 6 czerwca 2016 r. o odrzuceniu skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku tego Sądu z dnia 30 lipca 2014 r. w sprawie ze skargi Z.Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 21 listopada 2013 r. w przedmiocie stanowiska wierzyciela w postępowaniu egzekucyjnym. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że postanowieniem z dnia 6 czerwca 2016 r. Sąd odrzucił skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 lipca 2014 r. Postanowienie to zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 4 lipca 2016 r. Pismem z dnia 14 grudnia 2016 r. (data stempla pocztowego) skarżący wniósł zażalenie na ww. postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że w rozpoznawanej sprawie zaskarżone orzeczenie zostało skutecznie doręczone stronie skarżącej w dniu 4 lipca 2016 r. Siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia upływał zatem z końcem 11 lipca 2016 r. (poniedziałek). Tymczasem środek zaskarżenia wniesiono dopiero w dniu 14 grudnia 2016 r. (data stempla pocztowego), a więc niewątpliwie z uchybieniem terminu ustawowego. Dlatego też na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 2017, poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Sąd postanowił odrzucić zażalenie jako wniesione po terminie. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie, w którym domagał się jego wyeliminowania z obrotu prawnego. W uzasadnieniu wskazał, że ze względów medycznych w chwili odbioru korespondencji z Sądu nie mógł czytać ani pisać. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Prawidłowo Sąd pierwszej instancji przywołał treść przepisu art. 194 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, przy czym wnosi się je za pośrednictwem sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie. W przypadku wniesienia zażalenia po terminie, sąd odrzuca postanowieniem zażalenie, stosownie do art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zaskarżone orzeczenie zostało skutecznie doręczone stronie skarżącej w dniu 4 lipca 2016 r. (karta 177 akt sądowych). Siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia upływał zatem z końcem 11 lipca 2016 r. Tymczasem środek zaskarżenia wniesiono dopiero w dniu 14 grudnia 2016 r. (karta 179-180 akt sądowych). Zatem zasadnie Sąd pierwszej instancji, działając na mocy art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., odrzucił to zażalenie jako wniesione po terminie. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.