I SA/Wr 1848/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Chołuj po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu skarżącego na postanowienie referendarza sądowego z dnia 23 stycznia 2017 r., I SA/Wr 1848/15, o odmowie zmiany postanowienia referendarza sądowego z dnia 11 lipca 2016 r., I SA/Wr 1848/15, w sprawie ze skargi J. U. na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia kosztów egzekucyjnych postanawia: odrzucić sprzeciw.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej: WSA) we Wrocławiu skarżący sformułował wniosek o przyznanie prawa pomocy. W dniu 12 listopada 2015 r. Przewodniczący Wydziału zarządził doręczenie stronie urzędowego formularza PPF celem jego wypełnienia przez skarżącego, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Zarządzeniem z dnia 5 stycznia 2016 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek skarżącego o prawo pomocy bez rozpoznania. Postanowieniem z dnia 22 lutego 2016 r. WSA we Wrocławiu utrzymał w mocy zarządzenie referendarza. Pismem z dnia 22 marca 2016 r. skarżący ponowił swój wniosek o przyznania prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 11 lipca 2016 r. referendarz sądowy odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy z uwagi na nienadesłanie dodatkowych informacji i dokumentów. Postanowieniem z dnia 17 października 2016 r. WSA we Wrocławiu utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego. Następnie skarżący został wezwany, w oparciu o zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 listopada 2016 r., do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na wezwanie skarżący ponowił kolejny raz wniosek o prawo pomocy. Postanowieniem z dnia 23 stycznia 2017 r. referendarz odmówił zmiany swojego wcześniejszego postanowienia z dnia 11 lipca 2016 r. Na to postanowienie strona złożyła sprzeciw zgodnie z pouczeniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sprzeciw podlegał odrzuceniu jako dopuszczalny. Sąd zauważa, że zgodnie z art. 167a § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. – w skrócie: p.p.s.a.): "Do zarządzeń oraz postanowień referendarza sądowego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące zarządzeń przewodniczącego oraz postanowień sądu". Zaskarżalność orzeczeń wydawanych przez referendarza uregulowana jest natomiast w art. 167a § 2 p.p.s.a., ale także w art. 259 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z pierwszy powołanym przepisem: "Od zarządzeń i postanowień referendarza sądowego, o których mowa w art. 30 § 1, art. 49 § 2 oraz art. 234 § 2, przysługuje sprzeciw. Sprzeciw rozpoznaje sąd, w którym wydano zaskarżone orzeczenie". W myśl natomiast drugiego przepisu: "Od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga uzasadnienia". Z powołanych przepisów wynika, że dopuszczalność wniesienia sprzeciwu warunkowana jest rodzajem zaskarżonego orzeczenia referendarza sądowego. W rozpoznawanej sprawie referendarz sądowy wydał postanowienie o odmowie zmiany swojego wcześniejszego postanowienia. Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazał art. 165 p.p.s.a., który stanowi, że: "Postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne". W ocenie Sądu, takie postanowienie referendarza sądowego jest niezaskarżalne. Sąd wskazuje, że strona może składać sprzeciw m.in. na postanowienia o przyznaniu, cofnięciu, odmowie przyznania prawa pomocy albo umorzeniu postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy (art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie takie postanowienie nie zostało wydane. Dodatkowo Sąd zauważa, że treść zaskarżonego postanowienia referendarza sądowego nie pozwala uznać, że zaskarżone sprzeciwem postanowienie, mimo błędnej sentencji, jest postanowieniem o odmowie przyznania prawa pomocy. W zaskarżonym postanowieniu referendarz sądowy wskazał bowiem jako podstawę swojego działania jedynie art. 165 p.p.s.a. a także w samym uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia podał, że nie widzi podstaw do zmiany swojego wcześniejszego postanowienia. W efekcie, Sąd był zobligowany odrzucić sprzeciw skarżącego, zgodnie z art. 178 w zw. z art. 197 § 2 w zw. z art. 260 § 2 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji.