I SA/Wr 1810/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Łoboda po rozpoznaniu w dniu 8 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności podatkowej jako osoby trzeciej za zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za maj, wrzesień i listopad 2008 r., odsetek za zwłokę i kosztów postępowania egzekucyjnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Pismem z 23 maja 2014 r. J. S. (zwany dalej wnioskodawcą, skarżącym, stroną) wniósł skargę na ostateczną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z [...] kwietnia 2014 r., nr [...], m.in. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. z [...] października 2013 r., nr [...], w części dotyczącej zaległości podatkowych z tytułu nienależnego zwrotu podatku od towarów i usług za maj i listopad 2008 r. wraz z odsetkami i kosztami postępowania egzekucyjnego za te miesiące oraz za miesiąc wrzesień 2008 r. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania rozstrzygnięcia organu podatkowego drugiej instancji w zaskarżonej części z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w majątku skarżącego lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona powołała się na uzasadnienie decyzji organu podatkowego drugiej instancji odnoszącej się do okoliczności ewentualnego wznowienia postępowania kontrolnego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W., stwierdzając następnie, że takie postępowanie zostało wznowione postanowieniem z [...] marca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienie, o którym mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (§ 5). Na wstępie podkreślić należy, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jest formą tymczasowej ochrony sądowej będącej wyjątkiem od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a, stanowiącej, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jedynie wystąpienie szczególnych warunków, którymi są: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków, może doprowadzić do tego, że w konkretnej sytuacji skarżący otrzyma tę wyjątkową ochronę przed konsekwencjami wynikającymi z kwestionowanych aktów lub czynności. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przez pojęcie znacznej szkody rozumie się taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06). Zwrócić zatem uwagę należy, iż przesłankami wstrzymania wykonania nie są jakiekolwiek skutki czy jakakolwiek szkoda, lecz szkoda i skutki kwalifikowane tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu. Wykazanie istnienia tych szczególnych warunków, które uzasadniałyby potrzebę udzielenia skarżącemu tymczasowej ochrony sądowej, leży jednak po jego stronie. Wnioskując zatem o wstrzymanie wykonania określonego aktu lub czynność skarżący winien należycie udowodnić, że jego obiektywna sytuacja osobista daje podstawy do stwierdzenia, że w rzeczywistości zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu swoje twierdzenia skarżący winien poprzeć odpowiednimi dokumentami pozwalającymi na weryfikację przez Sąd jego sytuacji (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 502/09, 11 maja 2011 r., sygn. akt I FZ 88/11). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że Sąd nie znalazł podstaw do wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we W. z [...] kwietnia 2014 r. w zaskarżonej części z uwagi na brak dowodów świadczących o szczególnej sytuacji skarżącego, w której zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wnioskodawca nie poparł swoich twierdzeń żadnymi dowodami, które świadczyłyby o zaistnieniu ww. przesłanek. W szczególności skarżący nie wyjaśnił na czym polegać miałaby domniemana szkoda, zwłaszcza, że nie wskazano jaki jest stan majątkowy skarżącego i czy wysokość należnego świadczenia nosi znamiona szkody w znacznych rozmiarach w odniesieniu do sytuacji materialnej wnioskodawcy. Nie zostało także we wniosku opisane dlaczego, zdaniem strony, realizacja należności podatkowych wywoła trudne do odwrócenia skutki i na czym ich złożoność miałaby polegać. Należy podkreślić, że przedstawiona przez skarżącego okoliczność, że postępowanie kontrolne zostało wznowione przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. i może ewentualnie skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego decyzji obciążającej A sp. z o.o. należnościami podatkowymi, co w konsekwencji może uruchomić kolejny tryb nadzwyczajny w stosunku do wnioskodawcy, nie może stanowić o wstrzymaniu wykonania przedmiotowej decyzji w zaskarżonej części. Przesłanką wyrażoną w art. 61 § 3 zd. 1 p.p.s.a. nie jest bowiem ewentualność poprawienia sytuacji skarżącego czy inne zdarzenie przyszłe i niepewne, które nastąpić może, ale nie musi. Nie bez znaczenia pozostaje również i ta okoliczność, że zaskarżoną decyzją wyeliminowane zostało z obrotu prawnego rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w części nakładającej na wnioskodawcę obciążenie podatkowe w kwocie przekraczającej 20.000,00 złotych, co tym samym poprawiło sytuację materialną skarżącego. Pozostała zaś kwota objęta zaskarżoną częścią decyzji w zakresie zaległości podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług wynoszących około 18.000,00 złotych nie może zostać obiektywnie uznana za kwotę mogącą wyrządzić znaczną szkodę w majątku, albowiem Sądowi nie dane było poznać sytuacji skarżącego w tym zakresie. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji.