I SA/Wr 1562/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Łoboda po rozpoznaniu w dniu 8 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności J. Z. jako członka zarządu za zaległości podatkowe A sp. z o.o. z/s w P. z tytułu podatku od towarów i usług za sierpień, wrzesień i październik 2008 r. wraz z odsetkami postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji .

Po wniesieniu skargi na ww. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji powołując się na przesłankę niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia następstw. Nieodwracalność skutków jakie w ocenie skarżącego mogą wystąpić w związku z wdrożonym przeciwko niemu postępowaniem egzekucyjnym wnioskodawca odniósł do swojego stanu zdrowia (choroby nowotworowej) podnosząc, że egzekucja uniemożliwi wnioskodawcy kontynuowanie kosztownego leczenia. Z treści zgłoszonego wniosku wynika, że jedynym źródłem utrzymania wnioskodawcy jest świadczenie rentowe (przy czym wnioskodawca nie podał jego wysokości), a miesięczne koszty leczenia wynoszą 1.500 zł. Wnioskodawca przeszedł sześć zabiegów operacyjnych i czeka go kolejny zabieg. Do wniosku skarżący dołączył dokumentację lekarską oraz wystawione przez organ egzekucyjny a kierowane do organu rentowego zawiadomienie o zajęciu na łączną kwotę ponad 108.000 zł (kwota ta obejmuje zaległą należność główną wraz z odsetkami oraz kosztami egzekucyjnymi oraz kosztami upomnienia), a także, kserokopie tytułów wykonawczych. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej – p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem aktu lub czynności spoczywa na wnoszącym skargę (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10.06.2014 r., sygn. akt II FZ 763/14, LEX nr 1470059). Jakkolwiek konstrukcja przepisu 61 § 3 p.p.s.a. zakłada obowiązek wnioskodawcy jedynie co do uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia przesłanek w tym przepisie wymienionych (uprawdopodobnienie jest środa zastępczym dowodu zakładającym prawdopodobieństwo, a nie pewność twierdzenia o jakimś fakcie), niemniej, powszechnie aprobowany jest w orzecznictwie sądowym pogląd co do tego, że uprawdopodobnienie to winno zmierzać do wykazania przez wnioskodawcę, że ryzyko wystąpienia negatywnych skutków związanych z wdrożeniem postępowania egzekucyjnego jeszcze przed rozpoznaniem skargi na działania organu administracji jest na tyle duże, że graniczy niemalże z pewnością. Nie wystarczy zatem sama obawa wystąpienia hipotetycznych zdarzeń (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13.03.2014 r., sygn. akt II FZ 388/14, LEX nr 1435106 oraz powołane wyżej postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt II FZ 763/14). W stanie faktycznym sprawy domagając się wstrzymania wykonania decyzji objętej skargą wnioskodawca powołał się na swój stan zdrowia (chorobę nowotworową), ogólnie podnosząc, że jest rencistą, miesięczne koszty jego leczenia wynoszą 1.500 zł oraz, że czeka go kolejny zabieg operacyjny. Zdaniem Sadu, podane okoliczności nie są wystarczające do tego, by zgłoszony wniosek uznać za zasadny. Jakkolwiek podane przez wnioskodawcę miesięczne koszty leczenia nie są małe, zważywszy w szczególności na średnią płacę krajową, niemniej trzeba również podkreślić, że wnioskodawca nie ujawnił wysokości miesięcznych swoich dochodów, ograniczając się jedynie do wskazania ich źródła, tj. renty. Nie podał również, czy gospodarstwo domowe prowadzi samodzielnie, jak również, nie wskazał choćby szacunkowo potencjalnych wydatków związanych z planowanym, kolejnym zabiegiem operacyjnym. Te wszystkie argumenty czynią niemożliwą ocenę co do tego, na ile skutki wdrożenia postępowania egzekucyjnego wpłyną realnie na stan majątkowy wnioskodawcy, a tym samym, czy spowodują utratę środków finansowych niezbędnych do pokrycia kosztów leczenia wnioskodawcy. Uzupełniająco należy dodać, że średni czas oczekiwania na rozpoznanie skargi przez tut Sąd. wynosi około trzech miesięcy od daty zarejestrowania skargi (przy założeniu braku postępowań wpadkowych, jak: wniosek o przyznanie prawa pomocy czy o wstrzymanie wykonania), a prowadzona do tego czasu przeciwko skarżącemu egzekucja administracyjna spowoduje – w zakresie negatywnych następstw w majątku wnioskodawcy – co najwyżej zajęcie jedynie części zaopatrzenia rentowego, zgodnie z ochroną przewidzianą w art. 140 i art. 141 ustawy z dnia 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz.U.2013.1440 ze zm.) w zw. z art. 10 § 1 ustawy z dnia 17.6.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U.2012.2015 ze zm.). Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o czym postanowił jak w sentencji.