I SA/Wr 444/15

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adw. R. K. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi Z. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku od spadków i darowizn postanawia: przyznać adw. R. K. wynagrodzenie tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej na zasadzie prawa pomocy za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w kwocie 332,10 (słownie: trzysta trzydzieści dwa 10/100) złotych, w tym 23% VAT.

Postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2015 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Na tej podstawie, po wystąpieniu do Okręgowej Rady Adwokackiej we W., na pełnomocnika Z. K. został wyznaczony adw. R. K., który zastępował skarżącego przed tutejszym Sądem. Koszty w tym zakresie zasądzone zostały w wyroku z dnia 5 sierpnia 2015 r. Następnie w dniu [...] października 2015 r. pełnomocnik wniósł skargę kasacyjną, w której zawarł nadto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten został uwzględniony przez Naczelny Sąd Administracyjny. Pełnomocnik wniósł również o przyznanie kosztów pomocy prawnej oświadczając, że koszty te nie zostały pokryte w całości ani w części. Z protokołu rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym z dnia 18 stycznia 2018 r. wynika, że pełnomocnik na rozprawę się stawił. Wobec powyższego wskazać należy, że zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), wyznaczony profesjonalny pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Na dzień wydania niniejszego postanowienia zasady adwokata zawarte są w przepisach rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714), który w przepisie § 22 stanowi, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Tożsame uregulowanie w § 22 zawiera poprzednio obowiązujące rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801), które weszło w życie 1 stycznia 2016 r. W niniejszej sprawie postępowanie w drugiej instancji wszczęte zostało jeszcze pod rządami rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 461) i zakończyło się wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2018 r. W związku tym stawkę wynagrodzenia za zastępowanie skarżącego przed Sądem II instancji określają przepisy tego rozporządzenia. Stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji: a) w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - stawkę obliczoną na podstawie § 6, b) za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego - 600 zł, c) w innej sprawie - 240 zł. W niniejszej sprawie, z uwagi na przedmiot sprawy, która dotyczyła zastosowania ulgi podatkowej, stawkę minimalną określa § 18 ust. 2 pkt 1 lit. c/ w i wynosi ona 240 zł. Zgodnie z § 18 ust. 2 pkt 2 lit. b/, za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym adwokatowi, który prowadził sprawę w pierwszej instancji – stawka minimalna wynosi 75% stawki określonej w pkt 1, nie mniej niż 120 zł. Przy czym referendarz sądowy, ustalając wysokość wynagrodzenia, jaką należy przyznać wnioskującemu pełnomocnikowi, wziął pod uwagę treść § 2 ust. 1 rozporządzenia z 2002 r., który stanowi, że zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Opierając się na tej regulacji prawnej, referendarz uwzględnił nakład pracy pełnomocnika w sporządzeniu rzetelnie skargi kasacyjnej i zadbanie o interesy swojego mocodawcy poprzez doprowadzenie do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy wnioskodawcy za sporządzenie i wniesienia skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym należało przyznać wynagrodzenie w wysokości 75% stawki minimalnej (180 zł) podwyższone o 50% do wysokości 270 zł, które podlega podwyższeniu o kwotę podatku od towarów i usług według stawki 23%, to jest o 62,10 zł, na podstawie § 2 ust. 3 rozporządzenia z 2002 r. Wobec tego postanowiono jak w sentencji, na podstawie powołanych przepisów oraz 258 § 2 pkt 8 ustawy procesowej.