I SA/Wa 883/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Anna Wesołowska Sędziowie: sędzia WSA Elżbieta Sobielarska (spr.) sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2019 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania oddala skargę.

Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] po rozpatrzeniu zażalenia [...] sp. z o.o. na postanowienie Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2018 r., zawieszające z urzędu postępowanie w przedmiocie ustalenia odszkodowania za część nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] ozn. jako [...] stanowiącą dz. ew. nr [...] i [...] z obrębu [...] do czasu zakończenia postępowania w sprawie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] października 1948 r. o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do przedmiotowego gruntu, utrzymał powyższe postanowienie w mocy. W uzasadnieniu organ przedstawił następująco stan sprawy: Postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2018 r. Prezydent [...], działając na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa zawiesił postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania za przedmiotową nieruchomość do czasu rozpatrzenia wniosku o przyznanie prawa własności czasowej (obecnie prawa użytkowania wieczystego). Na ww. postanowienie zażalenie wniósł [...] sp. z o.o. Rozpoznając zażalenie organ podniósł, że przedmiotowa nieruchomość, położona w [...] przy ul. [...], ozn. jako [...], objęta została działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. 1945 r. Nr 50, poz. 279). Z dniem wejścia w życie dekretu, tj. 21 listopada 1945 r. grunty nieruchomości warszawskich - w tym grunt przedmiotowej nieruchomości - przeszły na własność gminy [...], a od 1950 r., na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 20 marca 1950r. o terenowych organach jednolitej władzy państwowej (Dz. U. Nr 14, poz. 130), na własność Skarbu Państwa. Pismem złożonym [...] lutego 2015 r. r. pr. A. H., działający w imieniu [...] sp. z o.o., wystąpił o przyznanie odszkodowania za część nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] ozn. jako [...] stanowiącą aktualnie m. in. dz. ew. nr [...] i [...] z obrębu [...]. Organ ustalił, że w aktach sprawy znajduje się nierozpatrzony do dnia dzisiejszego wniosek dawnych właścicieli hipotecznych: Z. R., K. M., B. S., M. J. S. i S. G. z dnia [...] października 1946 r., złożony w trybie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. 1945 r. Nr 50, poz. 279). Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 maja 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 2256/11, sprawy z zakresu odszkodowań za nieruchomości objęte działaniem dekretu z dnia 26 października 2006 r. reguluje art. 215 ust. 2 ugn. W pierwszej kolejności rozpatrzeniu podlega wniosek o przyznanie prawa użytkowania wieczystego i dopiero odmowa uwzględnienia tego wniosku lub umorzenie postępowania administracyjnego w tej kwestii daje podstawę do rozstrzygnięcia sprawy odszkodowania. Zdaniem organu skoro uprawnienia, o których mowa w przywołanym art. 215 ugn zależą od tego, czy byłemu właścicielowi przyznano użytkowanie wieczyste, to sprawa przyznania użytkowania wieczystego wymaga rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności, bowiem nie można jednocześnie tą samą decyzją weryfikować przesłanek ustanowienia użytkowania wieczystego i odszkodowania za przedmiotową nieruchomość, są to kwestie, które wymagają zbadania odmiennych przesłanek i wydania odrębnych decyzji. Zatem zdaniem organu wniosek o ustalenie odszkodowania za przedmiotową nieruchomość złożony przez spadkobierców dawnych właścicieli będzie mógł być rozpatrzony dopiero po zakończeniu postępowania w sprawie rozpatrzenia wniosku o przyznanie prawa własności czasowej. Na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2019 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła [...] sp. z o.o. zarzucając organowi, że nie zapoznał się dokładnie z aktami sprawy. Zdaniem skarżącej spółki organ wydał decyzję ustanawiającą w części prawo użytkowania wieczystego, a więc w części odmówił zwrotu nieruchomości w związku z lokalizacją na tej części infrastruktury publicznej. Zatem w zakresie tej odmowy można, zdaniem skarżącej, bez problemu ustalić już odszkodowanie, które to roszczenie jest podzielne. Nie czyniąc tak jak wyżej, organ jest w bezzasadnej, zdaniem skarżącej, zwłoce. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje : Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd podziela stanowisko organów obu instancji, że w odniesieniu do części nieruchomości położonej w [...] przy [...], ozn. jako [...] stanowiącej działki nr [...] i [...] z obrębu [...] wniosek z dnia [...] października 1949 r. o przyznanie prawa własności czasowej (prawa użytkowania wieczystego) nie został do dnia orzekania w sprawie rozpatrzony ostateczną decyzją. Dlatego też rację mają organy, że w takim stanie prawnym brak jest możliwości rozstrzygnięcia sprawy o odszkodowanie w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości. Rozstrzygnięcie wniosku o odszkodowanie uzależnione jest bowiem, co słusznie podkreśla organ, od uprzedniego rozstrzygnięcia wniosku o ustanowienie użytkowania wieczystego za działki ewidencyjne nr [...] i nr [...], o co wnosiła skarżąca spółka we wniosku z dnia 17 lutego 2015 r. Sąd przed rozpoznaniem przedmiotowej sprawy w sposób wnikliwy i dokładny zapoznał się z aktami sprawy i nie znalazł w nich decyzji dotyczącej rozstrzygnięcia wniosku dekretowego odnośnie wyżej wymienionych działek ewidencyjnych. Zatem zarzut skargi, dotyczący niezapoznania się z aktami sprawy przez organy obu instancji oraz celowe przewlekanie postępowania jest zdaniem Sądu niezasadny. Należy podkreślić, że orzecznictwo sądowoadministracyjne dotyczące powyższej kwestii jest jednolite i wynika z niego, że w pierwszej kolejności rozpatrzeniu podlega wniosek o przyznanie prawa użytkowania wieczystego i dopiero odmowa uwzględnienia tego wniosku lub umorzenie postępowania administracyjnego w tej kwestii daje podstawę do rozstrzygnięcia przez właściwy organ sprawy o odszkodowanie. Skoro uprawnienia, o których mowa w art. 215 ugn zależą od tego, czy byłemu właścicielowi przyznano (lub nie) użytkowanie wieczyste do nieruchomości, to sprawa przyznania użytkowania wieczystego wymaga rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności. Dlatego też zdaniem Sądu organ zasadnie zawiesił postępowanie o odszkodowanie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.