I SA/Wr 115/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Semiczek po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi "A" sp. z o.o. we W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące maj 2015 r. postanawia przywrócić termin do wniesienia skargi .

Wraz ze skarga skarżąca spółka wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W motywach wniosku wskazała, że prokurent spółki wraz z pełnomocnikiem ustanowionym w innej sprawie stawili się 7 stycznia 2019 r. w Izbie, gdzie uzyskali informację, iż sprawa została zakończona wydaniem decyzji doręczonej na zasadzie fikcji doręczenia. Spółka, ani jej pełnomocnik, nie będąc w posiadaniu informacji o uprzednio awizowanej przesyłce, nie miała żadnej innej możliwości pozyskania informacji o nadaniu przez ww. organ przesyłki zawierającej decyzję i tym samym spółka, ani jej pełnomocnik nie mieli możliwości zapoznania się z decyzją Zaznaczono, że przedmiotowa decyzja została nadana przesyłką rejestrowaną o nr [...] na adres pełnomocnika – A. H. Jak wynika z danych zawartych na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki, była ona awizowana w dniu 5 listopada 2018 r. Po dokonaniu szczegółowych ustaleń z niewiadomych przyczyn przesyłka nie została pełnomocnikowi spółki wydana w placówce pocztowej pomimo, że w okresie od jej pierwszej awizacji, tj. 5 listopada 2018 r. do zwrotu nadawcy przesyłki, tj. 21 listopada 208 r. co najmniej czterokrotnie był we właściwej placówce pocztowej (w załączeniu dowody realizacji pozostawionych w skrzynce awiz w dniu 7 listopada 2018 r., wydruki z systemu Poczty Polskiej S.A. odnoszące się do ww. przesyłek oraz kserokopie otrzymanych kopert przesyłek z numerami nadania przesyłek rejestrowanych.) Jednakże nie przekazano pełnomocnikowi przesyłki o nr [...], nadanej przez Dyrektora Izby Skarbowej we W., zawierającej przedmiotową decyzję. Podkreślono ponadto, że pełnomocnik był w placówce pocztowej w kolejnych dniach, tj.:, 9 listopada 2018 r., 14 listopada 2018 r., 21 listopada 2018 r. (w załączeniu: kserokopie otrzymanych kopert przesyłek z numerami nadania przesyłek rejestrowanych kserokopie potwierdzenia nadania przesyłek w placówce pocztowej, potwierdzające obecność pełnomocnika na poczcie w ww. dniach). Ponadto zaznaczono, że przesyłka zawierająca sporną decyzję nie była przy tym powtórnie awizowana, tzn. w skrzynce oddawczej adresata nie było wydruku informującego o powtórnej awizacji i możliwości odebrania jej w placówce pocztowej, co niewątpliwie spowodowałoby niezwłoczną kolejną wizytę pełnomocnika na poczcie. Jednak jest to trudne do udowodnienia. Spółka dopiero w dniu 7 stycznia 2019 r. uzyskała informację, iż sporna decyzja wie została już wydana ze skutkiem domniemania doręczenia. Ostatecznie kserokopia decyzji została wydana pełnomocnikowi spółki w dniu 11 stycznia 2019 r. Wszystkie powyższe okoliczności dostatecznie uprawdopodabniają brak winy ze w uchybieniu terminowi do wniesienia skargi. Dodatkowo strona załączyła zawiadomienie o sposobie rozpoznania skargi przez Pocztę Polską. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Przepisy art. 86 i art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.)., przewidują możliwość przywrócenia terminu w sytuacji, gdy zainteresowany uprawdopodobni okoliczności wskazujące na brak jego winy w uchybieniu terminu, wniosek o jego przywrócenie zostanie złożony w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu i gdy wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu zostanie dopełniona czynność, dla której termin był wyznaczony. Postanowienie o przywróceniu terminu bądź odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Stosownie z kolei do art. 87 § 1-4 p.p.s.a. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. Należy w nim uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu i równocześnie dokonać czynności, której nie dokonano w terminie. Skarżąca spółka sprostała wszelkim wymogom determinującym możność pozytywnego załatwienia jej żądania. Spełniła powinność równoczesnego dokonania uchybionej czynności. Dostrzec również trzeba, że z wnioskiem tym wystąpiła w przepisanym terminie, ponieważ uczyniła to w ciągu siedmiu dni od dnia, w którym dowiedziała się o doręczeniu decyzji organu. Przechodząc zatem do merytorycznego rozpoznania wniosku podkreślenia wymaga , że we wniosku strona powinna uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 .p.p.s.a.). Należy przy tym mieć na uwadze fakt, że uprawdopodobnienie nie jest pojęciem tożsamym z udowodnieniem braku winy, ma ono bowiem na celu, jedynie uwiarygodnienie przedstawionych przez wnioskodawcę okoliczności. Instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy, tym samym uwiarygodnienie braku winy strony w uchybieniu terminu powinno być na tyle przekonywujące, aby uzasadniało jej zastosowanie. W sprawie pełnomocnik spółki nie odebrał skierowanej do niego przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję organu podatkowego II instancji, bowiem, jak twierdzi, nie otrzymał drugiego awiza a ponadto pomimo, że w okresie od jej pierwszej awizacji, tj. 5 listopada 2018 r. do zwrotu nadawcy przesyłki, tj. 21 listopada 2018 r. pełnomocnik co najmniej czterokrotnie był we właściwej placówce pocztowej tj.: 7 listopada 2018 r. , 9 listopada 2018 r., 14 listopada 2018 r., 21 listopada 2018 r. ( w załączeniu dowody realizacji pozostawionych w skrzynce awiz w dniu 7 listopada 2018 r., wydruki z systemu Poczty Polskiej S.A. odnoszące się do ww. przesyłek oraz kserokopie otrzymanych kopert przesyłek z numerami nadania przesyłek rejestrowanych.), operator pocztowy nie wydał przesyłki zawierającej sporną decyzję. W oparciu o zwrotne potwierdzenie odbioru, które jest dokumentem urzędowym, Sąd stwierdza, iż doręczenie decyzji organu odwoławczego nastąpiło skutecznie w trybie fikcji doręczenia. Należy stwierdzić przy tym, że dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Przedmiotowe domniemanie może być oczywiście obalone, jednakże podejmując próbę dokonania tego należy mieć na względzie, iż dokumenty urzędowe są najbardziej wiarygodnymi środkami dowodowymi. Co za tym idzie, dowody przeciwne muszą być zdecydowanie przekonywujące. W sprawie takie dowody nie zostały przedłożone. Jednakże z przedłożonych do wniosku innych dokumentów (realizacji pozostawionych w skrzynce awiz w dniu 7 listopada 2018 r., wydruki z systemu Poczty Polskiej S.A. odnoszące się do ww. przesyłek oraz kserokopie otrzymanych kopert przesyłek z numerami nadania przesyłek rejestrowanych oraz reklamacji) wynika wprost, że niezachowanie terminu do wniesienia skargi było niezawinione przez stronę. Pełnomocnik, w terminie awizacji spornej przesyłki, na poczcie był wielokrotnie, a pomimo tego awizowana dwukrotnie (5 i 13 listopada 2018 r.) przesyłka nie została mu wydana. Ponadto ze złożonej na poczcie reklamacji wynika, że operator pocztowy nie wyklucza błędu, czy zaniedbania na stanowisku obsługi klienta pracownika związanej z brakiem wydania przesyłki adresatowi zawierającej sporną decyzję. Powyższe okoliczności wraz załączonymi dowodami bezspornie świadczą o okolicznościach, na których zaistnienie adresat nie miał wpływu, a zatem niezawinione przezeń jest uchybienie terminu do wniesienia skargi następujące z tej właśnie przyczyny. Nadmienić trzeba, że zarówno doktryna jak i judykatura nakazują, w przypadku pojawienia się takowych wątpliwości, interpretować je na korzyść strony przez wzgląd na jej pozycję w postępowaniu podatkowym jak i negatywne konsekwencje w zakresie możliwości obrony jej słusznych praw do obrony, których byłaby pozbawiona w przypadku ujawnienia się w tym zakresie jakichkolwiek uchybień. Praktyki przeciwne w prosty sposób prowadzą bowiem do naruszana podstawowych praw strony w postępowaniu, która to sytuacja byłaby nie do pogodzenia z konstytucyjną zasadą państwa prawa i zasadami ogólnymi zawartymi w Ordynacji podatkowej, czego tolerować nie wolno" (wyrok niepubl.; por. także G. Łaszczyca, A. Matan, Doręczenie w postępowaniu administracyjnym i podatkowym., Wyd. Zakamycze, Kraków 1998 r.). W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 86 § 1 i 87 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.