I SA/Wa 728/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Pirogowicz, Sędziowie sędzia WSA Przemysław Żmich, asesor WSA Justyna Wtulich-Gruszczyńska (spr.), Protokolant starszy referent Aleksandra Cymerska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2024 r. sprawy ze skargi B. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 7 lutego 2024 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 27 grudnia 2023 r. nr [...].

Zaskarżoną decyzją z 7 lutego 2024 r., nr KOA/527/Sr/24 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie powoływane dalej jako: "SKO w Warszawie", "Kolegium", "organ" po rozpoznaniu odwołania B. J. od decyzji Prezydenta [...] z 27 grudnia 2023 r., nr [...] odmawiającej B. J. przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad matką K. K., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawiał się następująco : W dniu 21 września 2023 r. do organu pierwszej instancji wpłynął wniosek B. J. o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad niepełnosprawną matką – K. K. Matka wnioskodawczyni urodzona 2 marca 1948 r. legitymuje się orzeczeniem Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w [...] wydanym 22 sierpnia 2023 r. na stałe, w którym orzeczono o niezdolności do samodzielnej egzystencji oraz wskazano, że nie da się ustalić od kiedy istnieje niepełnosprawność, natomiast ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od dnia 12 maja 2023 r. Prezydent Miasta [...] decyzją z 19 października 2023 r., nr [...] odmówił wnioskodawczyni prawa do ww. świadczenia. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, że analiza dokumentacji wykazała, że niepełnosprawność K. K. powstała po ukończeniu przez nią 25 roku życia. Zgodnie z literalnym brzmieniem art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2023, poz. 390 ze zm.) - zwanej dalej "u.ś.r.", świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała nie później niż do ukończenia 18 roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła B. J. zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie oraz przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13. SKO w Warszawie decyzją z 30 listopada 2023 r., nr KOA/5915/Sr/23 uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji wskazując, że nie można uznać, iż wydany przez Trybunał Konstytucyjny wyrok nie zmienia sytuacji prawnej strony. Przeciwnie, wynika z niego, że organy rozpoznając wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego złożony przez opiekuna dorosłej osoby niepełnosprawnej, w obecnym stanie prawnym (dopóki w tej materii nie zostaną wprowadzone nowe rozwiązania ustawowe) mają obowiązek zbadać, czy wnioskodawca spełnia warunki do przyznania tego świadczenia określone w art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych, tj. z wyłączeniem tej części tego przepisu, która z dniem 23 października 2014 r. została ostatecznie uznana za niekonstytucyjną. W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji nie wywiązał się z tego obowiązku i w ocenie Kolegium konieczne było ponowne przeanalizowanie sprawy pod tym kątem. Rozpoznając sprawę ponownie Prezydent [...] decyzją z 27 grudnia 2023 r., nr [...] ponownie odmówił przyznania B. J. wnioskowanego świadczenia. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, że wnioskodawczyni nie spełniła warunków umożliwiających przyznanie jej żądanego świadczenia pomimo, iż wywiad środowiskowy potwierdził konieczność sprawowania opieki nad K. K. Prezydent [...] wskazał, że Odwołująca zrezygnowała z pracy przed wydaniem orzeczenia o stopniu niepełnosprawności matki, a zatem nie wykazała istnienia związku przyczynowego pomiędzy sprawowaniem opieki nad bliską osobą niepełnosprawną a niepodejmowaniem lub rezygnacją z zatrudnienia. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła B. J. zaskarżając decyzję w całości i wnosząc o jej uchylenie i w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przyznanie jej świadczenia pielęgnacyjnego. Z uzasadnienia wynika, iż Skarżąca stoi na stanowisku, że jest osobą zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia, na co wskazuje fakt, iż jest zarejestrowana jako bezrobotna. Rozpoznając sprawę Kolegium wyjaśniło, że w myśl art. 63 ustawy z 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz. U. z 2023 r., poz. 1429) zmieniającej z dniem 1 stycznia 2024 r. ustawę z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych w sprawach o świadczenie pielęgnacyjne i specjalny zasiłek opiekuńczy, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 43 w brzmieniu dotychczasowym, do których prawo powstało do dnia 31 grudnia 2023 r., stosuje się przepisy dotychczasowe. Wskazało, że w niniejszej sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu dotychczasowym. Warunki nabywania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego oraz zasady przyznawania i wypłacania tego świadczenia określa ustawa z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tj. Dz. U. z 2022 r. poz., 615) - zwana dalej "u.ś.r.". Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnione w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Kolegium zaznaczyło, że z treści powyższego przepisu wynika, iż pomiędzy sprawowaniem opieki nad osobą niepełnosprawną a rezygnacją z zatrudnienia albo jej niepodejmowania musi występować ścisły związek. Brak tego związku zgodnie z zacytowanym przepisem jest przeszkodą w przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego. W rozpoznawanej sprawie B. J. przedłożyła jedynie jedno świadectwo pracy, z którego wynika, że jej zatrudnienie trwało od dnia 23 listopada 2020 r. do dnia 31 stycznia 2021 r., a stosunek pracy ustał z upływem czasu, na który była zawarta umowa o pracę. Matka wnioskodawczyni legitymuje się natomiast orzeczeniem Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w [...] wydanym dnia 22 sierpnia 2023 r. na stałe, w którym orzeczono o niezdolności do samodzielnej egzystencji oraz wskazano, że nie da się ustalić od kiedy istnieje niepełnosprawność, natomiast ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od dnia 12 maja 2023 r. Zdaniem Kolegium, w sprawie nie został spełniony wymóg związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką, a zaniechaniem podejmowania przez skarżącą pracy zarobkowej, która pozostaje osobą nieaktywną zawodowo od dnia 31 stycznia 2021 r., natomiast orzeczenie o niepełnosprawności K. K. zostało wydane w dniu 22 sierpnia 2023 r., a więc wnioskodawczyni nie musiała zrezygnować z pracy by móc opiekować się matką. Skargę na decyzję SKO w Warszawie z 7 lutego 2024 r., nr KOA/527/Sr/24 wniosła B. J. Skarżąca podniosła, że odmawiając po raz kolejny prawa do świadczenia z tytułu sprawowania koniecznej opieki nad niepełnosprawną matką organ wskazuje na tendencyjny brak woli przyznania świadczenia oraz nielogiczną i niezrozumiałą nadinterpretację przepisów ustawy. Wskazała, że zgodnie z komentarzem prawnym i orzecznictwem sądowym do art. 17 ust 1 pkt 4 u.ś.r. osoba uprawniona do świadczenia pielęgnacyjnego to "osoba rezygnującą z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej". Podniosła, że ta część definicji osoby rezygnującej z pracy, która odnosi się do zakresu pracy, której uprawniony nie będzie wykonywał nie budzi wątpliwości. Ustalić jednak trzeba, jakie znaczenie normatywne ma "rezygnacja" z określonej w art. 3 pkt 22 u.ś.r. pracy zarobkowej, w tym także z zatrudnienia. Wskazała, że częściowej odpowiedzi udziela brzmienie dalszej części art. 17 ust. 1 u.ś.r., gdzie przez uprawnionego rozumie się osobę, która: 1) nie podejmuje pracy zarobkowej; 2) rezygnuje z pracy zarobkowej. Podniosła, że po pierwsze można rezygnować z pracy zarobkowej, powstrzymując się od jej podejmowania, w przypadku gdy status zatrudnionego jeszcze nie został przez uprawnionego nabyty. Po drugie, można również rezygnować z pracy zarobkowej, powodując ustanie nawiązanego już stosunku zatrudnienia, albo dopełnić działań skutkujących rozwiązaniem stosunku prawnego bądź też powstrzymywać się od aktywności mogącej przynieść kontynuację zatrudnienia. Skarżąca wskazała, że ustawodawca wprowadził domniemanie, że osoba sprawująca długotrwała opiekę lub niosąca długotrwała pomoc niepełnosprawnemu już przez tę niepełnosprawność jest w życiowej sytuacji zmuszającej do rezygnacji z pracy zarobkowej, pomimo istniejących na rynku pracy miejsc pracy i zdolności oraz gotowości do podjęcia zatrudnienia. Zaznaczyła, że w zakresie relacji pomiędzy statusem bezrobotnego a statusem uprawnionego do świadczenia pielęgnacyjnego, ustawodawca w wyniku wprowadzonych zmian do ustawy nie wyklucza obecnie posiadania statusu osoby bezrobotnej przez ubiegającego się o świadczenie pielęgnacyjne (art. 17 ust. 6 u.ś.r.). Oznacza to w konsekwencji, że formalnie deklarowana zdolność i gotowość do podjęcia zatrudnienia, jaka wynika ze statusu bezrobotnego, nie będzie w sensie przesłanek materialnoprawnych prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, traktowana jako równoznaczna z podejmowaniem zatrudnienia, w rozumieniu art. 17 ust. 1 u.ś.r. Podniosła, że zgodnie z art. 17 ust. 6 u.ś.r. zarejestrowanie w powiatowym urzędzie pracy jako osoba poszukująca pracy lub posiadanie statusu bezrobotnego, nie ma wpływu na uprawnienie do świadczenia pielęgnacyjnego. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Skarga jest zasadna. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji był art. 17 u.ś.r. w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2024 r., który w ust. 1 pkt 4 stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Z przepisu tego wynika, że świadczenie pielęgnacyjne, przyznawane są z powodu niemożności wykonywania pracy zarobkowej w związku z koniecznością zapewnienia stałej lub długotrwałej opieki niepełnosprawnemu członkowi rodziny, a nie tylko z racji sprawowania opieki. Pod pojęciem opieki stałej oraz długoterminowej należy z kolei rozumieć stałą pieczę nad osobą wymagającą opieki, a także gotowość i możliwość udzielenia pomocy w sytuacji, gdy tylko taka potrzeba w danym momencie zaistnieje (por. wyrok NSA z 13 sierpnia 2024 r., sygn. akt I OSK 2243/23). Określenia te wskazują więc, że nie może to być opieka świadczona sporadycznie czy też przez osoby, które zważywszy na własne predyspozycje psychofizyczne nie są jej w stanie świadczyć i same wymagają pomocy. Innymi słowy aby uzyskać świadczenie wnioskujący musi sprawować i pozostawać w gotowości do sprawowania stałej opieki nad osobą niepełnosprawną oraz mieć realną możliwość jej sprawowania w tak znacznym wymiarze, że z tego powodu rezygnuje lub nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Analiza akt sprawy wykazała - wbrew temu co przyjęło Kolegium - że wszystkie ww. przesłanki przyznania B. J. świadczenia pielęgnacyjnego zostały spełnione. Matka, nad którą sprawuje opiekę legitymuje się bowiem orzeczeniem Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w [...] z 22 sierpnia 2023 r. o znacznym stopniu niepełnosprawności, wymagającą stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Z oświadczeń składnych przez skarżącą (k.8, 13 akt administracyjnych), znajdujących także poparcie w ustaleniach poczynionych w toku wywiadu środowiskowego przeprowadzonego 17 października 2023 r., (k. 14 akta administracyjnych) - których prawdziwości organy nie podważyły - wynika, że matka skarżącej ma zdiagnozowaną marskość wątroby, znaczną niewydolność serca, zespół nerkowo-wątrobowy oraz encefalopatię powodującą zaburzenia świadomości i stan otępienia. Jest osobą leżącą, pampersowaną, wymagającą pomocy osób trzecich we wszystkich czynnościach. W okresach wystąpienia otępienia, skarżąca zmuszona jest podawać jej pożywienie przy pomocy strzykawki. Na niej także, z uwagi na stan zdrowia matki, spoczywa ciężar dozowania i podawania leków, pomoc w czynnościach higienicznych, w tym zmiana pampersów, przewijanie i obmywanie kilka razy dziennie, jak również prowadzenie domowej rehabilitacji. Istotne jest również, że pracownik socjalny ustalił, iż matka skarżącej nie jest w stanie samodzielnie funkcjonować w domu i wymaga pomocy osoby drugiej we wszelkich czynnościach dnia codziennego, którą to pomoc świadczy wobec niej skarżąca. Co przy tym istotne jest jedyną osobą mogącą i faktycznie opiekującą się chorą matką. Z tych wszystkich powodów, jako osoba na co dzień zajmująca się opieką – która to opieka ze względu na dysfunkcje organizmu niepełnosprawnej miała charakter stały - w sposób oczywisty pozbawiona była realnej możliwości podjęcia zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Nie sposób zatem uznać, że fakt niepodejmowania zatrudnienia nie pozostaje w związku ze sprawowaną opieką. Przypomnieć należy, że przesłanką uzasadniającą przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w świetle art. 17 ust. 1 u.ś.r., jest nie tylko rezygnacja z zatrudnienia, ale również brak jego podejmowania. Ocena zaś "niepodejmowania zatrudnienia" powinna być dokonywana w czasie występowania z wnioskiem o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Nie ma więc znaczenia wcześniejszy brak aktywności zawodowej. Brak aktywności zawodowej sam w sobie nie wyklucza przyznania świadczenia pielęgnacyjnego (wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego: w Gdańsku z 27 maja 2021 r., sygn. akt III SA/Gd 145/21 i w Szczecinie z 12 maja 2022 r. sygn. akt II SA/Sz 130/22, https://cbois.nsa.gov.pl). Nie może być zatem przeszkodą w przyznaniu skarżącej świadczenia. Art. 17 ust. 1 u.ś.r. nie wprowadza żadnych ram czasowych co do wykazania niepodejmowania zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania opieki. Jest to świadczenie przyznawane na wniosek i to od wnioskodawcy zależy, czy i w jakim czasie po wystąpieniu przesłanek do przyznania świadczenia o nie wystąpi. Brak jest zatem podstaw do kwestionowania prawa strony do wyboru momentu, w którym chce wystąpić z wnioskiem o przyznanie przedmiotowego świadczenia (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 3 kwietnia 2023 r., I SA/Wa 2583/22, Lex nr 3581258). Stąd także, bez znaczenia pozostaje to, że skarżąca nie pracuje od 31 stycznia 2021 r., a stosunek pracy ustał w wyniku upływu czasu, na który był zawarty. Nie ma także znaczenia, że w okresie od 16 sierpnia 2021 r., do 16 sierpnia 2022 r., była ona zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy z prawem do zasiłku, a na chwilę obecną jest zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy bez prawa do zasiłku. Stosownie do treści art. 17 ust. 6 u.ś.r. zarejestrowanie w powiatowym urzędzie pracy jako osoba poszukująca pracy lub posiadanie statusu bezrobotnego nie ma wpływu na uprawnienie do świadczenia pielęgnacyjnego. Świadczenie to przysługuje zatem także osobie bezrobotnej, która była zatrudniona lub wykonywała pracę zarobkową w formach określonych w art. 3 pkt 22 u.ś.r. i zrezygnowała z niej, bądź też mając możliwość podjęcia zatrudnienia lub wykonywania pracy zarobkowej z możliwości tej nie korzysta w celu sprawowania opieki. Jak natomiast wyjaśniała skarżąca w oświadczeniu z 21 września 2023 r. (k. 8 akt administracyjnych) ze względu na pogarszający się stan zdrowia matki wymagała ona coraz większej opieki w ciągu dnia co wiązało się z niemożnością podjęcia przez nią pracy. Z powyższego wynika zatem, że sprawowanie opieki nad matką stanowi przeszkodę w podjęciu zatrudnienia. Wymaganie zaś od osoby występującej z wnioskiem o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego wcześniejszego zatrudnienia i rezygnacji z niego właśnie celem sprawowania opieki, doprowadziłoby do sytuacji, że takie osoby podejmowałyby miesięczne zatrudnienie, tylko po to, aby zaraz wypowiedzieć umowę o pracę z uwagi na niemożność pogodzenia zatrudnienia z koniecznością sprawowania opieki (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 11 października 2023 r., sygn. akt III SA/Kr 953/23, LEX nr 3620219). W tym stanie rzeczy konkluzje organu – co do braku zaistnienia związku pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia, a opieką sprawowaną nad niepełnosprawną matką ocenić należy jako dowolne, co świadczy o naruszeniu ustanowionej w art. 80 k.p.a. zasady swobodnej oceny dowodów. Ta bowiem, jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, aby nie przerodziła się w samowolę, musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem reguł tej oceny, tj. po pierwsze - opierać się należy na materiale dowodowym zebranym przez organ, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w przepisach prawa. Po drugie ocena powinna być oparta na wszechstronnej ocenie całokształtu materiału dowodowego i po trzecie - organ powinien dokonać oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy, z zastrzeżeniem ograniczeń dotyczących dokumentów urzędowych, które mają na podstawie art. 76 § 1 k.p.a. szczególną moc dowodową. W końcu, po czwarte - rozumowanie, w wyniku którego organ ustala istnienie okoliczności faktycznych, powinno być zgodne z zasadami logiki (vide: przywoływany w uzasadnieniu skargi wyrok NSA z 23 lutego 2018 r. II OSK 1903/17, lex nr 2458235). Tych wszystkich zasada Kolegium nie dopełniło, naruszając tym samym art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. oraz przywołanego wyżej art. 80 k.p.a., które to naruszenie nie tylko mogło, ale miało istotny wpływ na wynik sprawy. Doprowadziło bowiem do nieuzasadnionego i pozostającego w sprzeczności z obrazem stanu faktycznego wyłaniającym się ze zgromadzonego w aktach materiału dowodowego wniosku o niespełnieniu przez skarżącą przesłanek warunkujących przyznanie żądanego świadczenia i naruszenia przez to art. 17 ust.1 u.ś.r., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. To zaś prowadzić musi do uchylenia zaskarżonej decyzji, jak też uchylenia obarczonej tożsamymi wadami decyzji organu pierwszej instancji. Ponownie rozpoznając sprawę organ weźmie pod uwagę przyjętą przez Sąd w uzasadnieniu niniejszego wyroku oceną prawną oraz wykładnię przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych, mając przy tym na względzie, że jakkolwiek z dniem 1 stycznia 2024 r. na mocy art. 43 ustawy z 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz.U. z 2023 r. poz. 1429) uległy zmianie przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych, wykluczając obecnie możliwość ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na rzecz opiekuna osoby dorosłej - to jednak w niniejszej sprawie wniosek skarżącej winien być rozpoznany na gruncie przepisów obowiązujących przed wejściem w życie tej nowelizacji. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie stoi bowiem na stanowisku, że art. 63 ust. 1 ustawy o świadczeniu wspierającym stanowiący, że: "w sprawach o świadczenie pielęgnacyjne i specjalny zasiłek opiekuńczy, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 43 w brzmieniu dotychczasowym, do których prawo powstało do dnia 31 grudnia 2023 r., stosuje się przepisy dotychczasowe" - należy interpretować w ten sposób, że skoro opiekun spełniał przesłanki do uzyskania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w dacie złożenia wniosku, a ten złożony został przed ww. datą, to należy przyjąć, że prawo do świadczenia pielęgnacyjnego powstało na dzień złożenia owego wniosku, zatem "do dnia 31 grudnia 2023 r." Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935) orzekł jak w sentencji wyroku.