I SA/Wr 17/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Semiczek po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2020 r. wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązań w podatku od towarów i usług za miesiące VII,VIII i IX /2016 r. oraz przybliżonej kwoty odsetek za zwłokę od tych zobowiązań i orzeczenia o zabezpieczenie na majątku spółki postanawia: odmówić wstrzymania zaskarżonej decyzji.

W skardze z dnia 12 grudnia 2019 r. "A" Sp. z o.o. z siedzibą w O. (dalej: Skarżąca, Strona) wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązań w podatku od towarów i usług za miesiące VII,VIII i IX /2016 r. oraz przybliżonej kwoty odsetek za zwłokę od tych zobowiązań i orzeczenia o zabezpieczenie na majątku spółki. Uzasadniając treść żądania podkreśliła, że nie posiada majątku na którym mogłoby zostać ustanowione skuteczne zabezpieczenie. Przedmiotowe zabezpieczenie jest iluzoryczne co w konsekwencji może prowadzić do sytuacji w której to Strona straci możliwość wykonania zobowiązania a skutki mogą być dla niej nieodwracalne oraz zagrażające jej funkcjonowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: "p.p.s.a"). Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienie o wstrzymaniu aktu w całości lub części stanowi zatem odstępstwo od generalnej reguły i jest dopuszczalne po spełnieniu przesłanek, o których mowa wyżej. Przesłanka odnosząca się do wyrządzenia znacznej szkody oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Zapis w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody jest utożsamiany z zagrożeniem dla aktualnej sytuacji gospodarczej (ekonomicznej) strony postępowania. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania skarżonego aktu jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie skarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego stwierdzenia powinny zostać poparte dokumentami, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej i majątkowej. Brak uzasadnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej lub jego lakoniczne uzasadnienie uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, LEX nr 1405435). W interesie strony leży zatem takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Sąd, analizując akta sprawy, nie dostrzegł nadzwyczajnych okoliczności, które zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. pozwalałyby na wstrzymanie wykonania decyzji. Sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji nie może stanowić przesłanki motywującej wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Obowiązkiem Strony było uprawdopodobnienie, że na skutek wykonania zaskarżonej decyzji grozi jej szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty. Tego jednak Skarżąca nie wykazała. Wyrażone we wniosku obawy nie zostały poparte żadną dokumentacją majątkowo-finansową. Z tych powodów, za niewystarczające uznać należy samo zapewnienie Strony co do tego, że wykonanie zaskarżonej decyzji skutkować będzie niebezpieczeństwem wystąpienia znacznej szkody i spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Przy takim sposobie uprawdopodobnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., niemożliwym jest bowiem stwierdzenie, że skutki wykonania zaskarżonej decyzji będą przekraczały zwykłe następstwa związane z jej wykonaniem. Wartym podkreślenia jest również fakt, że Sąd nie ocenia wykonania zaskarżonego aktu przez pryzmat zasadności wniesionej skargi, albowiem na etapie rozpoznawania przedmiotowego wniosku, taka ocena nie jest dopuszczalna. W tym stanie rzeczy, Sąd postanowił jak w sentencji postanowienia.