I SA/Wr 120/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Semiczek po rozpoznaniu w dniu 7 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. C. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia kosztów egzekucyjnych postanawia umorzyć postępowanie.

Skarżący złożył skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] r., nr [...]. Postanowieniem starszego referendarza sądowego z dnia 24 marca 2020 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Pismem z dnia 6 sierpnia 2020 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. poinformował, że zgodnie z danymi zawartymi w Systemie Rejestracji Centralnej Krajowej Ewidencji Podatników skarżący zmarł w dniu [...] r. Pismem z dnia 11 sierpnia 2020 r. tut. Sąd zwrócił się do Urzędu Stanu Cywilnego w O. o przesłanie odpisu skróconego aktu zgonu skarżącego. W odpowiedzi na powyższe pismo USC w O. pismem z dnia 14 sierpnia 2020 r. (20 sierpnia 2020 r. data prezentaty tut. Sądu) przesłał oryginał skróconego aktu zgonu strony z którego wynika, że zmarł on [...] r. (vide: k. 37 akt sprawy). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Postępowanie sądowe w niniejszej sprawie należało umorzyć. Co do zasady – na podstawie art. 124 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm. – dalej jako "p.p.s.a."), Sąd zawiesza postępowanie z urzędu w razie śmierci strony lub jej przedstawiciela ustawowego, utraty przez nich zdolności procesowej, utraty przez stronę zdolności sądowej lub utraty przez przedstawiciela ustawowego charakteru takiego przedstawiciela, z zastrzeżeniem jednakże § 3. Według zaś art. 124 § 3 p.p.s.a., nie zawiesza się postępowania w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego. W takiej zaś sytuacji, zgodnie z art. 161 § 1 pkt 2 p.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania. W okolicznościach tej sprawy skarżący zmarł po skutecznym wniesieniu skargi, a zatem kiedy był już stroną postępowania sądwoadministracyjnego w rozumieniu art. 32 p.p.s.a. Jednocześnie po śmierci skarżącego udziału w postępowaniu sądowym nie zgłosiła żadna osoba, której interesu prawnego dotyczyłby wynik tego postępowania. Natomiast przedmiotem niniejszej sprawy była legalność wydanego w stosunku do skarżącego postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie organu pierwszej instancji odmawiającego umorzenia kosztów egzekucyjnych. Chodziło zatem o roszczenie jakie skarżący zgłosił do organu na podstawie art. 64e § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2020 r. poz. 1427; dalej: u.p.e.a.). Charakter tego żądania stanowi uprawnienie, które jest ściśle związane z osobą, która chce z niego skorzystać. Dlatego wydając postanowienie w tego rodzaju sprawie organ bada istnienie przesłanek umożliwiających umorzenie postępowania egzekucyjnego wyłącznie w odniesieniu do osoby o to wnioskującej. Z tego względu zastosowanie ulgi w postaci umorzenia kosztów egzekucyjnych jest prawem o charakterze osobistym, ściśle związanym z osobą skarżącego, a wydawane postanowienie oparte jest na zasadzie uznania administracyjnego. W konsekwencji, skoro przedmiot niniejszego postępowania dotyczył wyłącznie uprawnienia skarżącego do domagania się umorzenia kosztów egzekucyjnych, w warunkach ściśle związanych z osobą zmarłego skarżącego, to postępowanie sądowe nie podlegało zawieszeniu, lecz umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji postanowienia.