I SA/Wa 831/16

Starszy Referendarz Sądowy Aneta Wirkowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku adwokata R.C. o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi J.W. na decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia należności z tytułu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego postanawia 1. przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata R.C., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 147,60 (sto czterdzieści siedem 60/100) złotych, w tym tytułem opłaty za sporządzenie skargi kasacyjnej kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 27,60 (dwadzieścia siedem 60/100) złotych; 2. odmówić przyznania wynagrodzenia za postępowanie przed Sądem pierwszej instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 30 czerwca 2016 r. sygn. akt I SA/Wa 831/16 odrzucił skargę J.W. na decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia należności z tytułu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego. Postanowieniem z dnia 1 sierpnia 2016 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata. W dniu [...] listopada 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga kasacyjna od postanowienia z dnia 30 sierpnia 2016 r., sporządzona przez ustanowionego z urzędu pełnomocnika skarżącego. Pełnomocnik wystąpił jednocześnie o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu podnosząc, że koszty te nie zostały uiszczone w całości ani w części. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 24 stycznia 2017 r. sygn. akt I OSK 77/17 oddalił przedmiotową skargę kasacyjną. W dniu [...] lutego 2017 r. do WSA w Warszawie wpłynął wniosek pełnomocnika skarżącego o przyznanie wynagrodzenia z tytułu udzielonej pomocy prawnej w sprawie o sygn. akt I SA/Wa 831/16 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz o sygn. akt I OSK 77/17 Naczelnego Sądu Administracyjnego. Pełnomocnik ponownie zaznaczył, że koszty nie zostały uiszczone w całości ani w części. W tym stanie sprawy stwierdzono, co następuje: Zgodnie z treścią art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje stosowne rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości. W rozpoznawanej sprawie stawki wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej udzielonej w postępowaniu przed sądem drugiej instancji określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1714), które weszło w życie 2 listopada 2016 r. Stosownie do treści § 2 pkt 1 i 2 tego rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata. Wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, w myśl § 3 rozporządzenia, zawiera oświadczenie, że opłata nie została zapłacona w całości lub w części. Zgodnie z § 4 ust. 1 tego rozporządzenia, opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Stosownie do treści § 4 ust. 3 powołanego rozporządzenia, opłatę, o której mowa w ust. 1, podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług. W myśl § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b powołanego rozporządzenia, opłaty za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynoszą 50% opłaty określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji sprawy nie prowadził ten sam adwokat - 75% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Opłata w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna bądź decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego, wynosi natomiast 240 zł (§ 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia). Jak wynika z akt sądowych sprawy ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego sporządził i wniósł skargę kasacyjną od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 czerwca 2016 r. Wniosek o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu zawiera ponadto oświadczenie, o którym mowa w § 3 rozporządzenia z dnia 3 października 2016 r. W sprawie zaistniały zatem przesłanki uzasadniające przyznanie wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej. Mając natomiast na uwadze niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter przedmiotowej sprawy, postanowiono przyznać wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi wynagrodzenie za dokonaną czynność w wysokości 120 zł (zgodnie z treścią § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia), podwyższone o stosowną stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą w dniu orzekania. Zdaniem referendarza sądowego w sprawie nie zaistniały natomiast przesłanki uzasadniające przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji. Zauważyć trzeba, że pełnomocnik wyznaczony został po wydaniu postanowienia odrzucającego skargę i podejmował czynności jedynie w postępowaniu w drugiej instancji. Tym samym stosowne wynagrodzenie przysługuje jedynie za pomoc prawną udzieloną w tym postępowaniu. Mając powyższe na uwadze w oparciu o powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono jak w sentencji.