I SA/Wr 40/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dagmara Stankiewicz-Rajchman, Sędziowie: Sędzia WSA Jarosław Horobiowski, Asesor WSA Tomasz Trybuszewski (sprawozdawca), Protokolant: Starszy specjalista Katarzyna Motyl, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 8 listopada 2021 r. nr 0201-IOD3.4102.21.2021 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2016 r. I. uchyla w całości zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Kłodzku z dnia 29 lipca 2021 r. znak 0209-SPV.4102.45.2021.28 oraz umarza postępowanie podatkowe; II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu na rzecz strony skarżącej kwotę 6 917 zł (sześć tysięcy dziewięćset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przedmiotem skargi M. M. (dalej: Strona, Skarżący) jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej: DIAS, organ odwoławczy, organ II instancji) z 8 listopada 2021 r. znak 0201-IOD3.4102.21.2021, utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Kłodzku (dalej: organ I instancji, NUS, organ podatkowy) z 29 lipca 2021 r. znak 0209-SPV.4102.45.2021.28 określającą Stronie wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2016 r. w kwocie 60 454,00 zł. Postępowanie przed organami. Jak wynika z akt sprawy, organ podatkowy otrzymał od administracji czeskiej informację w postaci formularza wymiany informacji SCAC, dotyczącą transakcji zawartych przez firmę P. ([...]) ze spółką z o.o. P.(1). Po przeprowadzeniu kontroli podatkowej wobec P.(1) sp. z o.o. (dalej: Spółka) wobec strony wszczęto postępowanie podatkowe w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2016 r. w toku, którego ustalono, że Strona zarejestrowała w Czechach działalność gospodarczą pn. P. w zakresie działalności doradczej i opłat licencyjnych. 1 marca 2015 r. Spółka z o.o. P.(1) zawarła z czeską firmą P. umowę w zakresie opracowania receptur technologicznych. Ustalono jednak, że Strona nie dysponuje dowodami wykonania ww. umowy. Nie przedłożyła, bowiem jakichkolwiek dowodów w formie notatek, przygotowanych opracowań, tekstów, wysyłanych e-maili na wykonanie tych usług. Zdaniem organu I instancji, kwota uiszczona tytułem opracowania materiałów do strony www.m.[...]pl, wynikająca z faktury nr [...] z 30 kwietnia 2015 r. powinna być opodatkowana, jako przychód z innych źródeł zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy z dnia ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. 2016 r., poz. 2032, ze zm.; dalej: uPIT), podlegający opodatkowaniu w Polsce. Ponadto, wobec braku udokumentowania wykonania w roku 2015 r. usługi stworzenia materiałów reklamowych do wprowadzenia na rynek nowego produktu "pszenica prażona — komponent H." organ I instancji uznał zapłacone w 2016 r. kwoty 3 000 zł (16 maja 2016 r.), 1 000 zł (5 grudnia 2016), 6 000 zł (9 grudnia 2016 r.), od P.(1) sp. z o.o. dla Strony - rezydenta polskiego, jako podlegające opodatkowaniu w Polsce według polskich przepisów podatkowych, stanowiące przychody z innych źródeł w świetle art. 20 ust 1 uPIT w momencie ich otrzymywania tj. w 2016 – 10 000 zł. Organ I instancji dokonał także weryfikacji rozliczenia umów licencyjnych, której celem było ustalenie, czy wystawione w latach 2014-2017 przez Stronę faktury faktycznie dokumentowały jego działalność gospodarczą zarejestrowaną w Czechach i ewentualnego opodatkowania przychodu z tego źródła w Polsce. Zdaniem organu podatkowego, zawarcie umów licencyjnych na logotypy "M.", "P.(1)'", "H." i "H.(1)" przez stronę z P.(1) sp. z o.o. skutkowało wyłącznie obniżeniem należności publicznoprawnych poprzez wykreowanie kosztów spółce P.(1) sp. z o. o., poprzez rejestrację na terenie Czech znaków towarowych "M." i P.(1), które były już wcześniej używane i znane na rynku krajowym Polski (koszty jego tworzenia ponosiła Spółka), a następnie sprzedaż licencji na korzystanie z nich przez Stronę. Żadna z wystawionych w 2016 r. przez firmę P. faktur z tytułu opłat licencyjnych nie została zapłacona przez spółkę P.(1). Organ I instancji uznał, ze uzyskany przez Stronę przychód z tytułu odpłatnego udzielania licencji na używanie znaku towarowego należy zaliczyć do przychodów, o których mowa wart. 10 ust. 1 pkt 7 i art. 18 uPIT, który będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, jako przychód z praw majątkowych. Łączne wypłaty uzyskane przez Stronę w 2016 r. dotyczące opłat licencyjnych za logotyp M., P.(1), H. i H.(1) wyniosły 175 000,00 zł. Od ww. decyzji Strona wniosła odwołanie, kwestionując także postanowienia wydane w toku postępowania podatkowego tj. postanowienia dotyczące odmowy przesłuchania J. S. i B. D. i odmowy ponownego przesłuchania świadków, których przesłuchano w dniach 21-23 października 2020 r. Po rozpoznaniu odwołania, DIAS utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy, podtrzymując dotychczasowe ustalenia dotyczące uzyskania przez stronę przychodu z praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 7 i art. 18 opodatkowanego w myśl art. 11 ust. 1 uPIT w 2016 r. w Polsce, wynikającego z faktur wystawionych w 2014 i 2015 r., tytułem opłat licencyjnych zapłaconych w 2016 r. DIAS podzielił również ustalenia organu I instancji dotyczące opodatkowania zgodnie z art. 11 ust. 1 uPIT w momencie ich otrzymywania tj. w 2016 r. w Polsce, jako przychody z innych źródeł (art. 20 ust. 1 ww. uPIT) kwot wynikających z faktur wystawionych przez stronę za opracowanie receptur, opracowanie materiałów do strony www.m.[...]pl i stworzenie opisów produktów do strony www.m.[...]pl, stworzenie materiałów reklamowych do wprowadzenia na rynek nowego produktu "pszenica prażona - komponent H.". DIAS przeanalizował ponadto charakter współpracy pomiędzy czeską firmą Strony a polską spółką P.(1) sp. z o.o. i doszedł do przekonania, że Strona jedynie zarejestrowała w Czechach działalność gospodarczą, która w rzeczywistości nie była prowadzona. W 2016 r. Strona nie osiągnęła przychodów z tej działalności. Sporne usługi strona wykonywała zaś na terenie Czech, a następnie przesyłała materiały do zarządu P.(1) drogą elektroniczną tj. samemu sobie. Uzyskane przez Stronę w 2016 r. przychody/dochody powinny być, zatem opodatkowane w Polsce, tj. państwie rezydencji podatnika, gdyż strona nie uzyskała przychodów w 2016 r. z działalności gospodarczej w Czechach. Do powyższej konkluzji DIAS doszedł ustalając, że wszystkie zawarte umowy w 2014 r. i latach następnych pomiędzy Stroną, a P.(1) sp. z o.o. zostały zawarte Polsce; znaki towarowe zostały zastrzeżone do towarów wyłącznie produkowanych przez Spółkę w Polsce; tworzenie znaków towarowych miało miejsce w Polsce; brak było dokumentów potwierdzających poniesione koszty w związku ze świadczonymi usługami przez P.(2) s.r.o. na rzecz firmy P.; według informacji nadesłanej przez administrację czeską "brak w elektronicznym rejestrze płatności i faktur związanych z usługami świadczonymi przez P.(2) s.r.o. na rzecz M. M."; we wnioskach o rejestrację znaków towarowych "M.", "P.(1)", "H." i "H.(1)" do odbioru korespondencji mailowej dotyczącej rejestracji znaku towarowego "M." przez czeską firmę podano adres członka zarządu polskiej spółki P.(1); żadna z faktur wystawionych w 2016 r. przez firmę P. nie jest zapłacona przez Spółkę P.(1) sp. z o.o.; zapłaty w 2016 r. dotyczyły faktur wystawionych w latach 2014-2015; brak dowodów na udokumentowanie wykonania przedmiotowych usług, gromadzenie, których ciąży na podatniku, przez co należy uznać, że usługi te nie zostały wykonane przez podmiot czeski, czyli brak dowodów mających związek ze zdarzeniem, z którego podatnik jak wykazał w zeznaniu podatkowym uzyskał dochód osiągnięty za granicą; nie dano wiary wyjaśnieniom, że strona jeździła 50 km do Czech, wykorzystując przy tym samochód służbowy spółki, aby wykonać usługi do świadczenia, których nie miała odpowiednich możliwości technicznych, technologicznych i produkcyjnych; strona nie zadbała, aby w jakikolwiek sposób materialny udokumentować wykonanie usługi należącej do usług niematerialnych. DIAS odniósł się także do zarzutów odwołania dotyczących odmowy przeprowadzenia dowodu z przesłuchania wnioskowanych przez stronę osób. DIAS uznał, że odmowa przeprowadzenia dowodów była zasadna, gdyż Strona domagała się przeprowadzenia ww. dowodów na okoliczności, których organ nie kwestionował. Odnosząc się do zarzutu, że organ nie przesłuchał świadków J. S. i B. D. organ odwoławczy zreferował treść postanowienia organu I instancji oraz wyjaśnił powody, dla których NUS odmówił przeprowadzenia dowodów z przesłuchania ww. świadków. W odniesieniu do odmowy przesłuchania J. S. wyjaśnił, że organ nie kwestionował współpracy firmy J. S. z firmą P. na terenie Czech, w zakresie świadczonych usług. Natomiast w zakresie posiadanych zezwoleń i certyfikatów przesłuchanie J. S. nie było konieczne. Był on przedstawicielem wnioskodawcy przy załatwianiu spraw związanych z rejestracją znaków towarowych, na które istnieją stosowne dokumenty. Z zawartej umowy pomiędzy stronami nie wynika natomiast, że J. S. był pełnomocnikiem przy zawieraniu umów z kontrahentami w imieniu M. M. Brak zasadności przesłuchania J. S. wynikał również z informacji i dokumentacji, które pozyskał organ z administracji czeskiej. Organ powołał się przy tym na fakt, że do akt sprawy zostały włączone postanowienia odmawiające przeprowadzenia tych dowodów, które zostały wydane za poprzednie lata. W zakresie odmowy przeprowadzenia dowodu z przesłuchania B. D., na okoliczność potwierdzenia jego spotkań przeprowadzonych w biurze z firmy P.(2) z M. M., skutkujących nawiązaniem współpracy przez P.(1) z czeską firmą K., co było efektem badania rynku, NUS wyjaśnił, że wskazywane przez stronę okoliczności nie mają znaczenia dla sprawy. Podniesiono, że spotkania w biurze, obecność i praca M. M. w Czechach nie dowodzą, że analiza rynku została wykonana zgodnie z zawartą umową i na warunkach wynikających z tej umowy. Postępowanie przed Sądem. Od powyższej decyzji DIAS Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zarzucając naruszenie: 1. art. 3 ust. 1 i art. 4a uPIT w zw. z art. 5 ust. 1-3 w zw. z art. 7 ust. 1 i art. 12 ust. 4 umowy z 13 września 2011 r. między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Czeską w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu (Dz.U. z 2012 r., poz. 991), poprzez uznanie, iż w przedmiotowej sprawie Strona nie prowadziła w Czechach działalności gospodarczej za pośrednictwem zakładu, podczas, gdy właśnie w tym kraju należy opodatkować przychody osiągnięte w związku z kwestionowanymi przez organ czynnościami; jednocześnie organ bezpodstawnie uznał, że część z tych czynności nie została odpowiednio udokumentowana lub nie miała faktycznie miejsca; 2. art. 20 ust. 1 uPIT, poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na rozpoznaniu u podatnika kwot zapłat otrzymanych w 2016 r., jako przychód z innych źródeł podlegający opodatkowaniu w Polsce, podczas, gdy wpłaty na rachunek bankowy dotyczyły zapłaty za usługi wykonywane w ramach działalności gospodarczej prowadzonej w Czechach; 3. art. 122, art. 187 § 1, art. 188 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r., poz.1540, ze zm.; dalej: o.p., O.p.) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie tj. niezastosowanie w prowadzonym postępowaniu zasad wynikających z tych przepisów i w konsekwencji nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków, co oznacza wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy; 4. art. 191 o.p. poprzez jego niezastosowanie, tzn. przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów przez orzeczenie na podstawie wadliwie ustalonego stanu faktycznego sprawy, w oparciu o niekompletny materiał dowodowy; 5. art 121 § 1 w zw. z art. 200a § 1 p. 2 o.p. poprzez jego niezastosowanie i prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych (odmowa przeprowadzenia wnioskowanych dowodów, deprecjonowanie wagi okoliczności korzystnych dla strony, odmowa przeprowadzenia rozprawy przed organem II instancji); 6. Art. 121 § 2 i art. 208 o.p. w zw. z art. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 1800) poprzez prowadzenie postępowania w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych pomimo braku przesłanek do zastosowania wyżej przywołanej ustawy; 7. art 123 § 1 o.p. poprzez odmówienie ponownego przesłuchania świadków, przy przesłuchaniu, których strona nie z własnej winy nie mogła uczestniczyć; 8. art 233 § 1 pkt 1 o.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie, tzn. zastosowanie w sprawie, w której należało uchylić decyzję NUS z 29 lipca 2021 r., zamiast utrzymać ją w mocy; 9. art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) o.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie tj. niezastosowanie i w konsekwencji nieuchylenie decyzji organu I instancji i brak orzeczenia, co do istoty sprawy, podczas gdy wymagał tego stan faktyczny i prawny sprawy. W uzasadnieniu, Skarżący podniósł, że organy naruszyły przepisy, ponieważ nie przeprowadziły dowodu z przesłuchania świadków, tj. J. S. oraz B. D. Potrzeba przesłuchania tych osób została organowi podatkowemu I instancji zakomunikowana już w postępowaniu prowadzonym wobec spółki. Powołując się na orzecznictwo (wyrok NSA z 26 maja 2015 r., I FSK 466/14) skarżący zarzucił, że przepis art 188 o.p. nie uzasadnia oddalenia wniosku dowodowego strony domagającej się, np. powołania nowych świadków na okoliczności mające znaczenie dla sprawy na tej tylko podstawie, że dotychczas zgromadzony materiał dowodowy w sprawie, zdaniem organu podatkowego pozwala mu na ustalenie niebudzącego wątpliwości stanu faktycznego. Takie rozumienie art 188 o.p. stanowi przyzwolenie dla organu podatkowego, na dowolne selekcjonowanie materiału dowodowego sprawy, przez gromadzenie w ramach tego materiału dowodów niekorzystnych dla strony, z jednoczesnym blokowaniem zgłaszanych przez nią wniosków dowodowych na okoliczności dla niej korzystne, z uzasadnieniem, że te pierwsze pozwalają już organowi na ustalenie niebudzącego wątpliwości stanu faktycznego sprawy. Zdaniem Strony, przesłuchanie J. S. mogło dowieść, że firma P. rzeczywiście wykonywała czynności na rzecz (polskiej) spółki. Z umowy pomiędzy P.(2) s.r.o., a P. wynika, że P.(2) s.r.o. było zobowiązane m. in. do: prowadzenia korespondencji usługobiorcy; udostępnienia na zasadach wynajmu pokoju konferencyjnego, apartamentu; umożliwienia tymczasowego pobytu; telefonicznego i elektronicznego (poprzez e-mail) świadczenia usługi obsługi klientów usługobiorcy. Wykonywanie tego rodzaju czynności na rzecz P. oznacza, że pracownik P.(2) s.r.o. posiada wiedzę na temat działalności czeskiej firmy Skarżącego, która to wiedza jest istotna z punktu widzenia niniejszego postępowania. Podobnie zdanie wyraziła Strona w kwestii konieczności przesłuchania B. D. Osoba ta potwierdziłaby odbyte w biurze firmy P.(2) s.r.o. spotkania ze Skarżącym, co poskutkowało nawiązaniem przez P.(1) współpracy z czeską firmą K. Zdaniem Strony nawiązanie przez (polską) spółkę współpracy z powyższym kontrahentem jest efektem wykonanej usługi badania rynku - fakt nawiązania współpracy z czeskim podmiotem pośrednio dowodzi wykonania tej usługi. W ocenie Skarżącego przesłuchanie wskazanych przez niego świadków jest niezbędne do ustalenia czasu, okoliczności i rodzaju prowadzonej działalności w Czechach przez Stronę, co ma znaczenie do ustalenia stanu faktycznego. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania w sprawie. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o oddalenie skargi w całości. Odnosząc się do zarzutów dotyczących odmowy przeprowadzenia dowodów z przesłuchania wnioskowanych przez skarżącego osób, DIAS wyjaśnił, że w jego ocenie odmowa ta była zasadna. Skarżący w toku postępowania nie wykazał czasu, okoliczności oraz rodzaju prowadzonej działalności w Czechach, natomiast domaga się, aby takie informacje organ pozyskał od wskazanych świadków. W ocenie DIAS zgromadzony materiał dowodowy jest kompletny i pozwala na ustalenie i ocenę stanu faktycznego, a okoliczności podnoszone we wnioskach o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków nie są kwestionowane. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 6 grudnia 2022 r. sygn. akt I SA/Wr 62/22 uchylił w całości zaskarżoną decyzję. Jako podstawę prawną powołano art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2026 r. poz. 143, dalej, jako p.p.s.a.). Skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA we Wrocławiu do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł DIAS, zaskarżając ten wyrok w całości. W dniu 18 sierpnia 2025 r. wpłynęło do NSA pismo procesowe, w którym Skarżący wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej organu, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania na swoją rzecz i oddalenie wniosku organu o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania od Skarżącego. Załączył dwa wyroki, tj.: 1) Sądu Rejonowego, Wydziału Karnego z dnia 25 kwietnia 2024 r., który uniewinnia ojca Skarżącego i Skarżącego od zarzutu wystawiania i przedłożenia do zaksięgowania pustych faktur dokumentujących niezrealizowane usługi oraz 2) Sądu Okręgowego, Wydział Karny, z dnia 10 września 2024 r., który utrzymuje w mocy uniewinniający wyrok Sądu Rejonowego. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 4 września 2025 r. sygn. akt II FSK 519/23 uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu. W uzasadnieniu NSA wskazał, że zakresie nadesłanego przed rozprawą pliku zawierającego powieloną treść wyroków uniewinniającego i drugiego – utrzymującego wyrok uniewinniający w mocy, należy poczynić kilka uwag. Po pierwsze- Sąd związany jest jedynie wyrokiem skazującym (art. 11 p.p.s.a.). Związanie wyrokiem skazującym polega na tym, że już ustalono, że przestępstwo zostało popełnione i organy nie mogą czynić w tym zakresie odmiennych ustaleń. W szczególności nie mogą przyjąć, że przestępstwa jednak nie popełniono, albo, że popełniono innego rodzaju czyn zabroniony w miejsce przypisanego. Wyrok uniewinniający w postępowaniu karnym, w odróżnieniu od wyroku skazującego, nie jest wiążący dla innych sądów i organów, gdyż odpowiedzialność karna w przeciwieństwie do odpowiedzialności podatkowej opiera się na zasadzie winy. Zgodnie z art. 5 ustawy - Kodeks postępowania karnego: § 1. Oskarżonego uważa się za niewinnego, dopóki wina jego nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym wyrokiem. Ze względu na oparcie postępowania karnego na zasadzie winy różni się nawet sposób prowadzenia postępowania dowodowego – postępowanie karne charakteryzuje się bezpośredniością, postępowanie podatkowe nie zawiera zasady bezpośredniości materiału dowodowego. Z tych względów wyrok uniewinniający nie wywiera bezpośredniego wpływu na wynik sprawy podatkowej, pozostawiając w tym zakresie organom podatkowym możliwość samodzielnego ustalania stanu faktycznego (por. wyrok NSA sygn. akt I FSK 238/21 z dnia 30 marca 2021 r.). Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że ma na uwadze, że na rozprawie w tym samym dniu zapadły wyroki w sprawie polskiej spółki Skarżącego i jego ojca. Spółka ta była drugą stroną umów, których wykonanie jest sporne. Zdaniem organów Skarżący zarejestrował w Czechach działalność gospodarczą, wystawiał faktury na rzecz polskiej spółki swojej i swojego ojca. Według organu usługi dokumentowane fakturami nie zostały wykonane, otrzymane środki są przychodami z innych źródeł, zgodnie z art. 20 ust. 1 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i są opodatkowane w 2016 r. zgodnie z art. 11 ust. 1 tej ustawy w momencie ich otrzymywania. Organ podkreślił, że brak dowodów dokumentujących wykonania przedmiotowych usług, gromadzenie, których ciąży na podatniku, przez co należy uznać, że usługi te nie zostały wykonane przez podmiot wskazany na fakturze. W ocenie organu odwoławczego Skarżący nie przedstawił dowodów wskazujących na to, że faktury związane ze wskazanymi w decyzji usługami dokumentują rzeczywiste transakcje. Skarżący w toku postępowania wskazywał na efekty zawartych umów, tj. m.in. nawiązanie współpracy z kontrahentami czeskimi. Skarżący zarzuca organowi nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania J. S. oraz B. D. Zdaniem Skarżącego przesłuchanie J. S. mogło dowieść, że firma Skarżącego rzeczywiście wykonywała czynności na rzecz polskiej spółki. B. D. mógłby potwierdzić odbyte w biurze firmy spotkania ze Skarżącym, co poskutkowało nawiązaniem przez polską spółkę współpracy z czeską firmą K. NSA wyjaśnił, że WSA we Wrocławiu podważa zasadność wydania postanowienia odmawiającego przesłuchania dwóch wnioskowanych świadków, którzy mieliby potwierdzić, że Skarżący faktycznie prowadził działalność gospodarczą na terenie Czech. Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że przyczyną nieprzeprowadzenia spornych dowodów był wyłącznie fakt, że ich przedmiotem nie były okoliczności mające znaczenie dla sprawy - w niniejszej sprawie należało, bowiem ustalić jedynie, czy Skarżący wykonał umowy zawarte ze spółką Skarżącego i jego ojca, czy nie. Z treści umów wynikało, że ich realizacja wymagała od Skarżącego określonej osobistej pracy, w tym twórczej oraz przeniesienia praw autorskich do stworzonych dzieł. Zeznania wskazanych świadków w żaden sposób nie mogłyby przyczynić się do przyjęcia stanowiska odmiennego od prezentowanego przez organ. Skoro dowód nie miał znaczenia dla sprawy, to obojętna dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest hipotetyczna wiedza J. S. i B. D. Sąd pierwszej instancji skupił się w zasadzie na jednym elemencie, czyli niezrealizowaniu przez organ omawianych wniosków dowodowych. Zdaniem NSA Sąd pierwszej instancji naruszył art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 133 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 188 O.p. w związku z art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 O.p. Mając powyższe na uwadze, NSA uwzględnił skargę kasacyjną na podstawie art. 185 p.p.s.a. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Przepis art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, które to ograniczenie nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Oceniając zaskarżoną decyzję według podanych kryteriów stwierdzić należy, że narusza ona – tak jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji - prawo w stopniu nakazującym wyeliminowanie ich z obrotu prawnego. Przechodząc do omówienia motywów wyroku w niniejszej sprawie, należy wskazać, że tut. Sąd rozpoznaje sprawę ponownie na skutek tego, że Naczelny Sąd Administracyjny prawomocnym wyrokiem z dnia 4 września 2025 r. sygn. akt II FSK 519/23 uchylił poprzednio wydany wyrok WSA we Wrocławiu w tej sprawie. Dalej trzeba zauważyć, że zgodnie z art. 190 zdanie pierwsze p.p.s.a., sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przepis ten znajduje zastosowanie, gdy doszło do wydania orzeczenia, o którym mowa w art. 185 § 1 p.p.s.a., tak jak w niniejszej sprawie, to jest, gdy zachodzi konieczność ponownego rozpoznania sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny. W takim wypadku WSA związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, przez którą należy rozumieć ustalenie jednoznacznej normy na podstawie określonego przepisu prawa materialnego lub procesowego. Nie można, bowiem oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Powoduje to w konsekwencji zawężenie granic ponownego rozpoznania sprawy, albowiem ponowne rozpoznanie sprawy odbywa się jedynie w granicach zagadnień wymagających wyjaśnienia w związku z poprzednią oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażoną w danej sprawie. Innymi słowy, przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny "granice sprawy", o których mowa w art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a., podlegają zawężeniu do granic, w jakich rozpoznał skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny i wydał orzeczenie na podstawie art. 185 § 1 powołanej ustawy. Co więcej, owe granice wyznaczane są zarówno przez stanowisko sądu kasacyjnego wyrażone w zakresie wykładni i stosowania prawa materialnego, jak również – wbrew literalnemu odczytaniu art. 190 p.p.s.a. – w stosunku do oceny ustaleń faktycznych dokonanych przez organy administracji publicznej, a przyjętych przez sąd pierwszej instancji (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 marca 2024 r., I FSK 2354/23 i powołane tam orzecznictwo - CBOSA). Ponownie rozpoznający niniejszą sprawę WSA we Wrocławiu zobowiązany był uwzględnić stanowisko (ocenę prawną) Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przechodząc natomiast do merytorycznej kontroli zaskarżonej decyzji, Sąd w składzie orzekającym zauważa, że sprowadza się ona w istocie do tego, że Sąd miał obowiązek dokonać kontroli ustaleń faktycznych organów podatkowych odnośnie niewykonania spornych usług przez firmę Skarżącego na rzecz Sp. z o.o. P.(1). Przedmiotem sporu jest wykonanie przez firmę czeską Skarżącego na rzecz Spółki: - usług w zakresie opłat licencyjnych na korzystanie ze znaku towarowego ,,M." i "P.(1)", - usług opracowania receptur technologicznych nowych produktów piekarsko cukierniczych, - usługi opracowania materiałów do strony www.m.[...]pl i stworzenia opisów produktów do strony www.m.[...]pl, - usługa stworzenia materiałów reklamowych do wprowadzenia na rynek nowego produktu "pszenica prażona - komponent H., zafakturowanych przez firmę czeską Strony na rzecz Spółki z o.o. P.(1). W ocenie organu odwoławczego Skarżący nie prowadził działalności gospodarczej w Czechach polegającej na udzielaniu licencji na korzystanie ze znaków towarowych "M." i "P.(1)", ww. Spółce, oraz na świadczeniu ww. usług dla Spółki. Zdaniem organu podatkowego brak jest wiarygodnych dowodów na wykonanie spornych usług przez Stronę dla Spółki. NSA uchylając poprzedni wyrok tut. Sądu wskazał, że: - w zakresie nadesłanego przed rozprawą pliku zawierającego powieloną treść wyroków uniewinniającego i drugiego – utrzymującego wyrok uniewinniający w mocy, Sąd administracyjny związany jest jedynie wyrokiem skazującym (art. 11 p.p.s.a.), - wyrok uniewinniający w postępowaniu karnym, w odróżnieniu od wyroku skazującego, nie jest wiążący dla innych sądów i organów, - wyrok uniewinniający nie wywiera bezpośredniego wpływu na wynik sprawy podatkowej, pozostawiając w tym zakresie organom podatkowym możliwość samodzielnego ustalania stanu faktycznego, - w niniejszej sprawie należało ustalić jedynie, czy Skarżący wykonał umowy zawarte ze spółką Skarżącego i jego ojca, czy nie. Z treści umów wynikało, że ich realizacja wymagała od Skarżącego określonej osobistej pracy, w tym twórczej oraz przeniesienia praw autorskich do stworzonych dzieł. Zdaniem Sądu, decyzje organów podatkowych I i II instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów Ordynacji podatkowej. W szczególności organy podatkowe naruszyły przepisy art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Badając decyzje organów podatkowych, Sąd uznał, że w sprawie nie został wyjaśniony należycie i prawidłowo stan faktyczny sprawy. Zdaniem Sądu w sprawie organy podatkowe błędnie ustaliły stan faktyczny sprawy przyjmując, że Skarżący nie prowadził działalności gospodarczej w Republice Czeskiej w ramach firmy P. oraz nie wykonywał na rzecz Spółki z o.o. P.(1), spornych w sprawie usług: - tytułem opłat licencyjnych za znaki towarowe oraz - za opracowanie receptur, opracowanie materiałów do strony www.m.[...]pl i stworzenie opisów produktów do strony www.m.[...]pl, stworzenie materiałów reklamowych do wprowadzenia na rynek nowego produktu "pszenica prażona - komponent H. W ocenie Sądu już z ustaleń faktycznych organów podatkowych przytoczonych w decyzji DIAS wynikają istotne wątpliwości, co do prawidłowości oceny dowodów i wniosków DIAS, co do niewykonania spornych usług na rzecz Spółki. Stanowisko organu odwoławczego sprowadza się do oceny, że sporne usługi (umowy) nie zostały wykonane, bowiem Strona nie przedstawiła na to dowodów. Dodatkowo DIAS wskazał, że faktury wystawione z tytułu opłat licencyjnych za korzystanie z logotypów "M." i "P.(1)" nie mają logicznego uzasadnienia, gdyż znaki te były już używane wcześniej przez dłuższy czas i wykorzystywane na rynku krajowym. Stanowisko organów podatkowych budzi uzasadnione wątpliwości Sądu z następujących przyczyn (przytoczonych także w skardze): 1. jeżeli chodzi o wykonanie usług udzielenia licencji na znaki towarowe "M." i "P.(1)", to już z ustaleń organów podatkowych wynika, że: - znaki towarowe "M." i "P.(1)" istnieją w obrocie prawnym a Skarżący jest ich właścicielem i twórcą w rozumieniu przepisów o prawie autorskim, - znaki towarowe ("M." i "P.(1)") zostały zarejestrowane w dniu 29 listopada 2014 r. i w dniu 27 lutego 2015 w Urzędzie Patentowym w Republice Czeskiej. Zatem bezspornie Skarżący – jako właściciel znaków towarowych - miał prawo do zawarcia ze Spółką umów licencyjnych na korzystanie ze znaku towarowego. Znaki te istniały w formie graficznej, zostały stworzone przez Skarżącego i były bez wątpienia związane z prowadzeniem działalności gospodarczej przez licencjobiorcę (Spółkę). Podnoszona przez organy podatkowe okoliczność, że w latach 2014-2017 nabywca licencji – Spółka nie osiągała przychodów ze sprzedaży produktów w Czechach a zatem udzielenie tych licencji nie miało logicznego uzasadnienia jest okolicznością dotyczącą Spółki a nie Skarżącego i nie może przesądzać o niewykonaniu usług (umów) udzielania licencji. Co istotne w sprawie DIAS potwierdził, że twórcą ww. znaków towarowych był Skarżący, wskazując, że nie jest kwestionowane prawo autorskie do tych znaków (str. 16 zaskarżonej decyzji). Ponadto organ odwoławczy argumentował , że ww. znaki towarowe powstały w latach 2012-2014, a więc przed ich zarejestrowaniem w Urzędzie Patentowym Republiki Czeskiej, co w ocenie Sądu, nie dowodzi, że umowa o udzielenie licencji na użytkowanie znaku towarowego nie została wykonana. O racjonalności działania Spółki może świadczy także fakt, że nawet niezastrzeżony w Polsce znak towarowy podlega ochronie prawnej, co DIAS wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu okoliczności przywołane przez DIAS nie dają podstaw do twierdzenia, że Podatnik nie osiągnął z tytułu udzielenia licencji na korzystanie ze znaków towarowych przychodu z działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Czech w ramach firmy P. Sąd podkreśla, że zapłata za udzielenie licencji była dokonywana na rachunek bankowy czeskiej firmy Strony a przychody z tego tytułu Strona zadeklarowała w czeskim zeznaniu podatkowym za 2016r. (PRIZNANI) . Należy także podkreślić, że Strona wystawiała sporne faktury VAT dokumentujące świadczenie usług na rzecz Spółki jak podatnik VAT zarejestrowany w Republice Czeskiej. 2. odnośnie usług opracowania receptur technologicznych nowych produktów. Z zeznań świadka T. R. (kierownika produkcji w Spółce z o.o. P.(1)) złożonych w dniu 26 listopada 2019 r. wynika, że w latach 2014-2017 otrzymywał receptury od Skarżącego. Świadek ten potwierdził również, że opracowaniem produktów H. w latach 2014-2017 zajmowała się firma czeska Skarżącego. Ponadto zaprzeczył, aby receptury tworzyli pracownicy Spółki. Odnosząc się do ustaleń organów podatkowych, że: - receptury na nowe produkty piekarsko-cukiernicze, opracowywali pracownicy zatrudnieni w P.(1) Spółka z o.o., a nie Skarżący, - pracownicy Spółki przedstawiali nową recepturę lub propozycję ulepszenia już istniejących receptur, Sąd wskazuje, że ustalenia te stoją w sprzeczności z zeznaniami świadków – pracowników ww. Spółki: J. M., M. M.(1), R. R., A. P., P. S., R. M., którzy zaprzeczyli, że tworzyli receptury produktów. 3. W zakresie usług opracowania materiałów do strony www.m.[...]pl oraz stworzenia opisów produktów do strony www.m.[...]pl, Sąd zauważa, że z zeznań świadka – K. J. wynika, że wszelkie opisy i teksty na stronę otrzymywał on od M. M. w formie elektronicznej, ze skrzynki m.[...]pl. Okoliczność ta niewątpliwie potwierdza wykonanie tych usług przez Skarżącego na rzecz Spółki. 4. Stworzenie materiałów reklamowych do wprowadzenia na rynek nowego produktu "pszenica - prażona - komponent H.". Sąd zauważa, że świadek K. J. zeznał, że część materiałów reklamowych otrzymał od Skarżącego, ale ze skrzynki mailowej m.[...]pl lub h.[...]pl. Organ podatkowy ocenił, że Skarżący mógł wykonywać powyższe czynności, ale w ramach obowiązków dyrektora, zarządzającego P.(1) sp. z o.o. Organ podatkowy uznał, że brak jest jakichkolwiek dowodów na wykonanie usług przez firmę czeską Strony. Zdaniem organów podatkowych Skarżący jedynie zarejestrował w Czechach działalność gospodarczą, lecz w 2016r. nie osiągnął przychodów z tej działalności. W ocenie Sądu stanowisku organów podatkowych, oprócz przytoczonych wyżej okoliczności oraz argumentów przytoczonych przez Stronę w skardze, przeczą dowody w postaci, znajdujących się w aktach sądowych – złożonych przez Skarżącego w trakcie postępowania przed NSA, dokumentów urzędowych (stanowiących uzupełniający dowód z dokumentu w postępowaniu sądowym, na mocy art.106 § 3 i § 5 w związku z art.244 § 1 ustawy Kodeks postępowania cywilnego) to jest prawomocnych wyroków uniewinniających Skarżącego: 1.Sądu Rejonowego w K., Wydziału Karnego z dnia 25 kwietnia 2024 r., sygn. akt [...], który uniewinnia ojca Skarżącego i Skarżącego od zarzutu wystawiania i przedłożenia do zaksięgowania pustych faktur dokumentujących niezrealizowane usługi. Sąd Rejonowy ustalił, że w rozpoznawanej sprawie nie można było uznać, że doszło do wystawienia nierzetelnych faktur, gdyż dokumentowały one rzeczywiste zdarzenia gospodarcze. Wskazał, że utworzenie firmy czeskiej P. podyktowane było specyfika rynku czeskiego i nieufności czeskich kontrahentów wobec zagranicznych podmiotów. Wszystko to prowadziło do oceny, ze dokonane działania gospodarcze miały charakter dozwolonej optymalizacji podatkowej a nie były dokumentowaniem czynności nierzeczywistych ani nie były nakierowane na uszczuplenie należności publicznoprawnych. Tożsamy wniosek wywodzić należało z opinii biegłego sądowego. Biegły w konkluzji wskazał, że materiał dowodowy nie prowadził w żadnej mierze do przyjęcia, że oskarżeni działali nielegalnie, z przekroczeniem dozwolonej prawnie optymalizacji. Zdaniem Sądu Rejonowego nie mogła wzbudzać wątpliwości okoliczność, że M. M. miał prawo prowadzić działalność gospodarcza odrębną od działalności P.(1), w tym przez utworzenie czeskiego podmiotu P. w szczególności biorąc na względzie, że założenie działalności gospodarczej na terenie Czech miało racjonalne uzasadnienie, było wcześniej zaplanowane. a nadto nie było incydentalne i miało charakter długofalowy. 2. Sądu Okręgowego w Ś., Wydział Karny, z dnia 10 września 2024 r., sygn. akt [...] który utrzymuje w mocy uniewinniający wyrok Sądu Rejonowego. Zdaniem Sądu Okręgowego faktury wystawione przez oskarżonego M. M. działającego jako jednoosobowa firma w Republice Czeskiej o nazwie P. na rzecz P.(1) spółka z o.o. są rzetelne, tj. obrazują rzeczywisty przebieg operacji gospodarczych. Nie można zgodzić się także z zarzutami, iż Sąd Rejonowy nie ustalił i nie porównał zakresu powierzonych oskarżonemu M. M. zadań. Już na pierwszy rzut oka widocznym jest chociażby różnica obejmująca terytorialny zasięg wykonywanych obowiązków. Zupełnie inny był zakres obowiązków. Sam organ podatkowy, jednakże w żaden sposób nie podważył wiarygodności dokumentów księgowych oraz nie przedstawił wiarygodnych dowodów na fikcyjność zrealizowanych badań oraz nie uwiarygodnił argumentacji, iż do takiego zdarzenia nie doszło, a warunki zawartych umów nie zostały dochowane, 3. Sądu Rejonowego w K., Wydziału Karnego z dnia 8 stycznia 2025 r., sygn. akt [...] który uniewinnia ojca Skarżącego i Skarżącego od zarzutu wystawiania i przedłożenia do zaksięgowania w latach 2015-2018 nierzetelnych pustych faktur VAT UE – na rzecz P.(1) Sp. z o. dokumentujących niezrealizowane usługi. Sąd w składzie orzekającym podkreśla, że przedmiotem oceny prawnokarnej z ww. wyroku Sądu Rejonowego w K. (który stał się prawomocny w dniu 11 lutego 2025) były faktury VAT objęte zaskarżoną decyzją DIAS, które zdaniem organów dokumentują czynności – usługi które nie zostały wykonane przez firmę P. Skarżącego na rzecz Spółki. Z ustaleń Sądu Rejonowego wynika, że - Powstanie logo M. wiązało się z dołączeniem M. M. do P.(1) w 2010 roku. Wcześniej spółka działała jako P.(3). W 2014 roku po konsultacjach z prawnikami, podjęto decyzję o uporządkowaniu praw własności do logotypów w celu zabezpieczenia bieżących i przyszłych przychodów. Chodziło o to, aby nie było ryzyka, że ktoś wykorzysta logotypy. Logotypy zostały zgłoszone do opatentowania w Czechach przez M. M. (firma P.). Pomysłodawcą logotypów, czcionki, kształtu, kolorystyki był M. M., przy czym czynności techniczno-graficzne wykonał K. J. Na podstawie umów licencyjnych zawartych w dniu 29 listopada 2014 roku miedzy P., a polską spółką P.(1) umożliwiono korzystanie ze znaku towarowego (opłata licencyjna wynosiła 300.000 zł za pierwszy rok, a także 200.000 zł za drugi rok). - należy przyjąć stanowiska przedstawione przez oskarżonych, że wystawione, a zakwestionowane w toku postępowania przed organami podatkowymi faktury wykazywały rzeczywisty przebieg zdarzeń gospodarczych i brak dowodów oskarżenia, które skutecznie tą ocenę podważają. Wobec braku dowodów przeciwnych Sąd karny przyjął zgodnie z wyjaśnieniami oskarżonych oraz zeznaniami świadków potwierdzającymi ich wersję, a także na podstawie całego pozaosobowego materiału dowodowego w postaci dokumentów zgodnych z wyjaśnieniami oskarżonych, że zakwestionowane faktury w toku postępowania przed organami podatkowymi, wskazywany jednak rzeczywisty przebieg zdarzeń gospodarczych. Sąd Rejonowy wskazał na jednostronność prowadzonego postępowania. Wszystkie te okoliczności prowadziły Sąd do wniosku, że brak było podstaw do przyjmowania, że oskarżeni błędnie dokonali rozliczeń podatkowych. W szczególności Sąd nadmienił, że biegły stwierdził, że w sprawie nie doszło do nadużycia podatkowego, przekraczającego optymalizację (podatnikowi nie sposób odmówić prawa do minimalizacji swoich zobowiązań). Z ww. dokumentów – prawomocnych wyroków sądów powszechnych (karnych) stanowiących dowód w postępowaniu sądowym na podstawie art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a. wynika diametralnie odmienny stan faktyczny, niż przyjęty przez organy podatkowe. Zgodnie z art.106 § 3 p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Z kolei zgodnie z art.106 § 5 p.p.s.a. Do postępowania dowodowego, o którym mowa w § 3, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego. Jak wyjaśnił NSA w wyroku z 23 października 2024 r. sygn. akt I OSK 2130/22 W świetle art. 106 § 5 p.p.s.a. w związku z art. 2432 k.p.c. dokumenty znajdujące się w aktach sprawy lub do nich dołączone stanowią dowody bez wydawania odrębnego postanowienia. Pomijając dowód z takiego dokumentu, sąd wydaje postanowienie. Ponadto zauważyć należy, że zgodnie z art. 106 § 5 p.p.s.a. do postępowania dowodowego przed sądami administracyjnymi prowadzonego na wniosek strony lub z urzędu stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu postępowania cywilnego. Należy podkreślić, że postępowanie przed sądem administracyjnym jest postępowaniem sformalizowanym i różni się od postępowania przed organami administracji również w zakresie ustawowych zasad rządzących postępowaniem. Zgodnie z art. 244 § 1 i 2 k.p.c. dokumenty urzędowe, sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy władzy publicznej i inne organy państwowe w zakresie ich działania, stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo zaświadczone, a przepisy te stosuje się odpowiedni do dokumentów urzędowych sporządzonych przez podmioty inne niż wyżej wymienione, w zakresie zleconych im przez ustawę zadań z dziedziny administracji publicznej (por. uchwała NSA z 27 lutego 2017 r., I OPS 2/16). Zdaniem Sądu, co istotne w sprawie organy podatkowe zarzuciły, że Skarżący nie przedstawił dowodów na wykonanie tych usług, tymczasem Sądy karne I i II instancji w ww. prawomocnych wyrokach potwierdziły fakt prowadzenia przez Skarżącego w ramach czeskiej firmy działalności gospodarczej w Republice Czeskiej, fakt wykonania spornych usług na rzecz Spółki (kwestionowanych przez organy) oraz rzetelność faktur VAT za te usługi wystawionych przez Stronę dla P.(1) Sp. z o.o. Okoliczności te zostały ustalone przez Sąd Rejonowy w K. i Sąd Okręgowy w Ś. w toku procesu karnego na podstawie dowodów z wyjaśnień oskarżonych, zeznań świadków, dokumentów, opinii biegłego sądowego oraz innych dowodów. Sądy nie stwierdziły istnienia dowodów potwierdzających wersję zdarzeń organów podatkowych. Sąd Rejonowy w prawomocnym wyroku z dnia 8 stycznia 2025 r. uznał, że oskarżyciele publiczni nie wykazali w toku zarówno postępowania przygotowawczego, jak i sadowego w żaden sposób, aby można było przyjąć, że przedstawione faktury są nierzetelne. Nie przedstawili ani jednego dowodu, na podstawie którego można było zakwestionować rzetelność wskazanych faktur. Wyłączną podstawą ich stanowiska okazało się subiektywne przekonanie pracowników Urzędu Skarbowego. W ocenie Sądu Rejonowego, nie można było wywodzić odpowiedzialności, zwłaszcza karnej na samym, niczym niepopartym przekonaniu pracowników urzędu skarbowego o pozorności zawartych przez Stronę umów, nierzetelności faktur i w końcu podjęciu z góry zamierzonych działań skierowanych na chęć uszczuplenia należności publicznoprawnych. Zdaniem Sądu karnego wystawione, a zakwestionowane w toku postępowania przed organami podatkowymi faktury wykazywały rzeczywisty przebieg zdarzeń gospodarczych i brak dowodów oskarżenia, które skutecznie tą ocenę podważają. Sąd Rejonowy w K. przyjął zgodnie z wyjaśnieniami oskarżonych oraz zeznaniami świadków potwierdzającymi ich wersję, a także na podstawie całego pozaosobowego materiału dowodowego w postaci dokumentów zgodnych z wyjaśnieniami oskarżonych, że zakwestionowane faktury w toku postępowania przed organami podatkowymi, wskazywały jednak rzeczywisty przebieg zdarzeń gospodarczych. Sąd karny z urzędu także nie dopatrzył się dowodu ani konieczności przeprowadzenia nowego dowodu, na podstawie którego można by bezspornie przyjąć odpowiedzialność (pogrubienie Sądu orzekającego w sprawie) i zawinienie oskarżonych. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu – za wiążącą ocenę prawną NSA – wskazuje, że wyrok uniewinniający w postępowaniu karnym, w odróżnieniu od wyroku skazującego, nie jest wiążący dla innych sądów i organów. Jednakże nie oznacza to, iż istnieją przeszkody do przeprowadzenia dowodu z treści takiego wyroku jako dokumentu urzędowego z którego wynikają określone ustalenia faktyczne dla przedmiotu sprawy podatkowej. Porównując stan faktyczny przyjęty przez organy podatkowe ze stanem faktycznym wynikającym z prawomocnych wyroków Sądów karnych, WSA we Wrocławiu przychyla się do stanowiska, iż prawidłowe ustalenia faktyczne legły u podstaw wydania prawomocnych wyroków uniewinniających. W ocenie WSA ustalenia faktyczne wynikające z prawomocnych wyroków sądów karnych są bardziej wiarygodne i przekonujące niż ustalania organów podatkowych. Podejmując takie rozstrzygniecie Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu kierował się następującymi przesłankami: - Sądy są niezawisłe i niezależne a prawomocny wyrok sądu ma przymiot powagi rzeczy osądzonej (res iudicata) w przeciwieństwie do decyzji administracyjnej, - Sąd Rejonowy w K. orzekał na podstawie dowodów które zostały przeprowadzone bezpośrednio w trakcie rozpraw przed tym sądem (zasada bezpośredniości), - Sąd Rejonowy dysponował szerszym materiałem dowodowym niż organy podatkowe. Dysponował nie tylko dowodami zgromadzonymi w aktach administracyjnych przesłanymi do tut. WSA, lecz ponadto przesłuchał wielu świadków (pracowników Spółki, innych świadków (kontrahentów Strony nieprzesłuchanych w postępowaniu podatkowym), dokumentami przestawionymi przez Stronę, opinią biegłego i wyjaśnieniami oskarżonych, - wyrok Sądu Rejonowego w K. z 25 kwietnia 2024 r. został poddany kontroli instancyjnej przez Sąd Okręgowy w Ś. Od wyroku Sądu Rejonowego w K. z 8 stycznia 2025 r. apelacji nie wniósł prokurator. Co najbardziej istotne prawomocny wyrok, który potwierdza brak sprawstwa (brak odpowiedzialności) oraz niewinność Strony w spornych kwestiach, orzekanych również w postępowaniu podatkowym, uwzględnia konstytucyjną zasadę domniemania niewinności, wyrażoną w art. 42 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ze zm.; dalej Konstytucja RP). Warto w tym miejscu podkreślić, że brak związania Sądu administracyjnego innym prawomocnym wyrokiem niż skazujący (w szczególności uniewinniającym oskarżonego (podatnika) z powodu braku sprawstwa (braku popełnienia czynu zabronionego), pomijając istotne wątpliwości co do zgodności z Konstytucją RP art. 11 p.p.s.a ( w zakresie art.2, art. 7, art.32 ust.1 i art.42 ust.3 Konstytucji RP), nie oznacza, że organy podatkowe oraz Sąd administracyjny mogą orzekać wbrew ustaleniom prawomocnego wyroku uniewinniającego, albowiem w istocie niweczyłoby to w obrocie prawnym skuteczność takiego judykatu. Byłoby to sprzeczne z Europejską Konwencją o Ochronie Praw człowieka i Podstawowych Wolności (art. 6 § 2), sporządzoną w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2 (Dz.U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284; dalej Konwencja lub EKPCz), a ponadto z istniejącym w tej materii orzecznictwem ETPCz, a także TSUE (omówienie orzecznictwa tego drugiego nastąpi w dalszej cześci uzasadnienia). W wyroku Europejskiego Trybunału Praw Człowieka (dalej ETPCz lub Trybunał Sztrasburski) z dnia 23 października 2014 r. w sprawie ze skargi nr 27785/10 Melo Tadeu przeciwko Portugalii (LEX nr 1523288) podkreślono, że przedmiot i cel Konwencji wymaga interpretowania i stosowania jej postanowień w sposób nadający im konkretność i skuteczność. Dotyczy to również prawa chronionego w art. 6 ust. 2 Konwencji, który chroni prawo każdej osoby do tego, by była "uważana za niewinną do czasu udowodnienia winy zgodnie z ustawą". Jak zaznaczył ETPCz, domniemanie niewinności, uznawane za gwarancję proceduralną w ramach samego procesu karnego, posiada także inny aspekt. Ogólnym celem tego domniemania, w odniesieniu do drugiego aspektu, jest uniemożliwienie, by osoby uniewinnione lub osoby, postępowanie przeciwko którym zostało umorzone, były traktowane przez funkcjonariuszy lub władze publiczne jak osoby faktycznie winne naruszenia, które im zarzucono. W takich sytuacjach domniemanie niewinności już pozwoliło - w drodze zastosowania różnych warunków proceduralnych wpisanych w przewidzianą w tymże domniemaniu gwarancję procesową - na uniknięcie wydania niesprawiedliwego wyroku skazującego. Bez ochrony dążącej do poszanowania wszelkich kolejnych postępowań związanych z uniewinnieniem lub umorzeniem postępowania karnego, pojawia się niebezpieczeństwo, iż gwarancje rzetelnego procesu z art. 6 ust. 2 staną się teoretyczne i iluzoryczne. Po zakończeniu postępowania karnego pojawia się również kwestia ochrony dobrego imienia osoby zainteresowanej oraz tego, jak osoba ta jest postrzegana publicznie. W pewnej mierze ochrona z art. 6 ust. 2 może przypominać w tym aspekcie ochronę przewidzianą w art. 8. Wydając omawiany wyrok, ETPCz podkreślił, że nie został powołany w celu zbadania zakresu, w jakim sądy administracyjne były związane wyrokiem sądu karnego, gdyż nie jest jego zadaniem zastępowanie sądów krajowych. Zaznaczył, że to przede wszystkim do organów władzy krajowej, a zwłaszcza do sądów i trybunałów, należy wykładnia ustawodawstwa krajowego. Trybunał Sztrasburski wskazał jednak w tamtej sprawie, że ma za zadanie ocenić, czy sposób działania sądów administracyjnych, uzasadnienia wydanych przez nie rozstrzygnięć lub język, w jakim sporządzone zostały takie uzasadnienia, poddawały w wątpliwość niewinność skarżącej, potwierdzoną prawomocnie uniewinnieniem przez sąd karny, a tym samym naruszały zasadę domniemania niewinności w postaci gwarantowanej w art. 6 ust. 2 Konwencji. W tym kontekście ETPCz przypomniał, że miał już okazję podkreślać, że wyrażenie wątpliwości w przedmiocie niewinności oskarżonego nie jest dopuszczalne po jego prawomocnym uniewinnieniu. Jak zatem zaznaczono, zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sztrasburskiego, z chwilą uprawomocnienia się uniewinnienia – nawet jeżeli jest to uniewinnienie z powodu zastosowania zasady domniemania niewinności z art. 6 ust. 2 – wyrażenie wątpliwości co do winy, nawet znajdujące się w uzasadnieniu uniewinnienia, przestaje być zgodne z zasadą domniemania niewinności. Przypomniano również, że stwierdzenie naruszenia art. 6 ust. 2 Konwencji w kontekście postępowania toczącego się po umorzeniu postępowania karnego będzie w dużej mierze zależało od charakteru i kontekstu postępowania, w toku którego zostało wydane zaskarżone rozstrzygnięcie. ETPCz wskazał, że na mocy zasady "in dubio pro reo", która stanowi szczególny wyraz zasady domniemania niewinności, nie może zaistnieć żadna różnica jakościowa pomiędzy uniewinnieniem z braku dowodów a uniewinnieniem wynikającym ze stwierdzenia, iż niewinność danej osoby nie budzi wątpliwości. W rzeczy samej, jak podkreślił, nie można różnicować wyroków uniewinniających ze względu na rodzaj uzasadnienia przedstawionego przez sąd karny. Wręcz przeciwnie, w świetle art. 6 ust. 2 Konwencji sentencja wyroku uniewinniającego musi być respektowana przez każdy organ, który wypowiada się w sposób bezpośredni lub uboczny o odpowiedzialności karnej osoby zainteresowanej (podkreślenie tutejszego Sądu). Uniewinnienie w sprawie karnej musi zatem zostać uwzględnione w każdym późniejszym postępowaniu, bez względu na to, czy jest to postępowanie karne, czy postępowanie innego rodzaju. Odnosząc się do stanu prawnego tamtej sprawy, gdy krajowy kodeks postępowania karnego nie wskazywał na skutki prawne powagi rzeczy osądzonej w przypadku wyroku uniewinniającego lub umorzenia postępowania w odniesieniu do postępowania karnego lub postępowania innego rodzaju, także postępowania skarbowego (czyli podobnie jak w prawie polskim – dopisek tutejszego Sądu), ETPCz wskazał, że organy skarbowe nie mogą zakładać wadliwie, iż wcześniejsze wydanie wyroku uniewinniającego nie ma znaczenia w sprawie. Podkreślono, że zarówno organy skarbowe, jak i sądy administracyjne – nieprawidłowo oceniając w okolicznościach tamtej sprawy uniewinnienie skarżącej przez sąd karny od zarzutów nadużyć podatkowych dokonanych przez spółkę V. ze względu na fakt, iż skarżąca nie sprawowała faktycznego zarządu nad tą spółką – w rezultacie uznały zatem za ustalony element, który przez sądy karne został uznany za niedowiedziony. Trybunał Sztrasburski stwierdził wobec tego, że skoro ten sposób postępowania poddał w wątpliwość zasadność uniewinnienia skarżącej, co jest niezgodne z poszanowaniem zasady domniemania niewinności, to w tym stanie rzeczy miało miejsce naruszenie art. 6 ust. 2 Konwencji (por. pkt 56-66 analizowanego wyroku ETPCz). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu podkreśla, że prawomocne wyroki Sądu Rejonowego w K. oraz Sądu Okręgowego w Ś. są dowodem w postępowaniu sądowym jako dokumenty urzędowe – złożone przez Stronę do akt postępowania sądowego w toku postępowania przed NSA - w rozumieniu art.106 § 3 i § 5 w związku z art. 244 § 1 k.p.c. Za taki dowód należy uznać niewątpliwie ww. wyroki Sądu Rejonowego i Sądu Okręgowego – oba przecież dotyczą Skarżącego i wystawionych przez firmę czeską Skarżącego faktur VAT za świadczone usługi dla Spółki. O ile bowiem Sąd pierwszej instancji – a za nim pośrednio organy podatkowe – nie jest związany wprost prawomocnym wyrokiem uniewinniającym po myśli art. 11 p.p.s.a., o tyle nie oznacza to, że także wyrok sądu karnego (prawomocny) uniewinniający Podatnika od zarzucanych mu przestępstw karnych skarbowych (w tym wystawiania nierzetelnych faktur) nie powinien być wszechstronnie uwzględniony w przedmiotowej sprawie przez Sąd administracyjny pierwszej instancji , jako jeden z dowodów zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. w kwestii rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych za badany rok. Tym bardziej, że to prawomocne wyroki sądowe posiadają przymiot, jakiego nie posiadają akty administracyjne, a mianowicie powagę rzeczy osądzonej (por. wyrok TSUE z dnia 16 lutego 2017 r., Margarit Panicello, C‑503/15, EU:C:2017:126, pkt 34 i przytoczone tam orzecznictwo). Co więcej, dopuszczenie ww. wyroków (dokumentów urzędowych) jako dowodu w postępowaniu sądowoadministracyjnym wynika z obowiązku zapewnienia Stronie prawa do obrony, które obejmuje prawo do bycia wysłuchanym, i znajduje się wśród praw podstawowych (zob. wyrok TSUE z dnia 22 października 2013 r. Sabou, C-276/12, EU:C:2013:678, pkt 28). Prawa podstawowe tworzą integralną część ogólnych zasad prawnych. Trybunał, sądy krajowe oraz organy podatkowe mają obowiązek zapewnić ich przestrzeganie (art. 19 ust. 1 TUE oraz art. 4 ust. 3 TUE – zasada lojalnej współpracy), opierając się na tradycjach konstytucyjnych wspólnych państwom członkowskim, a także na wskazówkach zawartych w międzynarodowych instrumentach dotyczących ochrony praw człowieka, z którymi państwa członkowskie są stowarzyszone lub z którymi współpracują (zob. w szczególności wyroki TSUE z dnia: 6 marca 2001 r. Connolly przeciwko Komisji, C‑274/99 P, EU:C:2001:127, pkt 37; 18 grudnia 2008 r. Sopropé, C‑349/07, EU:C:2008:746, pkt 33; wszystkie wyroki TSUE powołane w uzasadnieniu wyroku są dostępne na stronie www.curia.eu). Przestrzeganie prawa do obrony stanowi ogólną zasadę prawa Unii, która powinna być stosowana wówczas, gdy organ podatkowy ma podjąć w stosunku do danej osoby decyzję, która wiąże się z niekorzystnymi dla niej skutkami (zob. wyrok TSUE z dnia 18 grudnia 2008 r. Sopropé, C‑349/07, EU:C:2008:746, pkt 36). Zgodnie z rzeczoną zasadą adresaci decyzji, które w znaczący sposób oddziałują na ich interesy, powinni być w stanie skutecznie przedstawić swój punkt widzenia co do elementów, na których rzeczone organy opierają swoją decyzję (zob. w szczególności wyroki TSUE z dnia: 24 października 1996 r. Komisja p. Lisrestal i in., C‑32/95 P, EU:C:1996:402, pkt 21; 18 grudnia 2008 r. Sopropé, C‑349/07, EU:C:2008:746, pkt 37). Obowiązek ten ciąży na organach państw członkowskich w chwili, gdy podejmują one decyzje należące do zakresu zastosowania prawa Unii, nawet wówczas gdy właściwe przepisy prawa Unii nie przewidują wyraźnie takiej formalności (zob. wyroki TSUE z dnia: 18 grudnia 2008 r. Sopropé, C‑349/07, EU:C:2008:746, pkt 38; 10 września 2013 r. G. i R., C‑383/13 PPU, EU:C:2013:533, pkt 35; 22 października 2013 r. Sabou, C-276/12, EU:C:2013:678, pkt 38; 17 grudnia 2015 r., WebMindLicenses, C‑419/14, EU:C:2015:832, pkt 84). Artykuł 47 akapit drugi zdanie pierwsze Karty, który odzwierciedla zasadniczo zasadę ogólną prawa Unii dotyczącą skutecznej ochrony sądowej, do której odnosi się także art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE, wskazuje na to, że każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia jego sprawy w rozsądnym terminie przez niezawisły i bezstronny sąd ustanowiony uprzednio na mocy ustawy (wyrok TSUE z dnia 6 października 2021 r. WŻ, C‑487/19, EU:C:2021:798, pkt 122). Ponadto w zakresie, w jakim Karta zawiera prawa, które odpowiadają prawom zagwarantowanym w EKPCz, art. 52 ust. 3 Karty ma na celu zapewnienie koniecznej spójności między wyrażonymi w niej prawami a odpowiadającymi im prawami gwarantowanymi przez EKPCz w sposób nienaruszający autonomii prawa Unii. Zgodnie z wyjaśnieniami dotyczącymi Karty praw podstawowych (Dz. Urz. UE z dnia 14 grudnia 2007 r., Nr C 303, s. 17; dalej KPP UE) art. 47 akapit drugi Karty odpowiada art. 6 ust. 1 EKPCz. Trybunał musi zatem dbać o to, aby dokonywana przez niego wykładnia art. 47 akapit drugi Karty zapewniała poziom ochrony, który nie narusza poziomu ochrony gwarantowanego przez art. 6 ust. 1 EKPCz zgodnie z jego wykładnią dokonaną przez Europejski Trybunał Praw Człowieka (dalej ETPCz; zob. podobnie wyroki TSUE z dnia: 29 lipca 2019 r., Gambino i Hyka, C‑38/18, EU:C:2019:628, pkt 39 i przytoczone tam orzecznictwo; 26 marca 2020 r., Simpson p. Radzie i HG p. Komisji, C‑542/18 RX‑II i C‑543/18 RX‑II, EU:C:2020:232, pkt 72). (...) I tak, ETPCz orzekł w szczególności, że nawet jeżeli każdemu z instytucjonalnych wymogów art. 6 ust. 1 EKPCz przyświeca określony cel, co sprawia, że stanowią one szczególne gwarancje rzetelnego procesu, to wszystkie te wymogi łączy to, że mają one na celu przestrzeganie podstawowych zasad, jakimi są rządy prawa i trójpodział władzy, przy czym sąd ten uściślił w tym względzie, że u źródła każdego z tych wymogów znajduje się konieczność utrzymania zaufania, jakie władza sądownicza winna wzbudzać wśród jednostek (pogrubienie tutejszego Sądu), oraz niezależności tej władzy sądowniczej od pozostałych władz (wyrok ETPCz z dnia 1 grudnia 2020 r. w sprawie Guðmundur Andri Ástráðsson p. Islandii, CE:ECHR:2020:1201JUD002637418, §§ 231, 233; wyrok TSUE z dnia 6 października 2021 r. WŻ, C‑487/19, EU:C:2021:798, pkt 124 – w tym zakresie por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 27 listopada 2024 r. o sygn. akt I SA/Wr 665/24 oraz z dnia 6 listopada 2025 r. sygn. akt I SA/Wr 695/24, CBOSA). Realizując rolę sądu administracyjnego, jaką jest – między innymi – podtrzymywanie zasady rządów prawa i publicznego zaufania do wymiaru sprawiedliwości, Sąd orzekający w sprawie postanowił, zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a., dopuścić i uwzględnić przy wyrokowaniu dowód z ww. prawomocnych wyroków Sądu Rejonowego w K. oraz Sądu Okręgowego w Ś. wraz z uzasadnieniem, których ustalenia w kwestii rzetelności spornych faktur VAT oraz wykonania usług w nich udokumentowanych są całkowicie odmienne od ustaleń DIAS. Wyroki te potwierdzają rzetelność spornych faktur VAT, wykonanie przedmiotowych usług dla Spółki i prowadzenie przez Stronę działalności gospodarczej w Republice Czech (w ramach firmy P.) w badanym roku i osiąganie przychodów z tej działalności. Nie budzą wątpliwości Sądu ustalenia organów podatkowych, że w 2016 r. państwem rezydencji podatkowej Strony była Polska. Zgodnie bowiem z art. 3 ust.1 uPIT osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy). Natomiast zgodnie z art. 3 ust. 1a uPIT za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która: 1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub 2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. Jak trafnie ustalił DIAS Skarżący był w badanym roku podatkowym polskim rezydentem podatkowym gdyż miał miejsce zamieszkanie w K., przebywał większość roku w Polsce, pracował zawodowo w Spółce i w Polsce znajdowało się centrum interesów życiowych Strony. DIAS podkreślił, że w przypadku Republiki Czeskiej, zyski zakładu znajdującego się w tym kraju nie podlegają opodatkowaniu w Polsce. W konsekwencji w stosunku do zysków zakładu położonego w Republice Czeskiej możliwe jest uniknięcie opodatkowania w Polsce na rzecz niższego opodatkowania w Czechach, jedynie w sytuacji, kiedy w Czechach jest faktycznie prowadzona działalność i uzyskiwane są przychody. W ocenie organu odwoławczego Skarżący jedynie zarejestrował w Czechach działalność gospodarczą w celu zmniejszenia obciążeń podatkowych od faktycznych dochodów otrzymanych w Polsce, a w 2016r. nie osiągnął przychodów z działalności gospodarczej w Czechach. Zdaniem tutejszego Sądu stanowisko DIAS nie zasługuje na akceptację. Przychody z działalności gospodarczej Strony prowadzonej w Republice Czeskiej przez położony tam zakład, nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych w Polsce na mocy art. 5 ust. 1, ust.2, art. 7 ust. 1 i art. 12 ust. 4 umowy z 13 września 2011 r. między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Czeską w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu (Dz.U. z 2012 r., poz. 991, dalej: Umowa międzynarodowa). Zgodnie z art.5 ust.1 Umowy międzynarodowej, w rozumieniu niniejszej Umowy określenie "zakład" oznacza stałą placówkę, przez którą całkowicie lub częściowo prowadzona jest działalność gospodarcza przedsiębiorstwa. W myśl art.7 ust.1 Umowy międzynarodowej Zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność gospodarczą w drugim Umawiającym się Państwie przez położony tam zakład. Jeżeli przedsiębiorstwo wykonuje działalność gospodarczą w ten sposób, to zyski przedsiębiorstwa mogą być opodatkowane w drugim Państwie, jednak tylko w takiej mierze, w jakiej mogą być przypisane temu zakładowi. Z powyższego wynika, że osoba, która ma miejsce zamieszkania w Polsce, uzyskuje przychody w Republiki Czeskiej z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej (świadczenia usług) i posiada zakład położony w Republice Czeskiej w celu wykonywania tych usług, to przychody te podlegają opodatkowaniu w Republice Czeskiej. W ocenie Sądu Skarżący w badanym roku osiągał przychody z działalności gospodarczej wykonywanej w Czechach przez położony tam zakład. Dotyczy to również uzyskanego przez Stronę przychodu z tytułu odpłatnego udzielania licencji na używanie znaków towarowych. Przesądza o tym brzmienie, art.12 ust.4 Umowy międzynarodowej zgodnie z którym Postanowienia ustępów 1 i 2 nie mają zastosowania, jeżeli osoba uprawniona do należności licencyjnych, mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie, prowadzi w drugim Umawiającym się Państwie, z którego pochodzą należności licencyjne, działalność gospodarczą poprzez zakład w nim położony, a prawa lub majątek, z tytułu których wypłacane są należności licencyjne faktycznie wiążą się z działalnością tego zakładu. W takim przypadku stosuje się postanowienia artykułu 7. Podsumowując, Sąd w składzie orzekającym uznał za nieprawidłowe ustalenia faktyczne organów podatkowych poczynione w sprawie, iż Strona osiągnęła w badanym 2016 roku w Polsce, przychody: - z innych źródeł, na podstawie art. 11 ust.1 i art. 20 ust.1 uPIT, - oraz przychody z praw majątkowych, na podstawie art.10 ust.1 pkt 7 i art.18 uPIT. Sąd na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w związku z art.135 p.p.s.a. uchylił decyzję DIAS oraz NUS, z powodu naruszenia przepisów prawa procesowego oraz prawa materialnego (punkt I sentencji wyroku). Z uwagi na brak powstania przychodu w podatku dochodowym od osób fizycznych w spornym zakresie – dotyczącym usług wykonanych przez firmę czeską Strony na rzecz Spółki - ustalonym i rozstrzygniętym w decyzjach organu podatkowych Sąd umorzył w tej mierze postępowanie podatkowe na podstawie art.145 § 3 p.p.s.a. Jednocześnie Sąd uznaje za prawidłowe, niesporne w sprawie, stanowisko organów kwestionujące odliczenie przez Stronę od dochodu wydatków na cele rehabilitacyjne w kwocie 2280,00 zł. W tym zakresie organy podatkowe są uprawnione do skorygowania złożonego przez Podatnika zeznania PIT-36 za 2016 r. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., w pkt II sentencji wyroku, zasądzając na rzecz Skarżącej kwotę 6917 zł.