I SA/Wr 201/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 22 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 7 listopada 2013 r. Nr [...] w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku rolnym i w podatku od nieruchomości na 2013 rok postanawia: zwrócić skarżącemu – jako nienależną w sprawie - kwotę 153,00 zł (słownie: sto pięćdziesiąt trzy złote).

Postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę Z.W. z uwagi na uzupełnienie braku formalnego skargi przez jej podpisanie po upływie terminu. W dniu 20 czerwca 2014 r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie uchybionego terminu. W ślad za wnioskiem skarżący uiścił kwotę 153 zł tytułem "opłaty sądowej sygn. akt I SA/Wr 201/14". Postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2014 r. wspomniany wniosek skarżącego został odrzucony. Odpis tego postanowienia został doręczony w dniu 3 września 2014 r. pełnomocnikowi skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 225 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej w skrócie: "p.p.s.a."), opłatę prawomocnie uchyloną w całości lub w części postanowieniem sądu oraz różnicę między kosztami pobranymi a kosztami należnymi, a także pozostałość zaliczki wpłaconej na pokrycie wydatków zwraca się stronie z urzędu na jej koszt. W przedmiotowej sprawie skarżący w ślad za wnioskiem o przywrócenie uchybionego terminu uiścił kwotę 153 zł tytułem opłaty sądowej. Tymczasem zarówno rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm.), jak i rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. nr 221, poz. 2192), nie przewidują opłat za rzeczony wniosek. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 225 p.p.s.a., nienależną w sprawie kwotę 153 zł należało zwrócić skarżącemu, o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia.