I SA/Wa 722/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska, sędzia WSA Joanna Skiba, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi I. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2021 r. nr KOC [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] lutego 2021 r. nr [...] utrzymało w mocy swoją wcześniejszą decyzję z [...] października 2020 r. nr [...] stwierdzającą nieważność decyzji Prezydenta [...] z [...] stycznia 2008 r. nr [...] w części orzekającej o wydzieleniu działek nr [...] o pow. [...] ha (pod poszerzenie ul. [...]) i nr [...] o pow. [...] ha (pod poszerzenie ul. [...]) i przejściu tych działek na własność [...] jako wydzielonych pod drogi gminne z objętej podziałem nieruchomości z dniem, w którym decyzja stanie się ostateczna, jako wydanej bez podstawy prawnej. Powyższa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Prezydent [...] decyzją z [...] stycznia 2008 r. orzekł o zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości objętej KW nr [...] dz. [...], położonej w [...] przy ul. [...], ozn. w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...] z obrębu [...] na następujące działki nr [...] o pow. [...] ha i dz. nr [...] o pow. [...] ha - pod zabudowę mieszkaniową oraz dz. nr [...] o pow. [...] ha – z przeznaczeniem pod poszerzenie ul. [...] i dz. nr [...] o pow. [...] ha - z przeznaczeniem pod poszerzenie ul. [...]. W uzasadnieniu decyzji Prezydent [...] wskazał, że przedmiotowa nieruchomość położona jest na obszarze, dla którego nie jest uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Teren stanowiący działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...], zgodnie z decyzją Prezydenta [...] z [...] czerwca 2007 r. nr [...] o warunkach zabudowy, przeznaczony został na inwestycję polegającą na budowie budynku jednorodzinnego typu bliźniak, składającego się z dwóch części, z których każdy stanowi konstrukcyjnie wydzieloną całość po jednym lokalu mieszkalnym w każdej połówce bliźniaka (dwa lokale mieszkalne) oraz budynku jednorodzinnego wolnostojącego wraz z infrastrukturą techniczną i przyłączami do budynku. Zgodnie z opinią Delegatury Biura Architektury i Planowania Przestrzennego w Dzielnicy [...] z [...] sierpnia 2007 r. nr [...], projektowane działki przeznaczone były pod zabudowę mieszkaniową pod warunkiem zachowania min. 60 % powierzchni biologicznie czynnej dla każdej z nowopowstałych działek, do których zapewniony został bezpośredni dojazd do drogi publicznej - ul. [...] i [...]. Prezydent [...] wskazał jednocześnie, że działki nr [...] i nr [...] wydzielone pod drogi gminne (ul. [...] i ul. [...]) przechodzą na własność [...] z dniem, w którym decyzja stanie się ostateczna (art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami). Za ww. działki, przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między właścicielem, a Prezydentem [...]. Jeżeli, do takiego uzgodnienia nie dojdzie, odszkodowanie ustala się i wypłaca według zasad i trybu obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości. Ponadto, jeżeli w wyniku podziału wzrośnie wartość nieruchomości, Prezydent [...] może ustalić w drodze decyzji opłatę adiacencką z tego tytułu. Prezydent [...] pismem z [...] lipca 2020 r. wniósł o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji z [...] stycznia 2008 r. w części przyjętej podstawy prawnej (art. 98 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - dalej u.g.n.) i rozstrzygnięcia zawartego w treści uzasadnienia, z którego wynika, że wydzielone pod drogi gminne działki nr [...] i nr [...] przeszły na własność [...], z dniem w którym decyzja podziałowa stała się ostateczna. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] października 2020 r. stwierdziło nieważność ww. decyzji Prezydenta [...] z [...] stycznia 2008 r. w części orzekającej o wydzieleniu działek nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha i przejściu tych działek na własność [...] jako wydzielonych pod drogi gminne (ul. [...] i ul. [...]) z dniem, w którym decyzja stanie się ostateczna, jako wydanej bez podstawy prawnej. W ocenie Kolegium decyzja z [...] stycznia 2008 r. o zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości objętej KW nr [...], w części orzekającej o przejściu z mocy prawa na własność [...] działek nr [...] i nr [...] wydzielonych pod drogi gminne, obarczona jest wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jako wydana bez podstawy prawnej, poprzez naruszenie art. 98 ust. 1 u.g.n. Decyzja ta rozstrzyga bowiem kwestię własności części nieruchomości objętej podziałem poprzez określenie, że wydzielone działki gruntu przejęte zostają pod drogi gminne i z mocy prawa przechodzą na własność [...] z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stanie się ostateczna. Skoro przejście własności nieruchomości przeznaczonej pod drogę publiczną następuje z mocy prawa, to brak jest podstawy prawnej do orzekania w tym zakresie w decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości. Organ nadzoru przytoczył przepisy k.p.a., stanowisko doktryny i orzecznictwo sądowoadministracyjne odnoszące się do instytucji stwierdzenia nieważności decyzji i nieodwracalnych skutków prawnych i zaznaczył, że decyzja nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych, bowiem działki nr [...] i nr [...] nie podlegały dalszym podziałom i obrotowi. Organ zobowiązany jest ponadto wypłacić stosowne odszkodowanie. I. K. wystąpiła z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej ww. decyzją. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] rozpoznając sprawę stwierdziło, że decyzja z [...] października 2020 r. jest prawidłowa. Organ nadzoru zaznaczył, że istotą niniejszego postępowania jest ustalenie czy wydzielenie dróg dokonane w decyzji podziałowej stanowi rażące naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. SKO w [...] podkreśliło, że postępowanie podziałowe zakończone decyzją z [...] stycznia 2008 r. zostało wszczęte na wniosek osób fizycznych, zaś dla terenu objętego decyzją podziałową w dacie jej wydania, nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Ocena zgodności projektu podziału, dokonywana była w oparciu o decyzję Prezydenta [...] z [...] czerwca 2007 r. o warunkach i szczegółowych zasadach zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego typu bliźniak składającego się z dwóch części, z których każdy stanowi konstrukcyjnie wydzieloną całość po jednym lokalu mieszkalnym w każdej połówce bliźniaka (dwa lokale mieszkalne) oraz budynku jednorodzinnego wolnostojącego wraz z infrastrukturą techniczną i przyłączami do budynku na terenie dz. ew. nr [...] z obrębu [...] położonej przy ul. [...]. Zgodność proponowanego podziału z powyższą decyzją o warunkach zabudowy stwierdzono postanowieniem Prezydenta [...] z [...] października 2007 r. Tym samym, ocena podziału nieruchomości, zatwierdzonego decyzją Prezydenta [...] z [...] stycznia 2008 r. dokonywana w zakresie objętym art. 93 ust. 1 i art. 94 ust. 1 ug.n. jako odpowiadającym ustaleniom zwartym w decyzji z [...] czerwca 2007 r. nie budzi zastrzeżeń. Organ zaznaczył, że wydzielenia grantów pod drogę publiczną - poszerzenie ul. [...] oraz ul. [...] nie przewidziano w decyzji o warunkach zabudowy, co potwierdza w sposób bezsporny załącznik mapowy do tej decyzji. Istnieją zatem podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z [...] stycznia 2008 r. w części orzekającej o wydzieleniu działek nr [...] i nr [...] i przejściu tych działek na własność [...] jako wydzielonych pod drogi gminne. Zdaniem Kolegium wydzielenie w decyzji podziałowej dz. ew. pod poszerzenie ul. [...] i ul. [...] nie stanowi realizacji obowiązku zapewnienia terenu pod przyszłe poszerzenie dróg. Do takiego poszerzenia może - choć nie musi - dojść dopiero w przyszłości, w oparciu o ustalenia przyszłego planu zagospodarowania przestrzennego, albo - w razie jego braku - decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, wydanej w trybie i na zasadach określonych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem SKO w [...] decyzja Prezydenta [...] z [...] stycznia 2008 r. w części orzekającej o wydzieleniu działek nr [...] i nr [...] i przejściu tych działek na własność [...] jako wydzielonych pod drogi gminne, obarczona jest zatem wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Organ nadzoru zaznaczył jednocześnie, że okoliczność wypłaty odszkodowania na rzecz skarżącej i toczące się postępowania w tym zakresie, nie przesądzają o braku podstaw do wszczęcia i prowadzenia postępowania nadzorczego. Zdaniem SKO ponadto decyzja Prezydenta [...] z [...] stycznia 2008 r. nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych, bowiem o nieodwracalności skutków prawnych nie przesądza okoliczność toczących się postępowań o wypłatę odszkodowania. Odnosząc się do podnoszonych przez skarżącą zarzutów Kolegium wskazało, że dokonało oceny decyzji z [...] stycznia 2008 r. wyłącznie w takim zakresie, jaki obejmuje art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i tym samym, nie może odnosić się do postępowań administracyjnych toczących się przed innymi organami administracji publicznej, w tym także dotyczących przyznania odszkodowania. I. K. wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając naruszenie: - art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 156 § 1 w zw. z art. 156 § 2 w zw. z art. 7b w zw. z art. 8 w zw. z art. 9 i art. 12 oraz 35 k.p.a. w zw. z art. 98 ust. 1 u.g.n w zw. z art. 2 i art. 7 Konstytucji RP, poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji z [...] stycznia 2008 r. zatwierdzającej projekt podziału ww. nieruchomości, w sytuacji gdy nie było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji, która zapadła ponad 10 lat temu i była podstawą nabycia prawa lub ekspektatywy. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zasądzenie kosztów postępowania, a także zobowiązanie organu do udostępnienia jej akt oraz wydania decyzji o wypłacie należnego odszkodowania wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi od [...] kwietnia 2008 r., tj. od dnia, gdy upłynął termin na wypłatę odszkodowania (miesiąc od przesłania skarżącej pisma z obietnicą wypłaty odszkodowania z [...] kwietnia 2008 r.) W uzasadnieniu skargi skarżącą przytoczyła argumenty na poparcie podnoszonych zarzutów podkreślając, że decyzja Prezydent [...] z [...] stycznia 2008 r. wydana została zgodnie z obowiązującym wówczas przepisami k.p.a. i u.g.n. Zdaniem skarżącej oczywiste też jest, że przysługuje jej stosowne odszkodowanie, które nie zostało jej wypłacone. Zatwierdzenie planu podziału nieruchomości jak i przyznanie skarżącej odszkodowania było w pełni uzasadnione obowiązującymi przepisami prawa. Plan podziału został wykonany prawidłowo, co zostało zatwierdzone przez [...] po zasięgnięciu opinii organu wyspecjalizowanego w tym obszarze. Odszkodowanie zostało przyznane natomiast z oczywistego powodu, jakim jest zabranie właścicielowi jego nieruchomości i przeznaczenie ich pod drogę publiczną. Skarżąca zaznaczyła, że wszystkie działania podejmowane przez organ, służą jedynie temu aby opóźnić wypłatę należnego jej odszkodowania. Na potwierdzenie twierdzeń skarżąca przytoczyła stosowne orzecznictwo, w tym wyrok Trybunału Konstytucyjnego sygn. akt P 46/13. SKO w [...] w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z [...] listopada 2021 r. Miasto [...] przedstawiło stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Kontrolowana w niniejszej sprawie przez Sąd decyzja została wydana w trybie nadzwyczajnym - stwierdzenia nieważności - dlatego podkreślenia w pierwszej kolejności wymaga, że fundamentalną zasadą procedury administracyjnej jest zasada stabilności ostatecznych decyzji administracyjnych. Z zasady tej wynika, że wzruszenie każdej ostatecznej decyzji administracyjnej, niezależnie od trybu w jakim ona zapadła, może nastąpić jedynie wyjątkowo - tylko w przypadkach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Artykuł 156 § 1 k.p.a. enumeratywnie wymienia przesłanki, których zaistnienie powinno skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji . W myśl art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Przy czym w orzecznictwie sądów administracyjnych, wykształcił się pogląd, w myśl którego o rażącym naruszeniu prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. można mówić w sytuacji, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa. Nie chodzi w tego typu przypadkach o błędy wykładni prawa, wadliwość uzasadnienia ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Kontroli sądu w niniejszej sprawie poddana została wydana w postępowaniu nadzorczym decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z [...] października 2020 r. stwierdzającą nieważność decyzji Prezydenta [...] z [...] stycznia 2008 r. w części orzekającej o wydzieleniu działek nr [...] o pow. [...] ha pod poszerzenie ul. [...] i nr [...] o pow. [...] ha pod poszerzenie ul. [...] i przejściu tych działek na własność [...] jako wydzielonych pod drogi gminne z objętej podziałem nieruchomości z dniem, w którym decyzja stanie się ostateczna, jako wydanej bez podstawy prawnej. Podstawę prawną kontrolowanej przez organy w niniejszej sprawie decyzji podziałowej z [...] stycznia 2008r. stanowił art. 93 ust. 3 , art. 94 ust. 1 oraz art. 98 i 98 a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r., nr 102, poz. 651), zwanej dalej u.g.n. Zgodnie z treścią art. 93 ust. 1 u.g.n. podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. W razie braku tego planu stosuje się przepisy art. 94. Przepis art. 94 ust. 1 u.g.n. przewiduje zaś, że: W przypadku braku planu miejscowego – jeżeli nieruchomość jest położona na obszarze nieobjętym obowiązkiem sporządzenia tego planu – podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli: 1) nie jest sprzeczny z przepisami odrębnymi 2) jest zgodny z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W niniejszej sprawie pozostaje bezsporne, że podlegająca podziałowi działka nie jest położona na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Decydująca dla podziału jest zatem treść decyzji o warunkach zabudowy, która w tej sprawie wydana została przez Prezydenta [...] nr [...]. Podkreślenia wymaga, że zarówno wydzielenie działki pod drogę publiczną jak i poszerzenie drogi już istniejącej może nastąpić, jeżeli obszar wydzielanej działki jest przeznaczony pod taką drogę lub poszerzenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przyjmuje się bowiem w doktrynie i orzecznictwie, że przebieg przyszłej drogi publicznej (również poszerzenie istniejącej drogi publicznej), o czym mowa w art. 98 ust. 1 u.g.n., winien wynikać z planu miejscowego, a w jego braku - z ostatecznej decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647) w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Tym samym decyzja zatwierdzająca projekt podziału nieruchomości, wydzielająca działki przeznaczone pod drogę publiczną, winna odnosić się albo do planu miejscowego albo do warunków decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Tymczasem w niniejszej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, gdy wydzielenia działek pod poszerzenie drogi publicznej dokonano na podstawie i po stwierdzeniu zgodności z wydaną dla inwestora (wnioskodawcy podziału) decyzją o warunkach zabudowy, która nie ustala realizacji ani przebiegu drogi publicznej, jak również nie stanowi o jej poszerzeniu zaś z okoliczności sprawy nie wynika, żeby dla inwestycji polegającej na poszerzeniu omawianych ulic wydana została decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Oznacza to, że za prawnie niedopuszczalne uznać należało wydzielenie działek drogowych nr [...] i [...] z działki, która podlegała podziałowi, na poszerzenie ulic [...] i [...]. Skoro zatem zastosowanie art. 98 ust. 1 u.g.n. do wydzielenia działek pod poszerzenie istniejącej drogi publicznej wymaga zgodności z ustaleniami planu miejscowego lub z postanowieniami decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, to decyzja o warunkach zabudowy z [...] czerwca 2007 r. nie mogła stanowić podstawy do dokonania takiego podziału z przeznaczeniem działek nr [...] i [...] pod poszerzenie opisanych wyżej dróg publicznych. Tym samym Sąd podziela pogląd SKO w [...] że zawarte w uzasadnieniu kontrolowanej przez organy decyzji Prezydenta [...] z [...] stycznia 2008r. stwierdzenie, że nowo utworzone działki nr [...] i [...] pod poszerzenie ulic [...] i [...] z mocy prawa przechodzą na własność Miasta [...] z dniem w którym decyzja ta stanie się ostateczna - wydane zostało bez podstawy prawnej. Zgodnie z art. 98 ust. 1 u.g.n. działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne: gminne, powiatowe, wojewódzkie, krajowe - z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą, z mocy prawa, odpowiednio na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne. Przepis ten stosuje się także do nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek użytkownika wieczystego, z tym że prawo użytkowania wieczystego działek gruntu wydzielonych pod drogi publiczne wygasa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne. Przepis stosuje się odpowiednio przy wydzielaniu działek gruntu pod poszerzenie istniejących dróg publicznych. Ma rację Kolegium, że w doktrynie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym należy uznać za ugruntowany pogląd, że skutki prawne, o których mowa w art. 98 ust. 1 u.g.n., w postaci utraty własności lub prawa użytkowania wieczystego działek wydzielonych pod drogi publiczne, nie są przedmiotem rozstrzygnięcia decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości, ale są następstwem tej decyzji i nie ma na nie wpływu organ orzekający o zatwierdzeniu podziału nieruchomości (zob. E. Bończak – Kucharczyk, Komentarz do art. 98 ustawy o gospodarce nieruchomościami, Lex). Skoro zatem w kontrolowanej decyzji podziałowej rozstrzygnięto o przejściu prawa własności będących przedmiotem postępowania działek wydzielonych pod poszerzenie dróg publicznych w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy, która nie odwołuje się do konkretnej decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, to decyzja ta w tej części jest dotknięta wadą nieważności z przyczyny wskazanej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. – jako wydana bez podstawy prawnej. Podkreślić także należy, że art. 96 ust. 1 u.g.n. przesądza, że kompetencje organu administracji publicznej obejmują w sprawach podziałowych jedynie wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu podziału. Zatem rozstrzygnięcie stwierdzające przejście prawa własności wydzielonej działki jest dotknięte nieważnością na skutek braku podstawy prawnej do jego dokonania. O wydaniu decyzji bez podstawy prawnej mówi się wówczas, gdy przepisy prawa nie upoważniają organu administracji do załatwienia sprawy w tej formie. Wydanie decyzji bez podstawy prawnej stanowi zaś przesłankę do stwierdzenia jej nieważności na podstawi art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W odniesieniu do zarzutów skargi wskazać trzeba, że są one bezzasadne. Przedmiotem badania w niniejszej sprawie była kwestia prawidłowości decyzji podziałowej w zakresie objętym art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Celem instytucja stwierdzenia nieważności decyzji jest zaś eliminowanie z obrotu prawnego aktów dotkniętych kwalifikowanymi wadami, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Jak słusznie wskazało Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji fakt, że toczy się postępowanie w przedmiocie wypłaty na rzecz skarżącej odszkodowania nie ma wpływu na niniejsze postępowanie. Okoliczność ta nie przesądza o braku podstaw do wszczęcia i prowadzenia przedmiotowego postępowania nadzorczego, w ramach którego organ nie może odnosić się do postępowań administracyjnych toczących się przed innymi organami, w tym także dotyczących przyznania odszkodowania. Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd nie dopatrzył się naruszenia powołanych w skardze przepisów Konstytucji RP. Jeszcze raz podkreślić trzeba, że podstawą stwierdzenia nieważności ww. decyzji podziałowej był przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i możliwe było stwierdzenie nieważności ww. decyzji pomimo upływu 10 lat od jej wydania. Zgodzić się przy tym trzeba ze stanowiskiem organu nadzoru, że przedmiotowa decyzja nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych. Wniesiona skarga jest więc bezzasadna i brak jest podstaw do jej uwzględnienia. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak na wstępie. Stosownie do treści art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, rozpoznanie niniejszej sprawy nastąpiło na posiedzeniu niejawnym.