I SA/Wa 2549/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Pirogowicz, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska, sędzia WSA Elżbieta Lenart (spr.), Protokolant referent Krzysztof Włoczkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi E. P. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 2 października 2023 r. nr 010070/680/5899572/2022 (344738986) w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 7 marca 2023 r. nr SW/1011880744; 2. umarza postępowanie administracyjne.

Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych decyzją z 2 października 2023 r., nr 010070/680/5899572/2022 (344738986) - po rozpatrzeniu odwołania E. P. (dalej również jako E. P. lub skarżąca) - utrzymał w mocy decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 7 marca 2023 r. nr [...] o uznaniu za nienależnie przez nią pobrane świadczenie wychowawcze na dziecko Z. G. za okres od 1 grudnia 2022r. do 28 lutego 2023 r. oraz o zobowiązaniu jej do zwrotu tego świadczenia. Decyzja Prezesa ZUS została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Informacją z 4 lipca 2022 r. ZUS Centrum Obsługi Świadczeń dla Rodzin, po rozpatrzeniu wniosku E. P. , przyznał świadczenie wychowawcze na dziecko Z. G. na okres od 1 czerwca 2022r. do 31 maja 2023r. w kwocie 500 złotych. Następnie wnioskiem z 7 grudnia 2022 r. o świadczenie wychowawcze na ten sam okres świadczeniowy i na to samo dziecko wystąpił również ojciec - B.G. Do wniosku dołączył postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z 12 maja 2022r. sygn. akt I [...] , w którym oddalono wniosek o ustalenie miejsca pobytu dziecka przy ojcu oraz ustalono nadzór kuratora nad wykonywaniem władzy rodzicielskiej matki nad dzieckiem oraz postanowienie Sądu Okręgowego w [...] z 16 listopada 2022r. sygn. akt [...] , którym Sąd zmienił powyższe postanowienie w ten sposób, iż ustalił, że miejscem pobytu małoletniej Z. G. będzie każdorazowe miejsce zamieszkania ojca B. G. , jednocześnie poddając sposób wykonywania przez ojca władzy rodzicielskiej stałemu nadzorowi kuratora sądowego. Postanowienie to w tym zakresie stało się prawomocne w tym samym dniu. W związku z tym ZUS Centrum Obsługi Świadczeń dla Rodzin informacją z 26 stycznia 2023 r. przyznał B. G. prawo do świadczenia wychowawczego na dziecko Z. G. na okres od 1 grudnia 2022 r. do 31 maja 2023 r. w kwocie po 500 zł miesięcznie. Mając powyższe na uwadze, ZUS Centrum Obsługi Świadczeń dla Rodzin decyzją nr 010070/680/5899572/2022 (344738986) z 27 stycznia 2023 r. zmienił E. P. okres na jaki zostało przyznane prawo do świadczenia i ustalił, że ma ona prawo do świadczenia wychowawczego od 1 czerwca 2022 r. do 30 listopada 2022 r. w kwocie po 500 zł miesięcznie. Następnie decyzją z 7 marca 2023 r. nr [...] stwierdził, że wypłacone jej świadczenie wychowawcze na dziecko Z. G. za okres od 1 grudnia 2022 r. do 28 lutego 2023 r. w łącznej kwocie 1500 złotych stanowi nienależnie pobrane świadczenie wychowawcze, o którym mowa w art. 25 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci - które zobowiązana jest zwrócić łącznie z odsetkami ustawowymi za opóźnienie. E. P. wniosła odwołanie od ww. decyzji 7 marca 2023 r. - wskazując, że to ona sprawuje pieczę nad dzieckiem, oraz - pomimo wydanego postanowienia sądowego z 16 listopada 2022 r. - dziecko nadal z nią zamieszkuje. Dołączyła też odpis wyroku rozwodowego Sądu Okręgowego w [...] z 20 grudnia 2018 r. sygn. akt [...] . Po rozpoznaniu tego wniosku, Prezes ZUS decyzją z 2 października 2023 r., nr 010070/680/5899572/2022 (344738986) utrzymał w mocy decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 7 marca 2023 r. nr [...] o uznaniu za nienależnie pobrane świadczenie wychowawcze na dziecko Z. G. za okres od 1 grudnia 2022 r. do 28 lutego 2023 r. oraz o zobowiązaniu do jego zwrotu. W uzasadnieniu wskazał, że Sąd Okręgowy w [...] postanowieniem z 16 listopada 2022 r. sygn. akt [...] ustalił, że miejscem zamieszkania małoletniej jest każdorazowe miejsce zamieszkania ojca. Zgodnie zaś z art. 22 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2023 r. poz. 810 ze zm.) dalej: "u.p.p.w.d." - w przypadku zbiegu prawa rodziców, opiekunów prawnych dziecka lub opiekunów faktycznych dziecka do świadczenia wychowawczego, świadczenie to wypłaca się temu z rodziców, opiekunów prawnych dziecka lub opiekunów faktycznych dziecka, który faktycznie sprawuje opiekę nad dzieckiem. Ustalenia, który z wnioskodawców faktycznie sprawuje opiekę nad dzieckiem dokonuje się na podstawie dokumentów przekazanych przez osoby zainteresowane, w szczególności, na podstawie orzeczenia sądowego, w którym sąd rozstrzygnął w zakresie władzy rodzicielskiej nad wspólnym małoletnim dzieckiem obojga rodziców i kontaktach rodziców z dzieckiem. W związku z tym, że zgodnie z ww. postanowieniem Sądu Okręgowego w [...] z 16 listopada 2022 r., miejscem zamieszkania dziecka jest każdorazowe miejsce zamieszkania ojca oraz tym, że przy rozpatrywaniu prawa do świadczenia ZUS jest zobowiązany uwzględniać treść wydanych orzeczeń sądowych mających wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie - Prezes ZUS uznał, że to ojciec sprawuje opiekę faktyczną nad dzieckiem z dniem 16 listopada 2022 r. i to jemu przysługuje prawo do świadczenia wychowawczego na ww. dziecko poczynając od listopada 2022 r. Dlatego też została wydana decyzja o zmianie okresu świadczenia dla matki. Zgodnie z decyzją z 27 stycznia 2023r. świadczenie wychowawcze na dziecko Z. G. przysługiwało matce od 1 czerwca 2022 r. do 30 listopada 2022 r. - zatem świadczenie wypłacone jej w okresie od 1 grudnia 2022 r. do 28 lutego 2023 r. w łącznej kwocie 1500 złotych stanowi nienależnie pobrane świadczenie wychowawcze, o którym mowa w art. 25 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. Skargę na powyższą decyzję Prezesa ZUS z 2 października 2023 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła E. P. . Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1. przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a. art. 15 k.p.a. polegające na zaniechaniu rozpoznania sprawy i ograniczeniu się do kontroli decyzji wydanych przez organ I instancji; b. art. 7 k.p.a., art. 77§1 k.p.a., art. 80 k.p.a. polegające na szczątkowo i pobieżnie zebranym materiale dowodowym, a przy tym błędnej ocenie i bezrefleksyjnym oparciu się wyłącznie na treści postanowienia Sądu Okręgowego w [...] IV Wydział Cywilny Odwoławczy z 16 listopada 2022 r. sygn. akt [...] przy jednoczesnym zaniechaniu przeprowadzenia czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego - już choćby poprzez zwrócenie się do kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] o przeprowadzenie wywiadu środowiskowego w celu ustalenia osoby rzeczywiście sprawującej opiekę nad dzieckiem, a przez to rzeczywiście ponoszącej koszty jego utrzymania i wychowania - a nadto załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny, ale przede wszystkim dobro małoletniego dziecka - Z. G. ; c. art. 105 §1 k.p.a., art. 138 §1 pkt. 1 i 2 k.p.a. polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, pomimo istnienia przesłanek uzasadniających jej uchylenie i umorzenie postępowania administracyjnego przed tym organem; d. art. 138 § 2 k.p.a. polegające na zaniechaniu uchylenia zaskarżonych decyzji w całości i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji z uwagi na fakt wydania przez ten organ decyzji z naruszeniem przepisów postępowania, a przy tym ewidentnej konieczności wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy, tj. ustalenia osoby faktycznie sprawującej opiekę nad małoletnią Z. G. , a która to okoliczność bezsprzecznie miała istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy; 2. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: a. art. 4 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci poprzez błędną jego wykładnię a w konsekwencji nietrafne uznanie wyłącznie w oparciu o treść postanowienia Sądu Okręgowego w [...] IV Wydział Cywilny Odwoławczy z 16 listopada 2022 r., sygn. akt [...] , że miejscem zamieszkania małoletniej Z. G. jest miejsce zamieszkania jej ojca - B. G. , podczas gdy przepisy Ustawy jednoznacznie przyznają uprawnienie do świadczenia wychowawczego rodzicowi, z którym dziecko wspólnie zamieszkuje i na którego utrzymaniu faktycznie pozostaje, nie zaś w oparciu o prawne rozstrzygnięcie w zakresie ustalenia miejsca zamieszkania dziecka; b. art. 22 u.p.p.w.d. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że sądowe rozstrzygnięcie w zakresie ustalenia miejsca zamieszkania Z. G. - postanowienie Sądu Okręgowego w [...] IV Wydział Cywilny Odwoławczy z 16 listopada 2022 r., sygn. akt [...] - determinuje brak uprawnienia skarżącej do pobierania w okresie od dnia 1 grudnia 2022 roku do dnia 31 maja 2023 roku świadczenia wychowawczego na dziecko Z. G. , a przez to uznanie przez organ wypłaty świadczenia w tym czasie jako nienależnie pobranego, podczas gdy przepis Ustawy jasno precyzuje, iż podstawą wypłaty świadczenia jest faktyczne sprawowanie opieki nad dzieckiem, nie zaś prawne uregulowanie tego miejsca wynikające z orzeczenia sądu ustalającego miejsce zamieszkania małoletniej; c. art. 25. ust. 1 u.p.p.w.d. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że sądowe rozstrzygnięcie w zakresie ustalenia miejsca zamieszkania Z. G. przy ojcu postanowieniem Sądu Okręgowego w [...] IV Wydział Cywilny Odwoławczy z 16 listopada 2022 r. sygn. akt [...] a priori determinuje uznanie skarżącej za osobę, która - pobierając w okresie od dnia 1 grudnia 2022 roku do dnia 31 maja 2023 roku świadczenie wychowawcze na Z. G. - uczyniła to w sposób bezprawny, przez co wypłacone jej świadczenie należy uznać za nienależnie pobrane wskutek czego skarżąca winna dokonać jego zwrotu, podczas gdy sprawując faktyczną opiekę nad małoletnią Z. G. oraz ponosząc trud jej wyłącznego wychowania i utrzymania skarżąca ze wszech miar była uprawniona do pobierania świadczenia wychowawczego na dziecko. W uzasadnieniu skargi przytoczyła argumenty na poparcie swojego stanowiska. Mając na uwadze powyższe, skarżąca wniosła o: 1. uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 2 października 2023 r. utrzymującej w mocy decyzję ZUS Inspektorat w [...] z 7 marca 2023 r. o zwrocie nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego na dziecko Z. G. w okresie od dnia 1 grudnia 2022 roku do dnia 31 maja 2023 roku; 2. umorzenie postępowania administracyjnego; 3. wstrzymanie wykonania w całości decyzji; 4. zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Prezes ZUS wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 stawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 - dalej p.p.s.a.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać,czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Należy również podkreślić, że sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest wyłącznie w granicach danej sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną art. 134 § 1 p.p.s.a.. Oceniając zaskarżoną decyzję w kontekście wskazanych wyżej przepisów, wniesioną skargę należy uznać za zasadną. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego aktu wykazało, że jest on dotknięty uchybieniami uzasadniającymi jego wzruszenie. Zaskarżone rozstrzygnięcie narusza bowiem przepisy prawa materialnego jak i postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. skutkuje jego uchyleniem. Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Prowadzą też postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 § 1 k.p.a.) i powinny działać w sprawie wnikliwie (art. 12 § 1 k.p.a.). Przepisy te znajdują doprecyzowanie m.in. w art. 77 § 1 k.p.a.,zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy; istotny jest także art. 80 k.p.a., w świetle którego organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Prezesa ZUS z 2 października 2023 r. utrzymująca w mocy decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 7 marca 2023 r., którą stwierdzono, że wypłacone E. P. świadczenie wychowawcze na dziecko Z. G. za okres od 1 grudnia 2022 r. do 28 lutego 2023 r. w łącznej kwocie 1500 złotych stanowi nienależnie pobrane świadczenie wychowawcze, o którym mowa w art. 25 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci a nadto zobowiązano ją do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia we wskazanej wyżej wysokości wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie. Jakkolwiek z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika wprost pod którą z ustalonych w tym przepisie definicji świadczeń nienależnie pobranych zakwalifikowano wypłacone skarżącej świadczenie wychowawcze – to z całokształtu argumentacji podniesionej w uzasadnieniu należy przyjąć, że była to definicja ujęta w ust. 2 pkt 6 art. 25, tj. świadczenie wychowawcze wypłacone mimo braku prawa do tego świadczenia. Wskazuje na to odwołanie się do zmiany okresu - decyzją Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 27 stycznia 2023 r. - na jaki pierwotnie przyznano skarżącej świadczenie poprzez jego skrócenie do 30 listopada 2022 r. (uprzednio okres ten wyznaczony był do 31 maja 2023 r.). Powyższa zmiana nastąpiła w związku z ujawnieniem, że prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego w [...] IV Wydział Cywilny Odwoławczy z 16 listopada 2022 r. sygn. akt [...] ustalono miejsce pobytu małoletniej Z. G. (na którą przyznano świadczenie) w każdorazowym miejscu zamieszkania ojca. Skoro zaś świadczenie wypłacone było także w okresie na który nie było już przyznane (w związku z decyzją ów okres zmieniającą) - to zdaniem organów było ono nienależnie pobranym. Z oceną tą jednak nie można się zgodzić. Nie każde bowiem świadczenie wypłacone mimo braku ku temu podstaw, czyli świadczenie nienależne - w niniejszej sprawie świadczenie wypłacone skarżącej w okresie od 1 grudnia 2022 r. do 28 lutego 2023 r. - niejako automatycznie kwalifikowane być może jako "nienależnie pobrane" w rozumieniu art. 25 ust. 2 pkt 6 u.p.p.w.d. W świetle ust. 1 tego artykułu tylko osoba, która pobrała nienależnie świadczenie wychowawcze, jest obowiązana do jego zwrotu. Nie wystarcza zatem proste stwierdzenie, że świadczenie zostało wypłacone pomimo braku prawa do niego. Z konstrukcji art. 25 ust. 2 pkt 6 i ust. 6 powołanej ustawy wynika, że decyzja orzekająca o nienależnie pobranym świadczeniu wychowawczym i obowiązku jego zwrotu jest aktem administracyjnym związanym z konkretnym stanem faktycznym i prawnym. Składają się na niego: fakt przyznania stronie na dany okres przez właściwy organ świadczenia wychowawczego na zindywidualizowane dziecko, zaistnienie następnie sytuacji, która spowodowała, że pobieranie pierwotnie przyznanego świadczenia nie jest prawnie dozwolone. Dlatego też wykładnia art. 25 ust. 2 pkt 6 u.p.p.w.d. - dokonywana na potrzeby ustalenia nienależnie pobranego świadczenia, a nie samych warunków przyznania świadczenia wychowawczego - musi uwzględniać cel przyznania świadczenia wychowawczego wynikający z art. 4 ust. 1 u.p.p.w.d., tj. udzielenie przez Państwo pomocy rodzicom (opiekunom) w wychowaniu dzieci w formie częściowego pokrycia wydatków związanych z wychowywaniem dziecka, w tym z opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych. Intencją ustawodawcy było wszak powiązanie tej formy pomocy z pokryciem wydatków związanych z zaspokojeniem potrzeb życiowych i wychowaniem dzieci. Organy powinny mieć także na uwadze to, że jakkolwiek "technicznie wnioskodawcą oraz stroną postępowania administracyjnego są osoby wymienione w art. 4 ust. 2 pkt 1-4 u.p.p.w.d., to faktycznie uprawnionym do tego świadczenia wychowawczego oraz jego beneficjentem jest dziecko" (tak NSA w wyroku z 15 grudnia 2023 r. sygn. akt I OSK 2342/22). Również WSA we Wrocławiu w wyroku z 7 czerwca 2023 r. sygn. akt IVSA/Wr 10/23 stwierdził, że: "Trzeba bowiem pamiętać, że świadczenie wychowawcze służyć ma dziecku i do niego jest w rzeczywistości skierowane. Rodzic jest jedynie podmiotem, któremu z formalnego punktu widzenia przysługuje prawo do pobrania świadczenia wychowawczego i które powinien spożytkować na potrzeby dziecka". W okolicznościach niniejszej sprawy ów cel ustawy, zdaje się w ogóle umykać uwadze organów, które skupiły się wyłącznie na treści rozstrzygnięcia sądu powszechnego ustalającego prawnie miejsce pobytu małoletniej córki skarżącej, któremu na dodatek przypisały decydujące znaczenie dla oceny tego, kto faktycznie opiekował się dzieckiem, na które pobierane było świadczenie. Nie uwzględniły w konsekwencji wyłaniającego się ze zgromadzonych w aktach dokumentów faktycznego jej miejsca pobytu, także po wydaniu tego orzeczenia. Tymczasem samo prawne przypisanie miejsca zamieszkania małoletniej nie zawsze będzie oznaczać, że w tym miejscu ona w rzeczywistości na co dzień przebywa. Taka właśnie sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. Jak wynika bowiem z treści zeznań składanych przez skarżącą, jej byłego męża i przesłuchiwanych świadków w postępowaniu sądowym prowadzonym przed Sądem Rejonowym w [...] w sprawie o odebranie osoby podlegającej władzy rodzicielskiej (protokół rozprawy z 11 października 2023 r. sygn. akt III NSM 580/22), także po wydaniu przez Sąd Okręgowy w [...] postanowienia z 16 listopada 2022 r., córka skarżącej w rzeczywistości nadal z nią zamieszkiwała. To zatem na niej, a nie byłym mężu spoczywał ciężar opieki i utrzymania córki. Co przy tym znamienne - okoliczności tej w swoich zeznaniach ojciec małoletniej nie tylko nie podważał, ale wręcz ją potwierdzał, choć odmiennie od skarżącej przedstawiał przyczyny tego stanu rzeczy. Skoro zaś świadczenie wychowawcze jest wypłacane na potrzeby dziecka, a dziecko to przebywało faktycznie przez okres jego wypłat pod opieką matki, to przyjąć należy, że spożytkowane zostało na zaspokajanie potrzeb życiowych owego dziecka. Dlatego też w sytuacji przeznaczenia środków pochodzących ze świadczenia wychowawczego na "pokrycie wydatków związanych z wychowywaniem dziecka" (art. 4 ust. 1 u.p.p.), nie można uznać, że ziściła się przesłanka uznania świadczenia za nienależnie pobrane. Jak wskazuje się bowiem w utrwalonym orzecznictwie sądowym - okoliczność, na co zostało przeznaczone wypłacone świadczenie ma istotny wpływ na ocenę, czy świadczenie to było nienależne (por. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Łodzi z 24 czerwca 2021 sygn. akt II SA/Łd 668/20, w Gliwicach z 7 lipca 2021 sygn. akt II SA/Gl 47/21 oraz z 15 lipca 2021 r. sygn. akt II SA/Gl 572/21, w Krakowie z 18 października 2021 sygn. akt III SA/Kr 772/12, w Olsztynie z 23 września 2021 r., sygn. akt II SA/Ol 648/21 r.). W tym stanie rzeczy wydanie decyzji - kwalifikującej wypłacone w okresie od grudnia 2022 r. do lutego 2023 r. na córkę skarżącej świadczenie wychowawcze jako nienależnie pobrane i nakazującej jego zwrot - narusza w sposób mający wpływ na wynik sprawy art. 25 ust. 1, 2 i 3 u.p.p.w.d., poprzez jego zastosowanie w stanie faktycznym nie objętym hipotezą normy prawnej ujętej w tym przepisie. Naruszenie to zaś wynikało z błędnej wykładni ww. przepisów, nieuwzględniającej ratio legis przyjętych w ustawie rozwiązań, a także poczynienia ustaleń stanu faktycznego bez adekwatnej analizy całokształtu materiału dowodowego, a w konsekwencji pominięcia, mającego w tym aspekcie fundamentalne znaczenie, dowodu z przywoływanego wyżej protokołu rozprawy przed sądem cywilnym - czym naruszono przepisy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Z tych też względów zaskarżona decyzja, jak również obarczona tożsamymi naruszeniami prawa materialnego i procesowego decyzja organu pierwszej instancji, nie mogły się ostać i podlegać musiały uchyleniu - o czym orzeczono na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 p.p.s.a. Zważywszy z kolei na niezaistnienie w sprawie okoliczności, które wypełniałyby hipotezę normy prawnej ujętej w art. 25 ust. 2 pkt 6 u.p.p.w.d., jak też niepodpadanie tej sytuacji pod żadną z pozostałych definicji świadczenia nienależnie pobranego (pkt 2 i 5 art. 25 ust. 2), dalsze prowadzenie postępowania administracyjnego w tym zakresie jest bezprzedmiotowe, co prowadzić musi do jego umorzenia - o czym orzeczono na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 105 § 1 k.p.a.