I SA/Wa 986/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Pirogowicz, sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska (spr.), sędzia WSA Elżbieta Lenart, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi A. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 22 lutego 2024 r. nr KOC/570/Op/24 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę.

Zaskarżonym postanowieniem z 22 lutego 2024 r., nr KOC/570/Op/24 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, po rozpoznaniu zażalenia A. B. na postanowienie Prezydenta m. st. Warszawy z 19 grudnia 2023 r., nr OPS.F1.Pśrl.5101.57.2023.KP o odmowie wszczęcia postępowania, utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że Prezydent m. st. Warszawy decyzją z 8 maja 2017 r., nr OPS.F1.RŚ.5101.003338.2017 przyznał A. B. zasiłek okresowy w wysokości 400 zł miesięcznie od 1 maja 2017 r. do 30 czerwca 2017 r. Decyzją z 29 czerwca 2021 r., nr OPS.RŚ.5101.8354.2021, wydaną po wznowieniu postępowania, Prezydent m. st. Warszawy uchylił decyzję z 8 maja 2017 r. oraz odmówił A. B. przyznania pomocy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z 30 listopada 2021 r., nr KOC/4990/Op/21 utrzymało w mocy decyzję z 29 czerwca 2021 r. Wyrokiem z 23 stycznia 2023 r., sygn. akt I SA/Wa 309/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na decyzję organu II instancji. Decyzją z 30 października 2023 r., nr OPS.RŚ.5101.18334.2023 Prezydent m. st. Warszawy uznał zasiłek okresowy przyznany decyzją z 8 maja 2017 r. w kwocie 400 zł miesięcznie za świadczenie nienależnie pobrane oraz orzekł o jego zwrocie w terminie do 31 grudnia 2023 r. Odwołanie od tej decyzji wniosła A. B. . Decyzją z 5 stycznia 2024 r., nr KOC/7369/Op/23 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Na decyzję Kolegium A. B. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Pismem 23 listopada 2023 r. A. B. wystąpiła z wnioskiem o odstąpienie od żądania zwrotu świadczeń nienależnie pobranych określonych decyzją z 30 października 2023 r. Postanowieniem z 19 grudnia 2023 r. Prezydent m. st. Warszawy odmówił wszczęcia postępowania w sprawie odstąpienia od żądania zwrotu nienależnie pobranego świadczenia przyznanego decyzją z 8 maja 2017 r. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła A. B. . Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że postępowanie w tego rodzaju sprawach reguluje ustawa z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2023 r., poz. 901 ze zm.), a w szczególności art. 104 ust. 4 tej ustawy. Wniosek został złożony 23 listopada 2023 r., tj. w czasie, gdy przed organem II instancji toczyło się postępowanie z odwołania skarżącej od decyzji Prezydenta. W dniu rozpoznania zażalenia postępowanie odwoławcze w sprawie zwrotu nienależnie pobranych świadczeń jest ostatecznie zakończone. Kolegium decyzją z 5 stycznia 2024 r., nr KOC/7369/Op/23 utrzymało w mocy decyzję Prezydenta. Kolegium wskazało, że podstawą prawną decyzji obu organów w postępowaniu dotyczącym zwrotu świadczeń nienależnie pobranych był art. 98 ustawy, w myśl którego świadczenia nienależnie pobrane podlegają zwrotowi od osoby lub rodziny korzystającej ze świadczeń z pomocy społecznej, niezależnie od dochodu rodziny. Art. 104 ust. 4 stosuje się odpowiednio. Zatem odpowiednie zastosowanie znajdował również art. 104 ust. 4 ustawy, który skarżąca powołała w podstawie swojego żądania. Zgodnie z tym przepisem w przypadkach szczególnie uzasadnionych, zwłaszcza jeżeli żądanie zwrotu wydatków na udzielone świadczenie, z tytułu opłat określonych w ustawie oraz z tytułu nienależnie pobranych świadczeń w całości lub w części stanowiłoby dla osoby zobowiązanej nadmierne obciążenie lub też niweczyłoby skutki udzielanej pomocy, właściwy organ, który wydał decyzję w sprawie zwrotu należności, o których mowa w ust. 1, na wniosek pracownika socjalnego lub osoby zainteresowanej, może odstąpić od żądania, takiego zwrotu, umorzyć kwotę nienależnie pobranych świadczeń w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty. Wobec powiązania obu przytoczonych przepisów organy orzekające w sprawie zwrotu nienależnie pobranych świadczeń miały obowiązek odnieść się również do sytuacji strony i oceny, czy jej przypadek jest szczególnie uzasadniony w rozumieniu art. 104 ust. 4 ustawy. Zarówno w uzasadnieniu decyzji z 30 października 2023 r., jak i decyzji organu II instancji kwestie powyższe zostały ustalone i omówione. Organy obu instancji miały na względzie brak współpracy skarżącej, w szczególności uniemożliwianie przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. Organy rozpatrzyły wszystkie dostępne im z urzędu okoliczności, które mogłyby przemawiać za odstąpieniem od żądania zwrotu świadczeń nienależnie pobranych. W treści decyzji organy zajęły jednoznacznie negatywne stanowisko w przedmiocie zastosowania art. 104 ust. 4 ustawy. Kolegium podniosło, że art. 104 ust. 3 ustawy określa obligatoryjne elementy decyzji dotyczącej nienależnie pobranych świadczeń stanowiąc, że wysokość należności, o których mowa w ust. 1 podlegających zwrotowi oraz terminy ich zwrotu ustala się w drodze decyzji administracyjnej. Z kolei zastosowanie przewidzianych w art. 104 ust. 4 ustawy ulg zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem należy do uznania organu orzekającego. W decyzji z 30 października 2023 r. Prezydent m. st. Warszawy nakazał zwrot świadczenia oraz ustalił termin jego zwrotu. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji. Zdaniem Kolegium orzeczenie o obowiązku zwrotu świadczenia i o terminie jego zwrotu czyni niemożliwym odstąpienie od żądania zwrotu, o ile przedmiotem postępowania były okoliczności wyszczególnione w art. 104 ust. 4 ustawy. Wniosek o odstąpienie od żądania zwrotu nienależnie pobranych świadczeń skarżąca złożyła w toku postępowania odwoławczego. Skarżąca nie podała w nim żadnych okoliczności, które nie byłyby przedmiotem postępowania wyjaśniającego przed organami obu instancji. Kolegium uznało, że powołane decyzje organów obu instancji skonsumowały przedmiot postępowania, w żądaniu wniosku. Orzekanie w tym zakresie po raz kolejny, w niezmienionych okolicznościach prawnych lub faktycznych, jest więc bezprzedmiotowe. Kolegium powołało art. 61a § 1 zd. pierwsze kpa, zgodnie z którym, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Do przedmiotu postępowania organów obu instancji należała materia identyczna z tą, jaka podniesiona została we wniosku skarżącej. W tej sytuacji sprawa objęta wnioskiem skarżącej jest rozstrzygnięta i wobec złożenia skargi będzie podlegać rozpoznaniu przez sąd administracyjny. Na postanowienie Kolegium skargę wniosła A. B. . W uzasadnieniu skargi podniosła, że postępowanie odwoławcze w sprawie zwrotu świadczeń - w trybie administracyjnym - zostało zakończone i organ może żądać jego wykonania. Zatem mogła wystąpić z wnioskiem o odstąpienie i organ mógł prowadzić postępowanie w tym przedmiocie celem zbadania okoliczności sprawy. Wskazała, że postępowanie sądowe dotyczy kwestii stwierdzenia istnienia, bądź nie, zobowiązania, zaś postępowanie z wniosku dotyczy odstąpienia od zwrotu świadczeń i jest postępowaniem wszczętym po zakończeniu postępowania przez Kolegium w przedmiocie świadczenia nienależnie pobranego. W jej ocenie, gdyby organ rozpatrzył wniosek i odstąpił od żądania zwrotu świadczeń, wówczas sądowe postępowanie odwoławcze stałoby się bezprzedmiotowe. Rozpoznanie wniosku strony ma wpływ na toczące się postępowanie sądowe i powinno być prowadzone. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Podstawę odmowy wszczęcia postępowania w sprawie odstąpienia od żądania zwrotu nienależnie pobranego świadczenia przyznanego decyzją z 8 maja 2017 r. stanowił art. 61a § 1 kpa zgodnie z którym, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 kpa (żądanie wszczęcia postępowania), zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W przepisie tym zawarto dwie odrębne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, którymi są: wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną oraz istnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania. Okoliczności świadczące o istnieniu "innych uzasadnionych przyczyn", o których mowa w tym przepisie nie zostały w kpa skonkretyzowane. Jednakże w orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że są to tego rodzaju okoliczności, które w oczywisty sposób stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania. Obejmują więc sytuacje, gdy "na pierwszy rzut oka" można stwierdzić, że brak jest podstaw do prowadzenia postępowania (por. wyrok NSA z 22 maja 2015 r., sygn. akt II OSK 2671/13). Przeszkodami tymi są, np.: brak podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym; gdy żądanie wniesiono po upływie terminu określonego w ustawie dla dochodzenia określonych praw; żądanie dotyczy sprawy, która nie podlega załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej; żądanie wniesiono w sprawie rozstrzygniętej inną decyzją lub w której toczy się postępowanie przed właściwym organem administracji. W okolicznościach faktycznych rozpoznawanej sprawy występuje ostatnia z wymienionych przykładowo przeszkód do wszczęcia postępowania. W niniejszej sprawie organy obu instancji za inną przyczynę uzasadniającą odmowę wszczęcia postępowanie w sprawie z wniosku skarżącej uznały fakt, iż w sprawie dotyczącej świadczenia, przyznanego decyzją z 8 maja 2017 r., toczyło się już postępowanie i kwestia uznania go za nienależnie pobrane rozstrzygnięta została decyzją z 30 października 2023 r., która w momencie wpłynięcia przedmiotowego wniosku skarżącej o odstąpienie, nie była ostateczna. W tym postępowaniu Prezydent badał, czy w sprawie zachodzi uzasadniony przypadek, o jakim mowa w art. 104 ust. 4 ustawy, czemu dał wyraz w treści uzasadnienia decyzji. To w postępowaniu dotyczącym uznania świadczeń za nienależnie pobrane i zobowiązaniu do ich zwrotu, a nie w odrębnym postępowaniu, ocenie organu podlega możliwość odstąpienia od żądania zwrotu tych świadczeń. Poza tym nie można odstąpić od żądania zwrotu należności, która jeszcze nie została ustalona prawomocną decyzją. Wobec czego pismo skarżącej z 23 listopada 2023 r. dotyczące odstąpienia od żądania zwrotu nienależnie pobranego świadczenia, nie mogło uruchomić odrębnego postępowania od postępowania w sprawie uznania świadczeń za nienależnie pobrane i wydania w nim merytorycznego rozstrzygnięcia. Mając na uwadze wszystkie wyżej wskazane okoliczności Sąd, z mocy art. 151 ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku. Rozpatrzenie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym uzasadnione było treścią art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ppsa, który to przepis dopuszcza stosowanie ww. trybu, jeśli przedmiotem skargi jest, m.in. postanowienie kończące postępowanie.