I SA/Wa 815/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bożena Marciniak (spr.), sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik, asesor WSA Mateusz Rogala, , Protokolant referent Radosław Fijałkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lipca 2023 r. sprawy ze skargi R. H., M. B., I. B. i W. W. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 16 marca 2023 r. nr DN.gn.625.74.2021 w przedmiocie uchylenia decyzji o stwierdzeniu nieważności orzeczenia w sprawie przejęcia na własność Państwa nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 8 lipca 2021 r. nr WS-III.7515.2.126.2019.TG; 2. zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz R. H., M. B., I. B. i W. W. solidarnie kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Decyzją z 16 marca 2023 r., nr DN.gn.625.74.2021, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, po rozpatrzeniu odwołania R. H., M. B., I. B. i W. W., w pkt 1 utrzymał w mocy decyzję Wojewody Małopolskiego z 8 lipca 2021 r., nr WS-III.7515.2.126.2019.TG, w zakresie rozstrzygnięcia wyrażonego w punkcie 1 powyższej decyzji, tj. w zakresie uchylenia przez Wojewodę Małopolskiego jego wcześniejszej decyzji z 16 lipca 2019 r., nr WS-III.7515.2.26.2018.RW, w pkt 2 uchylił decyzję Wojewody Małopolskiego z 8 lipca 2021 r. w zakresie rozstrzygnięcia wyrażonego w punkcie 2 tej decyzji, tj. w zakresie, w jakim Wojewoda Małopolski odmówił stwierdzenia nieważności części orzeczenia Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w G. z 15 lipca 1954 r., nr L.R1.IV/6/23/1/54, oraz w pkt 3 stwierdził, że postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia z 15 lipca 1954 r., w części dotyczącej przejęcia nieruchomości J. B., zostało umorzone w całości z mocy prawa z dniem 16 września 2021 r. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym; Orzeczeniem z 15 lipca 1954 r., nr L.R1.IV/6/23/1/54, Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w G. orzekło o przejęciu na własność Skarbu Państwa nieruchomości położonych w gromadzie [...], w tym nieruchomości należącej do J. B. Decyzją z 16 lipca 2019 r., nr WS-III.7515.2.26.201.RW, Wojewoda Małopolski, po rozpoznaniu wniosku R. H., M. B., I. B. i W. W. (następców prawnych J. B.), stwierdził nieważność powyższego orzeczenia z 15 lipca 1954 r., w części dotyczącej nieruchomości stanowiącej własność J. B.. Wnioskiem z 13 września 2019 r. Skarb Państwa - Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...] wystąpił o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wojewody Małopolskiego z 16 lipca 2019 r. podnosząc, że będąc stroną (jako obecny właściciel części badanej nieruchomości) bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu zakończonym tą decyzją (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). Postanowieniem z 10 grudnia 2019 r., nr WS-III.7515.2.126.2019.RM, Wojewoda Małopolski wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją tego organu z 16 lipca 2019 r. Decyzją z 8 lipca 2021 r., działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 i art. 150 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., Wojewoda Małopolski w pkt 1 uchylił decyzję tego samego organu z 16 lipca 2019 r., zaś w pkt 2 odmówił stwierdzenia nieważności orzeczenia z 15 lipca 1954 r. w części dotyczącej przejęcia nieruchomości stanowiącej własność J. B.. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli R. H., M. B., I. B. i W. W.. Decyzją z 16 marca 2023 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi w pkt 1 utrzymał w mocy decyzję Wojewody Małopolskiego z 8 lipca 2021 r., w zakresie rozstrzygnięcia wyrażonego w punkcie 1 powyższej decyzji, tj. w zakresie uchylenia przez Wojewodę Małopolskiego decyzji tego samego organu z 16 lipca 2019 r., w pkt 2 uchylił decyzję Wojewody Małopolskiego z 8 lipca 2021 r. w zakresie rozstrzygnięcia wyrażonego w punkcie 2 tej decyzji, tj. w zakresie, w jakim Wojewoda Małopolski odmówił stwierdzenia nieważności części orzeczenia Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w G. z 15 lipca 1954 r. oraz w pkt 3 stwierdził, że postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia z 15 lipca 1954 r., w części dotyczącej przejęcia nieruchomości J. B., zostało umorzone w całości z mocy prawa z dniem 16 września 2021 r. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że argumentacja Nadleśnictwa [...] (reprezentującego Skarb Państwa), że bez własnej winy nie brało udziału w postępowaniu zakończonym decyzją z 16 lipca 2019 r., w którym przysługiwał mu przymiot strony, jest zasadna. W aktach sprawy znajduje się bowiem wykaz zmian gruntowych, z którego wynika, że J. B. był współwłaścicielem udziału [...] części w parcelach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...],[...] i [...] położonych w miejscowości K. objętych [...]. Wskazane parcele weszły w skład działek o aktualnych numerach [...], [...] i [...]. Właścicielem tych działek jest Skarb Państwa - Państwowe Gospodarstwo Leśne Nadleśnictwo [...], którego prawa ujawnione zostały w księdze wieczystej [...]. Wobec powyższego, zdaniem organu, nie budzi wątpliwości, że Skarbowi Państwa (reprezentowanemu przez Nadleśnictwo [...]), jako aktualnemu właścicielowi nieruchomości, przysługiwał w omawianym postępowaniu przymiot strony. Wydane w tym postępowaniu rozstrzygnięcie miało bowiem bezpośredni wpływ na przysługujące temu podmiotowi prawa i obowiązki. Brak udziału w postępowaniu nie był zarazem przez Nadleśnictwo [...] (reprezentujące Skarb Państwa) zawiniony, gdyż nie zostało ono przez organ w ogóle o tym postępowaniu powiadomione, jak również nie została mu doręczona decyzja z 16 lipca 2019 r. W tej sytuacji Minister podzielił ocenę Wojewody, że w sprawie została spełniona powołana przez wnioskodawcę przesłanka wznowieniowa, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., co stanowi podstawę do uchylenia decyzji ostatecznej z 16 lipca 2019 r. Minister podniósł, że uchylając decyzję organ administracji powinien zarazem rozstrzygnąć istotę sprawy będącej przedmiotem rozpoznania w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji poddanej trybowi wznowienia postępowania. Postępowanie zakończone decyzją z 16 lipca 2019 r. prowadzone było w trybie nieważnościowym i dotyczyło zbadania zgodności z prawem orzeczenia z 15 lipca 1954 r. w części dotyczącej przejęcia na własność Państwa nieruchomości należącej do J. B. Zdaniem organu, rozstrzygnięcie badanej sprawy w sposób merytoryczny nie jest już jednak możliwe, gdyż zmianie uległ stan prawny dający podstawę do orzekania w sprawie. Z dniem 16 września 2021 r. weszła bowiem w życie ustawa z 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy, postępowania administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, wszczęte po upływie trzydziestu lat od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia i niezakończone przed dniem wejścia w życie tej ustawy ostatecznym rozstrzygnięciem (decyzją albo postanowieniem), podlegają umorzeniu z mocy prawa. Organ podniósł, że doręczenie orzeczenia z 15 lipca 1954 r. nastąpiło 29 listopada 1954 r., tj. 30-tego dnia po dniu wydania Dziennika Urzędowego Wojewódzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie z 30 października 1954 r. Nr 10, w którym orzeczenie to zostało opublikowane pod poz. 36 (por. § 5 rozporządzenia Ministrów Skarbu oraz Rolnictwa i Reform Rolnych wydanego w porozumieniu z Ministrem Administracji Publicznej z dnia 15 lipca 1948 r. w sprawie trybu orzekania o przejściu na własność Państwa mienia pozostałego po osobach przesiedlonych do Z.S.R.R - Dz.U. Nr 37, poz. 271 oraz § 2 ust. 2). Z kolei wniosek R. H., M. B., I. B. i W. W. o stwierdzenie nieważności części orzeczenia z 15 lipca 1954 r. wpłynął do Wojewody Małopolskiego w dniu 27 listopada 2018 r. (prezentata wpływu na wniosku). Zatem, zdaniem organu, przedmiotowe postępowanie podpada pod art.2 ust. 2 ustawy z 11 sierpnia 2021 r. Od ogłoszenia orzeczenia z 15 lipca 1954r. do dnia złożenia wniosku o stwierdzenie jego nieważności (w zaskarżonej części) upłynęło już bowiem ponad 30 lat. W tej sytuacji Minister uznał za konieczne uchylenie decyzji Wojewody Małopolskiego z 8 lipca 2021 r., w zakresie w którym Wojewoda odmówił stwierdzenia nieważności części orzeczenia z 15 lipca 1954 r. znak L.R1.IV/6/23/1/54 oraz stwierdzenie, że postępowanie uległo umorzeniu z mocy prawa. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi złożyli R. H., M. B., I. B. i W. W.. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów prawa, które miało wpływ na jej treść, to jest: 1) art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez uznanie, że zachodziły przesłanki do uchylenia decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 16 lipca 2019 r. na skutek przeprowadzonego postępowania administracyjnego w ramach wznowienia postępowania w sytuacji gdy Skarb Państwa — Nadleśnictwo [...] jako podmiot inicjujący postępowanie o wznowienie postępowania nie zdołał wykazać, że przysługiwał mu przymiot strony w postępowaniu nieważnościowym i w związku z tym nie wykazał przysługiwania interesu prawnego w złożeniu wniosku o wznowienie postępowania, 2) art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 2 ust. 2 ustawy z 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego w zw. z art. 2 i art. 21 i ar. 64 i art. 77 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r. w zw. z art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności poprzez umorzenie z mocy prawa postępowania administracyjnego dotyczącego wniosku skarżących z 22 listopada 2018 r. w trakcie jego merytorycznego rozpoznawania, na skutek zastosowania art. 2 ust. 2 ustawy z 11 sierpnia 2021 r., która to norma jednak nie powinna znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie,gdyż w stanie faktycznym i prawnym sprawy jest ona oczywiście sprzeczna z art. 2, art. 21, art. 64 i art. 77 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz z art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, gdyż narusza zasadę zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez niego prawa, a także pozbawia obywateli wynagrodzenia za szkody wyrządzone przez niezgodne z prawem działanie organu władzy publicznej i zamyka obywatelom dochodzenie przed sądem powszechnym wynagrodzenia za szkodę w postaci pozbawienia obywatela własności mienia na skutek niezgodnego z prawem działania organów władzy publicznej. Powołując się na powyższe skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania. W obszernym uzasadnieniu skargi przedstawiono argumentację na poparcie podniesionych w niej zarzutów. W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga okazała się zasadna. W niniejszej sprawie kontroli Sądu podlegała decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, którą organ odwoławczy w pkt 1 utrzymał w mocy decyzję Wojewody Małopolskiego z 8 lipca 2021 r. w zakresie rozstrzygnięcia wyrażonego w punkcie 1 tej decyzji, tj. w zakresie uchylenia przez Wojewodę Małopolskiego jego wcześniejszej decyzji z 16 lipca 2019 r., w pkt 2 uchylił decyzję Wojewody Małopolskiego z 8 lipca 2021 r. w zakresie rozstrzygnięcia wyrażonego w punkcie 2 tej decyzji, tj. w zakresie, w jakim Wojewoda odmówił stwierdzenia nieważności części orzeczenia Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w G. z 15 lipca 1954 r. oraz w pkt 3 stwierdził, że postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności powyższego orzeczenia z 15 lipca 1954r., w części dotyczącej przejęcia nieruchomości J. B., zostało umorzone w całości z mocy prawa z dniem 16 września 2021 r. Postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją prowadzone było w jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania jakim jest wznowienie postępowania administracyjnego. Celem tej instytucji jest stworzenie prawnej możliwości ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej ostateczną decyzją, w odniesieniu do której zaistniała jedna ze wskazanych w art. 145, art. 145a lub art. 145b ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000, dalej jako "k.p.a.") okoliczności będących podstawami wznowienia postępowania. Wszczęcie postępowania wznowieniowego oraz wydawane w jego toku rozstrzygnięcia szczegółowo regulują przepisy k.p.a. Zgodnie z tymi regulacjami postępowanie wznowieniowe może zostać wszczęte z urzędu lub na wniosek strony, a z przyczyn wskazanych w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. może to nastąpić wyłącznie na wniosek strony (art. 147 k.p.a.). Na tę właśnie przesłankę powołał się Skarb Państwa – Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...] występując wnioskiem z 13 września 2019 r. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wojewody Małopolskiego z 16 lipca 2019 r., którą stwierdzono nieważność orzeczenia Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w G. z 15 lipca 1954 r. w części dotyczącej nieruchomości stanowiącej własność J. B.. Po wznowieniu postępowania organy zbadały czy Lasom Państwowym Nadleśnictwu [...] (reprezentującemu Skarb Państwa) przysługiwał przymiot strony we wznowionym na wniosek tego podmiotu postępowaniu. Organy powołały się na wykaz zmian gruntowych z którego wynika, że J. B. był współwłaścicielem udziału [...] części w parcelach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...],[...] i [...] położonych w miejscowości K. objętych [...]. Wskazane parcele weszły w skład działek o aktualnych numerach [...], [...] i [...]. Właścicielem tych działek jest Skarb Państwa - Państwowe Gospodarstwo Leśne Nadleśnictwo [...], którego prawa ujawnione zostały w księdze wieczystej nr [...]. Tym samym, w ocenie organów, Skarbowi Państwa (reprezentowanemu przez Nadleśnictwo [...]) jako aktualnemu właścicielowi nieruchomości, przysługiwał przymiot strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności orzeczenia z 15 lipca 1954 r. Wydana w tym postępowaniu decyzja nadzorcza miała bowiem bezpośredni wpływ na przysługujące temu podmiotowi prawa i obowiązki. Organy wskazały przy tym, że brak udziału w postępowaniu nie był przez Nadleśnictwo [...] (reprezentujące Skarb Państwa) zawiniony, gdyż nie zostało ono przez organ w ogóle o tym postępowaniu powiadomione, jak również nie została mu doręczona decyzja z 16 lipca 2019 r. Wobec powyższego, w ocenie organów, w sprawie została spełniona przesłanka wznowieniowa, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., co stanowi podstawę do uchylenia decyzji ostatecznej z 16 lipca 2019 r. Sąd powyższego stanowiska organów nie podziela. Podnieść trzeba, że o tym kto jest stroną postępowania administracyjnego rozstrzyga art. 28 k.p.a. Z powołanego przepisu wynika, że jest nią każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Z kolei istoty interesu prawnego należy upatrywać w jego związku z konkretną normą prawa materialnego, na podstawie której w postępowaniu administracyjnym określony podmiot, w określonym stanie faktycznym, może domagać się konkretyzacji swoich uprawnień lub obowiązków, bądź żądać przeprowadzenia kontroli określonego aktu w celu ochrony jego sfery praw i obowiązków przed naruszeniami dokonanymi tym aktem i doprowadzenia tego aktu do stanu zgodnego z prawem. Z powyższego wynika, że stwierdzenie interesu prawnego wymaga jednoznacznego ustalenia istnienia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą, a sytuacją prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. W przedmiocie istoty interesu prawnego wielokrotnie wypowiadały się sądy administracyjne trafnie podnosząc, że cechami tego pojęcia są jego indywidualność, konkretność, aktualność, obiektywna sprawdzalność, natomiast jego istnienie znajdować musi potwierdzenie w okolicznościach faktycznych będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2035/10, Lex nr 1121192). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać trzeba, że przedmiotem postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Wojewody Małopolskiego z 16 lipca 2019 r. było orzeczenie administracyjne z 15 lipca 1954 r. w części dotyczącej przejęcia na własność Skarbu Państwa nieruchomości stanowiących własność J. B. (bliżej w tym orzeczeniu nieoznaczonych). Stronami tego postępowania byli zatem jego następcy prawni oraz Skarb Państwa reprezentowany przez starostę wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej (tu: Starostę G.). To bowiem praw i obowiązków tych podmiotów bezpośrednio dotyczyły skutki wspomnianej decyzji nadzorczej. Inny podmiot, aby mógł uczestniczyć w tym postępowaniu (mieć w nim przymiot strony), a więc również skutecznie żądać weryfikacji decyzji nadzorczej w trybie wznowienia postępowania, musiałby wykazać, że to jemu przysługiwał w dacie jej podejmowania tytuł prawnorzeczowy do nieruchomości pochodzącej z dawnej nieruchomości J. B. objętej orzeczeniem z 15 lipca 1954 r, bądź w oparciu o to orzeczenie uzyskał do tej nieruchomości tytuł prawnorzeczowy. Tylko bowiem takiego podmiotu mogły dotyczyć skutki prawne rozstrzygnięcia eliminującego ze skutkiem wstecznym to orzeczenie we wskazanej części. Wnioskując o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Wojewody Małopolskiego z 16 lipca 2019 r. Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...] powołały się na przynależny aktualnie Skarbowi Państwa tytuł prawnorzeczowy do nieruchomości powstałych z parcel należących pierwotnie do J. B.. Zdaniem Sądu, wadliwie uznały jednak organy, że powyższe ma znaczenie dla oceny statusu tego podmiotu jako strony postępowania w niniejszej sprawie. Żaden bowiem z dowodów zgromadzonych w aktach sprawy nie wskazuje aby Skarb Państwa stał się właścicielem parcel pochodzących z [...] kat. L. w następstwie orzeczenia z 15 lipca 1954 r. W szczególności orzeczenie to nie jest podstawą ujawnienia Skarbu Państwa jako właściciela w księdze wieczystej prowadzonej dla nieruchomości oznaczonych jako działki o numerach [...], [...] i [...], w których skład weszły dawne parcele należące do J. B. Co więcej, ze znajdującego się w aktach sprawy dokumentu zatytułowanego "Badanie hipoteki dla działek [...], [...] i [...] położonych w K. do wykazu zmian [...]", a także znajdującego się w aktach wykazu zmian gruntowych z 5 lutego 2018 r. wynika, że na przedmiotowym terenie, już po wydaniu orzeczenia z 15 lipca 1954 r., miało miejsce scalenie gruntów zatwierdzone decyzją Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w G. z 16 listopada 1972 r. nr 87/21/72, którym to procesem objęto także dawne parcele należące do J. B.. Powołana decyzja z 16 listopada 1972 r. przywołana została zresztą jako podstawa ujawnienia przynależnego do nieruchomości tytułu Skarbu Państwa w księdze wieczystej nr [...] prowadzonej, między innymi, dla nieruchomości oznaczonych jako działki nr [...], [...] i [...] obejmujące tereny dawnych parcel nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...],[...] i [...] uregulowanych pierwotnie w wykazie [...]. Powyższe oznacza, wbrew stanowisku organu, że eliminacja z obrotu prawnego orzeczenia z 15 lipca 1954 r., co nastąpiło decyzją ostateczną z 16 lipca 2019 r., nie mogła i nie ingerowała w prawa rzeczowe przynależne obecnie Skarbowi Państwa, skoro przedmiotowe orzeczenie nie stanowiło źródła tych praw. To z kolei prowadzi do wniosku, że, jak trafnie podnoszą skarżący, Nadleśnictwo [...] nie miało opartego na normach prawa materialnego interesu prawnego w kwestionowaniu, w imieniu Skarbu Państwa, decyzji Wojewody Małopolskiego z 16 lipca 2019 r. stwierdzającej w części nieważność orzeczenia z 15 lipca 1954 r. W konsekwencji, nie mogło ono również skutecznie domagać się wyeliminowania powyższej decyzji nadzorczej w trybie wznowienia postępowania z przyczyn opisanych w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Formułując zatem w tym zakresie odmienną ocenę organy obu instancji naruszyły art. 28 k.p.a. w sposób mający wpływ na wynik sprawy Wobec uchylenia, z podanych wyżej powodów, zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji bezprzedmiotowe stało się odnoszenie się przez Sąd do kwestii merytorycznych i podniesionych w tym zakresie zarzutów skargi. Zarzuty te mogłyby bowiem podlegać ocenie Sądu gdyby podawana przez Skarb Państwa – Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...] przyczyna wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Wojewody Małopolskiego z 16 lipca 2019 r. rzeczywiście wystąpiła. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259), orzekł jak w pkt 1 sentencji. W przedmiocie kosztów postępowania (pkt 2 sentencji) orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 202 § 2 i art. 205 § 2 powołanej ustawy oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265). Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z oceny prawnej sformułowanej w niniejszym uzasadnieniu i sprowadzają się do rozpoznania wniosku Skarbu Państwa – Państwowego Gospodarstwo Leśnego Lasów Państwowych Nadleśnictwa [...] o wznowienie postępowania i podjęcia w sprawie rozstrzygnięcia uwzględniającego tę ocenę.