I SA/Wr 1000/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Tkacz – Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia strony skarżącej z dnia 14 marca 2017 r. na postanowienie Sądu z dnia 1 lutego 2017 r., I SA/Wr 1000/16 w części dotyczącej utrzymania w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 23 listopada 2016 r. odmawiające przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata (punkt 2) w sprawie ze skargi A. Sp. z o. o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 13 maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do sierpnia 2007 r. oraz od października do grudnia 2007 r. postanawia odrzucić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 23 listopada 2016 r. referendarz sądowy odmówił przyznania stronie skarżącej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. Na to postanowienie skarżąca spółka złożyła sprzeciw. Postanowieniem z dnia 1 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w punkcie pierwszym odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do złożenia sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z dnia 23 listopada 2016 r. I SA/Wr 1000/16, zaś w punkcie drugim utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 23 listopada 2016 r. Odpis powyższego postanowienia wraz z uzasadnieniem został doręczony stronie skarżącej w dniu 6 marca 2017 r. Uznając, iż doręczenie było nieprawidłowe Sędzia sprawozdawca w dniu 27 lutego 2017 r. zarządził ponownie doręczyć postanowienie z dnia 1 lutego 2017 r. Skuteczne doręczenie spornego postanowienia miało miejsce w dniu 17 marca 2017 r. Na to postanowienie strona, w dniu 24 marca 2017 r. (data stempla pocztowego), wniosła zażalenie wskazując, że przedmiotem zaskarżenia jest rozstrzygniecie utrzymujące w mocy orzeczenie referendarza sądowego z dnia 23 listopada 2016 r. o odmowie przyznania prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zażalenie podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne. Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) zażalenie do NSA przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy ustawa wyraźnie przewiduje możliwość wniesienia zażalenia oraz na postanowienia wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a. Ustawodawca, w powołanej ustawie w brzmieniu nadanym nowelizacją, która weszła w życie w dniu 15 sierpnia 2015 r., nie przewidział środków odwoławczych od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, które zapadły po rozpoznaniu sprzeciwu od orzeczenia referendarskiego (art. 260 p.p.s.a.). Taka kolejność zapadłych orzeczeń przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi kończy merytoryczne rozpoznawanie wniosków w przedmiocie przyznania prawa pomocy. W takim przypadku wojewódzki sąd administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu, a zatem działa jako instancja kontrolująca orzeczenie referendarza sądowego. Orzeczenia tych sądów stają się prawomocne z chwilą ich wydania i nie przysługują od nich żadne środki odwoławcze, w tym także zażalenie (art. 168 § 1 p.p.s.a.). Nie jest to bowiem przypadek, o którym stanowi art. 258 § 4 p.p.s.a. A zatem wniesione zażalenie na postanowienie Sądu utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy jest niedopuszczalne i podlega odrzuceniu. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.