I SA/Wa 362/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Lenart po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. G. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 listopada 1994 r., sygn. akt II SA 1258/94 postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego.

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z [...] listopada 1994 r., sygn. akt [...], oddalił skargę A. G. na decyzję Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z [...] lipca 1994 r., nr [...], w przedmiocie przejęcia na rzecz Państwa nieruchomości rolnej. Skargą z [...] lutego 2020 r., uzupełnioną pismem z [...] lutego 2020 r., A. G. wystąpił o wznowienie postępowania zakończonego powyższym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga o wznowienie postępowania sądowego, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 103 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) w sprawie o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 r., orzeka właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej jako: p.p.s.a.). Zgodnie z art. 278 p.p.s.a. po upływie lat pięciu od uprawomocnienia się orzeczenia nie można żądać wznowienia, z wyjątkiem przypadku, gdy strona była pozbawiona możności działania lub nie była należycie reprezentowana. W świetle art. 280 § 1 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym czy skarga o wznowienie postępowania została wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowych podstawach wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę odrzuci. W rozpoznawanej sprawie skarga A. G. z [...] lutego 2020 r. o wznowienie postępowania sądowego dotyczy wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z [...] listopada 1994 r., sygn. akt [...]. Wyrok ten stał się prawomocny od dnia 21 listopada 1994 r., co wynika z art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.). Rozpoznawana skarga A. .G. o wznowienie postępowania sądowego wniesiona została w dniu 11 lutego 2020 r. (data stempla pocztowego), a więc po upływie ponad dwudziestu pięciu latach od wydania kwestionowanego rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Nie ulega zatem wątpliwości, że rozpoznawana skarga A. G. o wznowienie postępowania wniesiona została z uchybieniem pięcioletniego terminu określonego w art. 278 p.p.s.a. Wskazać należy, że z akt sprawy o sygn. akt [...] nie wynika, aby w toku postępowania A. G. pozbawiony był możliwości działania, czy też nie był należycie reprezentowany. Z akt tej sprawy wynika, że zawiadomienie o terminie rozprawy wyznaczonej na dzień [...] listopada 1994 r. A. G. odebrał osobiście w dniu [...] listopada 1994 r. i działał on w sprawie osobiście bez udziału pełnomocnika. Z protokołu rozprawy z [...] listopada 1994 r. wynika, że pomimo tego, że zawiadomienia doręczono prawidłowo, nikt się nie stawił. Odpis wyroku z [...] listopada 1994 r., sygn. akt [...], przesłano bezpośrednio A. G.. Wskazać również należy, że obecnie rozpoznawana skarga o wznowienie postępowania jest już trzecią skargą A. G. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z [...] listopada 1994 r., sygn. akt [...]. Prawomocnymi postanowieniami z [...] września 2011 r., sygn. akt [...] oraz z [...] listopada 2018 r., sygn. akt [...], Sąd odrzucił skargi A. G. o wznowienie postępowania zakończonego powołanym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 280 § 1 w zw. z art. 278 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.