I SA/Wa 481/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Żmich Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Boniecka – Płaczkowska Sędzia WSA Monika Sawa (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi Gminy [...] na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa nieodpłatnie własności nieruchomości oddala skargę.

Decyzją z [...] września 2019 r. nr [...] Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa ( dalej: KKU /organ) po rozpatrzeniu odwołania Gminy W. z dnia 12 lutego 2019 r. utrzymała w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. znak: [...], odmawiającą przekazania na rzecz Gminy W. prawa własności nieruchomości gruntowej Skarbu Państwa, oznaczonej w operacie ewidencji gruntów obrębu P., [...] jako działka nr [...], o powierzchni 0,8362 ha orzeka: Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Prezydent W. pismem z dnia [...] października 2010 r. nr [...], uzupełnionym pismem z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] oraz pismem z dnia [...] września 2017 r. nr [...], wystąpił o nieodpłatne przekazanie na rzecz Gminy Miejskiej W. opisanej w sentencji nieruchomości, w trybie art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. -Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych. Decyzją Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2010 r. umorzono postępowanie w sprawie nieodpłatnego przekazania Gminie W. działki nr [...], [...] o pow. 0,8640 ha, w trybie art. 5 ust. 4 ww. ustawy, wskazując, iż nieruchomość stanowi własność Skarbu Państwa - Agencji Nieruchomości Rolnych Oddziału Terenowego we W. na podstawie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1997 r. Prawo to zostało ujawnione w księdze wieczystej nr [...]. Prezydent W. wniósł odwołanie z dnia 23 listopada 2010 r. do Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej, która decyzją z [...] sierpnia 2011 r. nr [...] uchyliła w całości decyzję Wojewody [...] z [...] listopada 2010 r. i przekazała sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wojewoda [...] decyzją z [...] sierpnia 2012 r. odmówił przekazania Gminie W. nieruchomości powstałych w wyniku podziału działki nr [...], [...] o pow. 0,8640 ha, oznaczonych jako działka nr [...], [...] o pow. 0,0278 ha i działka nr [...], [...] o pow. 0,8362 ha. W wyniku odwołania Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia 2012 r. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] uchyliła w całości zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. i przekazała Gminie Miejskiej W. w trybie art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. prawo własności nieruchomości oznaczonej jako działki nr [...], [...] i nr [...], [...]. Na wskazaną decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] skargę złożyła Agencja Nieruchomości Rolnych, wskutek czego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 listopada 2014 r. sygn. akt I SA/Wa 1394/14 uchylił zaskarżoną decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...], stwierdzając jednocześnie, że przedmiotowa decyzja nie podlega wykonaniu. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. [...] uchyliła w całości zaskarżoną decyzję z dnia [...] sierpnia 2012 r. i przekazała sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Mając na uwadze powyższe Wojewoda [...] biorąc pod uwagę pisma Prezydenta W. z dnia [...] maja 2012 r. oraz z dnia [...] września 2017 r., ograniczające wniosek Prezydenta W. z dnia [...] października 2010 r. do istniejącej obecnie nieruchomości gruntowej oznaczonej jako działka nr [...], [...] o pow. 0,8362 ha, na której posadowiona jest część budynku mieszkalnego wybudowanego przez Gminę W., przeprowadził ponowne postępowanie wyjaśniające w wyniku którego ustalono, iż przedmiotowa nieruchomość stanowi własność Skarbu Państwa na podstawie art. 2 dekretu z dnia 8 marca 1946 r. o majątkach opuszczonych i poniemieckich (Dz. U. nr 13, poz. 87, z późn. zm.). W dniu 27 maja 1990 r. w ewidencji gruntów i budynków figurowała działka nr [...], [...] o pow. 0,8640 ha, stanowiąca własność Skarbu Państwa we władaniu Urzędu Miejskiego W. Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami. W dniu [...] grudnia 1997 r. decyzją Wojewody [...] przekazano Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa między innymi nieruchomość Państwowego Funduszu Ziemi, położoną na terenie Miasta W., oznaczoną w operacie gruntów w obrębie P., jako działka nr [...], [...]. Na podstawie decyzji Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2000 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydaniu pozwolenia na budowę zespołu pięciu wielorodzinnych budynków mieszkalnych - Gmina W. wybudowała na działce nr [...], [...] budynek mieszkalny. Decyzją Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] zezwalającą Prezydentowi W. na realizację inwestycji drogowej, zatwierdzono podział działki nr [...], [...] na działkę nr [...], [...], o pow. 0,0278 ha, która weszła w skład pasa drogowego Północnej Obwodnicy [...] we W. oraz na działkę nr [...], [...] o pow. 0,8362 ha, na której posadowiono budynek mieszkalny, wybudowany na podstawie decyzji Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2000 r. Po tym fakcie, Prezydent W. wystąpił o nieodpłatne przekazanie w trybie art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych, na rzecz Gminy Miejskiej W. nieruchomości gruntowej oznaczonej jako działka nr [...], [...] o pow. 0,8362 ha. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda [...] wskazał, że komunalizacja w trybie art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 ze zm.) na rzecz gminy jest możliwa w stosunku do mienia związanego z realizacją jej zadań. Organ pierwszej instancji wskazał, iż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego pozytywną przesłanką, umożliwiającą przekazanie mienia ogólnonarodowego na własność gminie, lecz niezobowiązującą organu do jego przekazania, jest związanie tego mienia z realizacją zadań gminy. Gminie może być przekazane tylko mienie ogólnonarodowe, które jest obecnie, bezpośrednio związane z realizowanym przez nią konkretnym zadaniem. Przywołany przepis nie obejmuje, bowiem swoim zakresem mienia mającego pośredni wpływ na realizację tych zadań lub mogącego być użytym na ten cel w przyszłości. W związku z powyższym Wojewoda [...] uznał, iż w odniesieniu do nieruchomości Skarbu Państwa, oznaczonej w operacie ewidencji gruntów obrębu P., [...], jako działka nr [...], o pow. 0,8362 ha, nie zostały spełnione przesłanki, określone w art. 5 ust. 4 ustawy z 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające (...), ponieważ Gmina Miejska W. nie wykazała, jakie zadania własne realizuje obecnie na przedmiotowej działce. Odwołanie od decyzji Wojewody [...], pismem z dnia 12 lutego 2019 r. złożyła Gmina Miejska W., stwierdzając, że odmowa przekazania przedmiotowego mienia jest niezasadna. W treści odwołania Gmina Miasta W. wskazała, że na nieruchomości przy ul. P. Gmina W. z własnych środków, zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, po uzyskaniu wymaganych pozwoleń, wybudowała budynek mieszkalny, będący inwestycją budownictwa mieszkalnego na potrzeby lokalnej wspólnoty samorządowej. Wybudowany budynek wchodzi w skład zasobu mieszkaniowego Gminy W. i jest zarządzany przez [...] Mieszkania sp. z o.o. Gmina wskazała, iż niewątpliwym jest, że na nieruchomości przy ul. P. nieprzerwanie od dnia oddania do użytkowania przedmiotowego budynku i aktualnie, jest wykonywane zadanie gminnego budownictwa mieszkaniowego, które określone zostało w art. 7 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2018 r. poz. 994, z późn. zm.). Zdaniem Gminy niezasadne jest twierdzenie Wojewody, który w przedmiotowej sprawie uznał, że fakt zasiedlenia mieszkań w budynku przy ul. P. i zawarcia umów najmu z lokatorami oznacza, iż potrzeby mieszkaniowe osób zamieszkujących w budynku zostały zaspokojone i obecnie nie ma bezpośredniego związku z wykonywaniem zadań własnych gminy na przedmiotowej nieruchomości. Zasiedlenie mieszkań - zdaniem Gminy Miejskiej W. - nie oznacza, że zadanie własne gminy, którego celem jest bieżące i nieprzerwane zaspokajanie zbiorowych potrzeb ludności w drodze świadczenia usług powszechnie dostępnych zostało zrealizowane. Realizacja wskazanego zadania na nieruchomości i w budynku przy ul. P. nadal trwa i będzie trwała dopóki budynek ten będzie służył potrzebom mieszkaniowym. Zadaniem gminy wskazanym w art. 7 ust. 1 pkt 7 ustawy o samorządzie gminnym nie jest bowiem jednorazowe rozdysponowanie mieszkań konkretnym osobom ale utrzymywanie odpowiedniego zasobu mieszkaniowego w celu zapewnienia potrzeb mieszkaniowych mieszkańców gminy. Wojewoda [...], przekazując do Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej pismem z dnia [...] lutego 2019 r. odwołanie Gminy Miejskiej W. od decyzji z dnia [...] stycznia 2019 r. poinformował, iż nie znalazł podstaw do wydania nowej decyzji w trybie art. 132 Kodeksu postępowania administracyjnego. Po rozpatrzeniu odwołania oraz analizie akt sprawy Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa powołując się na przepis art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające (...), wskazała, że w judykaturze przedmiotu ugruntowane jest stanowisko zgodnie z którym przekazanie gminie mienia w omawianym trybie (art. 5 ust 4), nie będącego przekazaniem obligatoryjnym, jest na gruncie tego przepisu możliwe wyłącznie wówczas, gdy mienie to jest bezpośrednio związane z realizowanymi przez gminę konkretnymi i bezpośrednio określonymi zadaniami, przy czym związek ten musi istnieć co najmniej w dacie złożenia wniosku o komunalizację (wyrok NSA z dnia 18 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 1923/10). KKU wskazało, że podziela stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lutego 2009 r. (I OSK 408/08), że celem przepisu art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. nie jest generalne przysporzenie gminom majątku, a norma ta stwarza możliwość uzyskania przez gminę mienia, w stosunku do którego wykaże ona istnienie bezpośredniego związku z realizowanymi przez nią - a nie dopiero zamierzonymi - zadaniami. Aktualność i bezpośredniość zadań gminy wprawdzie nie wynika literalnie z tekstu przepisu art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające (...), ale z całą pewnością wykładnia językowa całego przepisu takiej konstatacji nie przeczy, a stylistyka tekstu przepisu wskazuje ponadto na jedność czasową aktu przekazania i związania z realizacją jej zadań, co stanowi dodatkowy argument za aktualnością tej realizacji (por. wyrok NSA z dnia 19.02.2009 r., sygn. akt I OSK 408/08 oraz wyrok NSA z 18.11.2011 r., sygn. akt 1 OSK 1923/10). Taka sytuacja, zdaniem KKU, nie ma miejsca w niniejszej sprawie. W ocenie KKU wskazane przez odwołującą się okoliczności nie wykazały, że nieruchomość będąca przedmiotem postępowania, na dzień złożenia wniosku o przekazanie, była związana z realizowanym wówczas przez gminę jej konkretnym zadaniem. KKU wskazało, że jak wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego, tj. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] (znak: [...]), zezwalającą Prezydentowi W. na realizację inwestycji drogowej, zatwierdzono podział działki nr [...], [...] na działkę nr [...], [...] o pow. 0,0278 ha, która weszła w skład pasa drogowego Północnej Obwodnicy [...] we W. oraz na działkę nr [...], [...] o pow. 0,8362 ha, na której posadowiono budynek mieszkalny wybudowany na podstawie decyzji Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2000 r. nr [...]. Tymczasem w orzecznictwie sądów administracyjnych, utrwalony jest pogląd, że pozytywną przesłanką, umożliwiającą przekazanie mienia ogólnonarodowego na własność gminie na podstawie art. 5 ust. 4 powołanej ustawy, jest związanie tego mienia z realizacją aktualnych zadań gminy. W świetle przepisu art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych gminie może być zatem przekazane tylko takie mienie ogólnonarodowe (państwowe), które jest aktualnie i bezpośrednio związane z realizacją jej zadań, a nie mienie mające pośredni wpływ na realizację tych zadań. Decyzja Wojewody wydana w trybie art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające (...) ma charakter decyzji uznaniowej. Oznacza to, zdaniem KKU, iż nawet w przypadku gdy dane mienie jest związane z realizacją zadań gminy, to wojewoda nie ma obligatoryjnego obowiązku przekazania tego mienia na własność wnioskującej gminie. KKU wskazało, że mając na uwadze powyższe, analizę zebranego w sprawie materiału dowodowego, jak również fakt, iż z punktu widzenia komunalizacji na podstawie art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 1990 r., istotne jest wykazanie faktycznego związku określonego mienia z aktualnymi zadaniami gminy, zdaniem Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej, Gmina Miejska W. nie realizuje na przedmiotowej nieruchomości zadań własnych w sposób, który uzasadniałby przekazanie jej nieruchomości. Przekazanie przedmiotowej nieruchomości na własność Gminy służyłoby w istocie przysporzeniu majątkowemu Gminy Miejskiej W.. KKU wskazało ponadto, że w literaturze i orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażony został pogląd, zgodnie z którym, sam fakt, iż mienie ogólnonarodowe jest związane z realizacją zadań gminy, nie obliguje organu do przekazania go tej gminie, lecz ma on (organ) prawo wyboru rozstrzygnięcia (przekazać bądź nie przekazać), byle tylko decyzja została należycie i przekonująco uzasadniona (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 czerwca 2004 r., sygn. I SA 2494/02). Zdaniem KKU wobec nie wykazania przez odwołującą się w sposób wystarczający spełnienia przesłanek z art. 5 ust 4 ustawy dalsza analiza sprawy uwzględniająca wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazujący iż zarówno na podstawie art. 5 ust. 1 jaki i art. 5 ust. 4 komunalizacji podlegają jedynie te nieruchomości, które w dniu 27 maja 1990 r. stanowiły mienie Skarbu Państwa jest w danej sprawie niezasadna. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła Gmina Miasta W. zaskarżając ją w całości i wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej Zaskarżonej decyzji zarzuciła: a. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to: - art. 7 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2018 r. poz. 994 z późn. zm.) w zw. z art. 4 ust. 1 oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2019 r., poz. 1182 z późn. zm.) , poprzez jego niewłaściwą wykładnię, - art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. z 1990 R Nr 32, poz. 191 z późn. zm.), poprzez jego niezastosowanie w sprawie, b. naruszenie przepisów prawa procesowego, a to: - art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, z późn. zm.). 2) zasądzenie od strony kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2018 r. Dz. U. poz. 1302, ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na niezasadność skargi. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191, ze zm.). Zgodnie z treścią tego przepisu Gminie, na jej wniosek, może być także przekazane mienie ogólnonarodowe (państwowe) inne niż wymienione w ust. 1-3, jeżeli jest ono związane z realizacją jej zadań. Zwrócić przy tym należy uwagę, że przejęcie przez gminę nieruchomości w powołanym trybie nie jest tożsame z nabyciem z mocy prawa przez gminę prawa własności określonej nieruchomości w trybie art. 5 ust. 1 z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych. Decyzja wydawana w trybie art. 5 ust. 4 tej ustawy nie jest bowiem decyzją stwierdzającą nabycie przez Gminę z mocy prawa własności nieruchomości, gdyż jest to decyzja konstytutywna, a ponadto zawsze ma charakter uznaniowy w odróżnieniu od mającej charakter deklaratoryjny decyzji wydawanej w trybie art. 5 ust. 1 powołanej ustawy. Dlatego też ocenę okoliczności, ustalenie, czy mienie objęte wnioskiem gminy jest związane z realizacją jej zadań, jak i przesądzenie o celowości i racjonalności przekazania na tej podstawie mienia ogólnonarodowego gminie, ustawodawca pozostawił ocenie i uznaniu organu orzekającemu o tym przekazaniu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 kwietnia 1993 r., sygn. akt I SA 1473/92). Przekazanie gminie mienia w trybie przepisu art. 5 ust. 4 ustawy komunalizacyjnej nie jest także obligatoryjne. Decyzja wydawana w tym trybie ma charakter uznaniowy. Użycie w tym przepisie wyrazów "może być przekazane" wskazuje, że przy jego stosowaniu organy działają według uznania administracyjnego, co znaczy, że nawet fakt, iż mienie ogólnonarodowe jest związane z realizacją zadań gminy, nie obliguje organu do przekazania go tej gminie, lecz ma on prawo wyboru rozstrzygnięcia (przekazać bądź nie przekazać) pod warunkiem, że wydana decyzja została należycie i przekonująco uzasadniona (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 1991 r., sygn. akt I SA 802/91, ONSA 1991, nr 3-4, poz. 80). Stan faktyczny i prawny sprawy nie budzi wątpliwości i znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Skarżąca gmina jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że na podstawie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] (znak: [...]), zezwalającej Prezydentowi W. na realizację inwestycji drogowej, zatwierdzono podział działki nr [...], [...] na działkę nr [...], [...] o pow. 0,0278 ha, która weszła w skład pasa drogowego Północnej Obwodnicy [...] we W. i na działkę nr [...], [...] o pow. 0,8362 ha, która jest przedmiotem niniejszego postępowania. Na podstawie decyzji Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2000 r. nr [...] na tej nieruchomości położonej przy ul. P. Gmina W. z własnych środków, zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, po uzyskaniu wymaganych pozwoleń, wybudowała budynek mieszkalny, będący inwestycją budownictwa mieszkalnego na potrzeby lokalnej wspólnoty samorządowej. Wybudowany budynek wchodzi w skład zasobu mieszkaniowego Gminy W. i jest zarządzany przez [...] Mieszkania sp. z o.o., której Gmina jest udziałowcem. Z lokatorami zaś zostały zawarte umowy najmu Zdaniem Sądu oznacza to, że skarżąca Gmina nie spełnia przesłanki art. 5 ust. 4 powołanej ustawy. Nie można bowiem uznać, że na przedmiotowej nieruchomości są realizowane zadania własne gminy z zakresu gminnego budownictwa mieszkaniowego, a skoro dodatkowo gmina czerpie z lokali dochody (zawarte umowy najmu) to funkcja Gminy nie polega wyłącznie na służeniu społeczności lokalnej poprzez gminne budownictwo mieszkaniowe, lecz na pobieraniu pożytków z przedmiotu najmu. Zdaniem Sądu możliwości skorzystania przez skarżącą Gminę z powołanej regulacji prawnej stoi także na przeszkodzie interes właściciela spornej nieruchomości, czyli Skarbu Państwa. Skoro Gmina Miasto W. nie realizuje na przedmiotowej nieruchomości zadań własnych w sposób, który uzasadniałby przekazanie jej tej nieruchomości na własność to przekazanie przedmiotowej nieruchomości na własność Gminy służyłoby w istocie przysporzeniu majątkowemu. W ocenie Sądu, fakt, że wynajmowane lokale mieszkalne wchodzą w skład mieszkaniowego zasobu Gminy sam przez się nie uzasadnia twierdzenia, że gmina realizuje zadania własne w zakresie budownictwa mieszkaniowego czyli pomocy w zakresie zaspokojenia potrzeb mieszkańców. Okoliczność zaś, że Gmina czerpie pożytki w postaci pobierania czynszu z lokali stanowiących mieszkaniowy zasób gminy oznacza, że może to czynić bez ograniczeń. Ponadto sama skarżąca wyjaśniła, że dysponuje sporną nieruchomością i realizuje na niej powierzone zadania w zakresie gminnego budownictwa mieszkaniowego, gdyż wybudowała budynek a następnie rozdysponowała lokale mieszkalne. Gmina nie wskazała żadnych ograniczeń, które wykonywanie tych zadań by jej uniemożliwiały. Gmina czynności w zakresie realizacji tego prawa może czynić także jako użytkownik wieczysty gruntu. Z materiału dowodowego nie wynika ponadto aby gmina ograniczona była w wykonywaniu zadań własnych lub aby ich wykonywanie było niemożliwe. Brak wskazania tego rodzaju ograniczeń oraz konkretnych dowodów je potwierdzających powoduje, że nie ma podstaw do nieodpłatnego wyzbycia się przez Skarb Państwa własności spornej działki. Zwłaszcza, że skarżąca w uzasadnieniu w zasadzie potwierdza, że zadania te są wykonywane. Argumentacja przywołana w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji pozwala na przyjęcie, że w kontrolowanej sprawie Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa nie przekroczyła granic uznania administracyjnego, a jej decyzja odmowna nie może być uznana za dowolną W tej sytuacji Sąd uznał, że organy administracji publicznej prowadziły kontrolowane postępowanie administracyjne w sposób prawidłowy, dokładnie ustaliły stan faktyczny i prawny w sprawie, a także właściwie zastosowały zarówno przepisy procedury administracyjnej, jak i prawa materialnego, a powody podjętych rozstrzygnięć wyczerpująco przedstawiły w uzasadnieniach wydanych decyzji. Nie naruszyły przy tym granic swobodnego uznania. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji