I SA/Wr 1994/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. A. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia [...] 2014 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego postanawia: zwrócić stronie skarżącej kwotę 20 zł (słownie: dwadzieścia złotych) uiszczonej tytułem opłaty kancelaryjnej.

Strona skarżąca, formułując wniosek o doręczenie odpisu wyroku z dnia 22 grudnia 2014 r. wraz ze stwierdzeniem prawomocności w części dotyczącej rozstrzygnięcia w przedmiocie stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] 2014 r. nie podlegają wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku (punkt II wyroku), uiściła jednocześnie kwotę 20 zł tytułem opłaty kancelaryjnej. Postanowieniem z dnia 16 maja 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił stwierdzenia prawomocności punktu drugiego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 grudnia 2014 r. sygn. akt I SA/Wr 1994/14. Stosownie do art. 225 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) opłatę prawomocnie uchyloną w całości lub w części postanowieniem sądu lub różnicę między kosztami pobranymi a kosztami należnymi, a także pozostałość zaliczki wpłaconej na pokrycie wydatków zwraca się stronie z urzędu na jej koszt. Z kolei na mocy art. 211 p.p.s.a. koszty sądowe obejmują opłaty sądowe, na które – na podstawie art. 212 p.p.s.a. składają się wpis i opłata kancelaryjna. Mając na uwadze powołane uregulowanie należało stwierdzić, iż w sprawie wystąpiła sytuacja odpowiadająca hipotezie normy prawnej wynikającej z art. 225 i 211 p.p.s.a. Z uwagi na odmowę stwierdzenia przez Sąd prawomocności wyroku w zakresie żądanym przez stronę skarżącą zaistniała bowiem różnica między kwotą kosztów (opłaty kancelaryjnej) uiszczoną przez stronę a kosztami należnymi na podstawie obowiązujących przepisów regulujących postępowanie przed sądami administracyjnymi. W rezultacie konieczne było zastosowanie się do dyspozycji normy prawnej wynikającej z powołanych przepisów prawa, tj. dokonanie zwrotu kwoty nienależnie wpłaconej opłaty kancelaryjnej – 20 zł.