I SA/Wa 310/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Przemysław Żmich, Sędziowie sędzia WSA Monika Sawa (spr.), sędzia WSA Jolanta Dargas, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi I. K. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą "I. K. [...]" w [...] na decyzję Ministra Rodziny i Polityki Społecznej z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary za prowadzenie domu opieki społecznej bez wymaganego zezwolenia oddala skargę.

Decyzją z [...] listopada 2020 r. nr [...] Minister Rodziny i Polityki Społecznej (Minister/organ) po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez I. K. prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą: "[...] " (NIP: [...] , REGON: [...] ), utrzymał w mocy decyzje Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. (znak: [...] ) wymierzającą karę pieniężną w wysokości 20 000 zł (słownie: dwadzieścia tysięcy złotych) za prowadzenie bez zezwolenia Wojewody [...] placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku z siedzibą w [...] przy ul. [...] , [...] , zwanej dalej również "placówką", w której przebywa więcej niż 10 osób Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 29 września 2020 r. wpłynęło do Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej - przy piśmie Wojewody [...] z dnia 23 września 2020 r. (znak: PS- IX.9423.1.15.20ł9,JM) - odwołanie wniesione przez I. K. prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą: "[...] " (nIp: [...] , REGON: [...] ) od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. (znak: [...] ) wymierzającej karę pieniężną w wysokości 20 000 zł za prowadzenie bez zezwolenia Wojewody [...] placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku z siedzibą w [...] przy ul. [...] , [...] , w której przebywa więcej niż 10 osób. Organ wskazał, że w związku z powzięciem informacji o prowadzeniu bez wymaganego zezwolenia wojewody placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku z siedzibą w [...] przy ul. [...] , [...] , Wojewoda [...] skierował do I. K. pismo z dnia 13 maja 2019 r. wzywające do niezwłocznego podjęcia działań zmierzających do uzyskania zezwolenia, wymaganego na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, lub zaprzestania prowadzenia przedmiotowej działalności. W wymienionym piśmie zawiadomiono o warunkach uzyskania zezwolenia, a także poinformowano o karach pieniężnych za prowadzenie bez zezwolenia placówki i możliwości wydania decyzji nakazującej wstrzymanie prowadzenia tej placówki, z nadaniem rygoru natychmiastowej wykonalności, do czasu uzyskania zezwolenia w sytuacji zagrożenia życia lub zdrowia osób tam przebywających. W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia 24 maja 2019 r. strona poinformowała, że niezwłocznie podejmie działania związane z uzyskaniem odpowiedniego zezwolenia na prowadzenie placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku. Ponadto strona oświadczyła, że nieubieganie się o przedmiotowe zezwolenie wyniknęło z nieświadomości oraz przekonania, że prowadzenie działalności polegające na wynajmie apartamentów nie będzie wymagało dodatkowych zezwoleń. W związku z powyższym, w dniu 18 lipca 2019 r. upoważniony zespół inspektorów Wydziału Polityki Społecznej [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] przeprowadził, w obecności I. K. , kontrolę doraźną placówki. W trakcie kontroli w placówce, mieszczącej się w czterokondygnacyjnym budynku (z dźwigiem osobowym), zgodnie z oświadczeniem strony, stanowiącym jej własność, przebywało 18 osób, w wieku od 58 do 92 lat, które wymagały całodobowej opieki z uwagi niepełnosprawność, przewlekłe choroby lub podeszły wiek. Trzy osoby były po wylewie lub udarze, u dwóch osób rozpoznano chorobę Alzhaimera, siedem osób miało demencję, pięć osób było niepełnosprawnych fizycznie, dwie osoby były leżące. Wśród osób korzystających z usług świadczonych w placówce, osiem osób wymagało stosowania pieluchomajtek, dwie osoby wymagały karmienia, a dla dwóch posiłki były częściowo miksowane, dziewięć osób wymagało kąpania przez personel, pomocy w ubieraniu wymagały trzy osoby, wszystkie osoby wymagały pomocy przy przyjmowaniu leków. Poza wskazanymi usługami opiekuńczymi zapewniającymi udzielanie pomocy w podstawowych czynnościach życiowych, opiekę higieniczną i pomoc w korzystaniu ze świadczeń zdrowotnych, Strona świadczyła osobom przebywającym w placówce usługi bytowe zapewniające miejsce pobytu (pokoje mieszkalne na drugiej, trzeciej i czwartej kondygnacji) i wyżywienie (śniadanie, II śniadanie i kolacje a przygotowywane w pomieszczeniu kuchennym na pierwszej kondygnacji oraz obiad dostarczany w ramach cateringu). Wszystkie osoby przebywały w placówce na podstawie umowy cywilnoprawnej zawartej przez stronę z rodziną ponoszącą odpłatność za pobyt. Usługi socjalno-bytowe osobom przebywającym w placówce świadczyło 8 pracowników, zatrudnionych przez stronę, w tym: sprzątaczka, opiekun medyczny i pięć opiekunek. Stosowany w placówce dwunastogodzinny system pracy (dwie opiekunki w ciągu dnia i jedna w porze nocnej) gwarantował zapewnienie całodobowej opieki. Inspektorzy nie stwierdzili, aby sposób świadczenia całodobowej opieki mógł stanowić zagrożenie dla życia lub zdrowia osób przebywających w placówce, nie wydano zaleceń pokontrolnych. Protokół z kontroli, sporządzony przez zespół inspektorów w dniu 20 sierpnia 2019 r., został podpisany przez I. K. bez zastrzeżeń w dniu 26 sierpnia 2019 r. Mając na uwadze powyższe, pismem z dnia 3 września 2019 r. Wojewoda [...] wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie wymierzenia stronie kary pieniężnej na podstawie art. 130 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej. Strona została zawiadomiona o możliwościach wzięcia czynnego udziału w każdym stadium postępowania i przeglądania akt sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów, również po zakończeniu postępowania, a przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Wojewoda [...] skierował zawiadomienia o prowadzeniu przez stronę placówki bez wymaganego zezwolenia do Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w [...], Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z prośbą o podjęcie czynności nadzorczych i kontrolnych zgodnie z kompetencjami ww. organów. Ponadto Wojewoda [...] poprosił o udzielenie informacji czy pobyt w placówce zagraża zdrowiu i życiu osób tam przebywających, w szczególności pod kątem możliwości zastosowania art. 130 ust. 5 ustawy o pomocy społecznej. Pismem z dnia 11 września 2019 r. strona poinformowała o staraniach w celu uzyskania dokumentacji potrzebnej do przedłożenia razem z wnioskiem o zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia placówki, w szczególności wymaganego zaświadczenia właściwego organu potwierdzającego możliwość użytkowania obiektu określonego w kategorii XI załącznika do ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Następnie, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] pismem z dnia 26 września 2019 r. poinformował Wojewodę [...] o dotychczasowym braku nadzoru nad działalnością placówki. Dodatkowo ww. organ przekazał wyniki kontroli przeprowadzonej w dniu 13 września 2019 r, w związku z wnioskami strony złożonymi w dniu 11 września 2019 r. o odbiór budynku placówki pod względem sanitarnym oraz o zatwierdzenie zakładu i wpis do rejestru zakładów produkujących i wprowadzających do obrotu żywność. W wyniku ww, kontroli stwierdzono szereg nieprawidłowości zarówno w zakresie sanitarnym, jak i dotyczącym wyżywienia, za które ukarano stronę mandatem karnym. Nie podano żadnych informacji wskazujących, że stwierdzone nieprawidłowości sanitarne w zakresie świadczonych usług socjalno-bytowych lub sposób przygotowywania i wydawania posiłków w placówce stwarzają zagrożenie dla zdrowia lub życia osób tam przebywających. W nawiązaniu do powyższych informacji, pismem z dnia 21 października 2019 r. strona przekazała wydaną przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] decyzję [...] z dnia [...] października 2019 r. o zatwierdzenia zakładu dotyczącą placówki, gdzie dopuszczona została możliwość prowadzenia działalności w zakresie przygotowywania śniadań i kolacji, napojów ciepłych i zimnych, porcjowania i wydawania dań obiadowych dostarczanych przez firmę cateringową podawanych w naczyniach jednorazowego użytku. Mając na względzie decyzję Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia [...] października 2019 r. zakazującą eksploatacji budynku mieszkalnego przy ul. [...] w [...] w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej o charakterze opieki nad osobami niepełnosprawnymi, przewlekle chorymi lub w podeszłym wieku, Wojewoda [...] wszczął z urzędu w dniu 5 listopada 2019 r. postępowanie w sprawie wydania decyzji nakazującej Stronie, na podstawie art. 130 ust. 5 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, wstrzymanie prowadzenia placówki, z nadaniem rygoru natychmiastowej wykonalności, do czasu uzyskania zezwolenia na jej prowadzenie. W wyniku odwołania wniesionego przez stronę, [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. uchylił w całości ww. decyzję Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia [...] października 2019 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ww. organ I instancji. W związku z ww. decyzją [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w [...], organ I instancji postanowił o przeprowadzeniu kontroli w obiekcie przy ul. [...] w [...] w celu potwierdzenia prowadzenia placówki bez zezwolenia. W dniu 29 stycznia 2020 r. upoważniony zespół inspektorów [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] przeprowadził, w obecności strony, kontrolę doraźną placówki w zakresie bieżącego stanu standardów świadczonych usług socjalno-bytowych i przestrzegania praw osób przebywających. W trakcie kontroli w placówce, mieszczącej się w czterokondygnacyjnym budynku (z dźwigiem osobowym) stanowiącym własność I. K. , zespół kontrolny stwierdził, że w placówce przebywało 16 osób, w wieku od 58 do 96 lat, które wymagały całodobowej opieki z uwagi niepełnosprawność, przewlekłe choroby lub podeszły wiek. Najczęstszym rozpoznaniem wśród mieszkańców placówki były choroby związane z wiekiem, Alzhaimer, demencja, udary, wylew i zespół Downa. Wśród osób korzystających z usług świadczonych w placówce, 9 osób wymagało pampersowania, wszystkim była udzielana pomoc w utrzymaniu higieny, ubieraniu się i przyjmowaniu leków, 2 osoby poruszały się na wózku inwalidzkim, nikt nie był leżący i nikt nie wymagał karmienia. Wszystkie osoby przebywające w placówce były w kontakcie słowno-logicznym, nikt nie był ubezwłasnowolniony. Poza usługami opiekuńczymi zapewniającymi udzielanie pomocy w podstawowych czynnościach życiowych, opiekę higieniczną i pomoc w korzystaniu ze świadczeń zdrowotnych, strona świadczyła osobom przebywającym w placówce usługi bytowe zapewniające miejsce pobytu (pokoje mieszkalne na drugiej, trzeciej i czwartej kondygnacji) i wyżywienie (pięć posiłków dostarczanych w ramach cateringu). Wszystkie wymienione wyżej osoby przebywały w placówce na podstawie umowy cywilnoprawnej zawartej przez I. K. z rodziną ponoszącą odpłatność za pobyt. Usługi socjalno-bytowe osobom przebywającym w placówce świadczyła strona i 6 pracowników zatrudnionych przez stronę. Stosowany w placówce dwunastogodzinny system pracy, w tym dwie opiekunki w ciągu dnia i dwie w porze nocnej, zapewniał całodobową opiekę. Zespół kontrolny nie stwierdził, aby sposób świadczenia całodobowej opieki mógł stanowić zagrożenie dla życia lub zdrowia osób przebywających w placówce, nie sporządzono zaleceń pokontrolnych. Protokół z kontroli, sporządzony i podpisany przez zespół inspektorów w dniu 26 lutego 2020 r., przesłany w dniu 2 marca 2020 r. do podpisu przez stronę i niepodjęty przez stronę (awizowany 3 i 17 marca 2020 r.) został zwrócony do [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] w dniu 23 marca 2020 r. Z uwagi na ogłoszony na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stan epidemii, postępowanie uległo zawieszeniu, na podstawie art. 15zzr i art. 15zzs ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374, z późn. zm.). Następnie, z uwagi na wejście w życie z dniem 16 maja 2020 r. przepisów uchylających ww. regulacje - art. 46 pkt 20 i art. 68 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r. poz. 875) - podjęto postępowanie w przedmiotowej sprawie. Pismem z dnia 15 czerwca 2020 r. zawiadomiono stronę, że zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że strona prowadzi placówkę, w której przebywa więcej niż 10 osób wymagających całodobowej opieki, bez zezwolenia Wojewody [...] , w związku z czym, zgodnie z art. 130 ust. 2 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej, podlega karze pieniężnej w wysokości 20 000 zł. Poinformowano także, na podstawie art, 10 § 1 i art. 73 k.p.a., że strona może brać czynny udział w każdym stadium postępowania administracyjnego oraz ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów, żądać uwierzytelnienia odpisów lub kopii akt sprawy lub wydania sobie z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów, o ile jest to uzasadnione ważnym interesem strony, również po zakończeniu postępowania, a przed wydaniem decyzji wypowiedzieć się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zawiadomiono również, że po bezskutecznym upływie terminu czternastu dni od dnia otrzymania powyższego pisma zostanie wydana decyzja nakładająca na Stronę ww. karę pieniężną. W związku z powyższym, pismem z dnia 2 lipca 2020 r. strona przedstawiła cel prowadzenia placówki, poinformowała o dotychczas uzyskanych dokumentach oraz podjętych i planowanych czynnościach mających na celu zalegalizowanie placówki, zwracając się jednocześnie z prośbą o nie nakładanie kary pieniężnej. W pozostałym zakresie, do dnia wydania decyzji przez organ I instancji. Strona nie skorzystała z prawa wypowiedzenia się w przedmiotowej sprawie oraz wglądu do akt sprawy. Następnie Wojewoda [...] wydał decyzję z dnia [...] sierpnia 2020 r. (znak: [...] ) wymierzającą stronie karę pieniężną w wysokości 20 000 zł za prowadzenie bez zezwolenia Wojewody [...] placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku z siedzibą w [...] przy ul. [...] , [...] , w której przebywało więcej niż 10 osób. Pismem z dnia 15 września 2020 r. I. K. wniosła odwołanie od ww. decyzji Wojewody [...] . Strona w treści odwołania zwraca uwagę m.in. na misyjny charakter prowadzenia placówki, który nie wynika z kalkulacji biznesowej, mający na celu stworzenie kameralnego miejsca o podwyższonym standardzie, w którym mieszkańcy są rozpoznawalni i panuje rodzinna atmosfera. Zdaniem strony prowadzona działalność opiera się naformule apartamentów do wynajęcia, zaś wymogi związane z uzyskaniem zezwolenia dotyczą "typowych Domów Opieki prowadzonych dla licznej grupy pensjonariuszy". Następnie strona w odwołaniu wyjaśniła, że od chwili powzięcia od zespołu kontrolnego informacji o konieczności uzyskania zezwolenia wojewody na prowadzenie działalności, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, podjęła działania w kierunku zalegalizowania działalności w formie placówki, zaś opóźnienia związane z modernizacją budynku placówki oraz czynnościami związanymi z uzyskaniem wymaganych załączników do wniosku o wydanie zezwolenia wynikają z obowiązującego w kraju stanu epidemii spowodowanego rozprzestrzenianiem się wirusa I SARS-CoV-2.; Minister po analizie całości materiału dowodowego wskazał, że zgodnie z art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej działalność gospodarcza w zakresie prowadzenia placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku może być prowadzona po uzyskaniu zezwolenia wojewody. Wymóg uzyskania zezwolenia wynika z troski ustawodawcy o poziom usług świadczonych przez powyższe placówki i konieczność ochrony praw osób w nich przebywających. Należy podkreślić, że są to osoby wymagające szczególnej opieki ze względu na ich stan zdrowia oraz niepełnosprawność i często nie potrafią zadbać o respektowanie przysługujących im praw. W celu uzyskania zezwolenia na prowadzenie tego rodzaju działalności, Strona zobowiązana jest do złożenia stosownego wniosku wraz z wymaganymi dokumentami (art. 67 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej). Przepisy art. 67 ust. l-3c i art. 68-68c ustawy o pomocy społecznej wyliczają w sposób enumeratywny wymogi, po spełnieniu których wojewoda wydaje zezwolenie. Podmiot prowadzący placówkę, który nie spełnia wskazanych wymogów, nie uzyskuje zezwolenia na prowadzenie tego rodzaju działalności. Obowiązek uzyskania zezwolenia wojewody na prowadzenie placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom w podeszłym wieku, przewlekle chorym lub niepełnosprawnym ma charakter bezwzględnie obowiązujący - podmiot prowadzący ww. działalność spełniającą kryteria określone w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej ma obowiązek uzyskania zezwolenia wojewody, zaś w przypadku jego braku (tzn. prowadzenie działalności bez zezwolenia) zastosowanie znajduje - po przeprowadzeniu postępowania w tym zakresie - art. 130 ust. 2 ustawy dotyczący wymierzenia kary pieniężnej. Zgodnie z art. 130 ust. 2 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej, kto bez zezwolenia prowadzi placówkę zapewniającą całodobową opiekę osobom w podeszłym wieku, przewlekle chorym lub niepełnosprawnym, w której przebywa więcej niż 10 osób, podlega karze pieniężnej w wysokości 20 000 zł. Jednym z argumentów podnoszonych przez stronę w treści odwołania jest misyjny charakter prowadzenia placówki, który nie wynika z kalkulacji biznesowej, mający na celu stworzenie kameralnego miejsca o podwyższonym standardzie, w którym mieszkańcy są rozpoznawalni i panuje rodzinna atmosfera. Przedmiotowa argumentacja nie znajduje uznania organu II instancji. Minister zwrócił uwagę, że ustawodawca nie zdecydował się złagodzić wymogów związanych z prowadzeniem placówek, o których mowa w art. 67 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, np. ze względu na pożyteczność danej działalności czy zaspokajanie przez podmiot istotnych potrzeb społecznych. Tym samym, nawet jeżeli prowadzenie bez zezwolenia działalności, która takiego zezwolenia wymaga, odbywało się ze szlachetnych pobudek, to nie zmienia to faktu, że działalność taka będzie - bez zezwolenia nielegalna, a zatem będzie podlegała karze. Surowość regulacji w tym zakresie może podlegać zmianie i tylko w drodze działalności ustawodawczej, a nie poprzez wykładnię contra legem (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2014 r. sygn. akt I OSK 549/13). Minister podniósł, że w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości fakt, że strona prowadzi bez zezwolenia wojewody działalność w zakresie prowadzenia placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym oraz przewlekle chorym. Minister podniósł, że strona wskazuje w treści odwołania, że prowadziła działalność w formule apartamentów do wynajęcia w przekonaniu, że procedury związane z uzyskaniem zezwolenia dotyczą "typowych Domów Opieki prowadzonych dla licznej grupy pensjonariuszy". Organ II instancji zwrócił uwagę, że w postępowaniach dotyczących ustalenia prowadzenia działalności bez zezwolenia bada się rodzaj faktycznie prowadzonej działalności i jej zakres (całodobowa opieka nad osobami niepełnosprawnymi, przewlekle chorymi lub osobami w podeszłym wieku). W związku z tym nazwa przyjęta dla danej placówki (dom pobytu seniora, dom opieki, dom spokojnej starości, pensjonat, schronisko, noclegownia, lokal senioralny itp.) nie ma decydującego znaczenia dla ustalenia obowiązku uzyskania zezwolenia, gdyż konstrukcja art. 130 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej wskazuje na działalność rzeczywiście prowadzoną, a nie na deklarację podmiotu prowadzącego (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2017 r, sygn. akt. I OSK 1892/15). Minister wskazał, że dodatkowo ustawodawca nie określił minimalnej liczby mieszkańców w placówce zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku, dla realizacji dyspozycji przepisu art. 130 ust. 2 ustawy wystarczające jest przebywanie co najmniej jednej osoby w placówce, zaś jedynym zastrzeżeniem, elementem mającym wpływ na wymiar kary pieniężnej w odniesieniu do liczby osób przebywających w placówce, jest liczba 10 osób (zgodnie z brzmieniem przepisu do 10 osób włącznie - kara pieniężna w wysokości 10 000 zł, powyżej 10 osób - 20 000 zł). Minister zauważył, że placówka prowadzona przez stronę została zorganizowana na 19 osób, z czego faktycznie zamieszkiwało ją 18 osób (wg stanu na dzień kontroli doraźnej 18 lipca 2019 r.), a następnie 16 osób (kontrola doraźna z dnia 29 stycznia 2020 r.).Tym samym w ocenie organu II instancji argument I. K. odwołujący się do liczby mieszkańców w placówce nie zasługuje na uwzględnienie. Minister podkreślił, że pozytywne opinie bliskich mieszkańców placówki, na które strona powołuje się w uzasadnieniu do odwołania od decyzji Wojewody [...] , pozostają bez wpływu na fakt, że placówka funkcjonuje bez wymaganego prawem zezwolenia, o którym mowa w art. 67 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej. Następnie Strona w odwołaniu wyjaśniła, że od chwili powzięcia od zespołu kontrolnego z [...] Urzędu Wojewódzkiego informacji o konieczności uzyskania zezwolenia wojewody na prowadzenie działalności, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, podjęła działania w kierunku zalegalizowania swojej działalności w formie placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku. Jako przyczynę opóźnień związanych z modernizacją budynku, w którym znajduje się placówka, oraz czynnościami związanymi z uzyskaniem wymaganych dokumentów do wniosku o wydanie zezwolenia strona wskazała sytuację w kraju związaną ze stanem epidemii spowodowanym rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2.Odnosząc się do ww. argumentów Minister wyjaśnił, że art. 130 ust, 2 ustawy o pomocy społecznej nie jest przepisem kreującym uznanie administracyjne, lecz wprost wskazuje, że w sytuacji stwierdzenia przez organ, iż działalność danego podmiotu mieści się w dyspozycji ww. przepisu - organ ten ma bezwzględny obowiązek wymierzenia kary pieniężnej. Zgodnie z literą prawa podmiot zainteresowany prowadzeniem placówki zapewniającej całodobową opiekę powinien najpierw spełnić wymogi zawarte w art. 67 i 68 ustawy, a uzyskawszy zezwolenie wojewody, przyjmować mieszkańców do placówki - nie na odwrót (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 kwietnia 2014 r. sygn. akt I OSK 549/13) Minister zaznaczył, że przepis art. 67 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej w brzmieniu: "Działalność gospodarcza w zakresie prowadzenia placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekłe chorym lub osobom w podeszłym wieku może być prowadzona po uzyskaniu zezwolenia wojewody obowiązuje w niezmienionym brzmieniu od wejścia w życie ww. ustawy, tj. od 1 maja 2004 r., czyli od przeszło 15 lat. W ocenie organu w niniejszej sprawie zostały wyjaśnione wszystkie okoliczności faktyczne sprawy, zaś zgromadzony materiał w sprawie jednoznacznie przesądza o prowadzeniu przez stronę placówki, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, bez wymaganego zezwolenia Wojewody [...] , co pozwoliło na właściwe zastosowanie normy przepisu art. 130 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy. Minister wskazał także, że podejmując rozstrzygnięcie bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w chwili wydania decyzji w postępowaniu odwoławczym. Postępowanie w niniejszej sprawie nie pozostawia wątpliwości co do zakresu i charakteru działalności prowadzonej przez stronę jako placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku, o której mowa w art. 67 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. Kontrole doraźne przeprowadzone przez upoważnionych pracowników [...] Urzędu Wojewódzkiego w dniach 18 lipca 2019 r. oraz 29 stycznia 2020 r. wykazały, że w placówce przebywają osoby wymagające całodobowej opieki (18 osób podczas pierwszej kontroli, 16 podczas drugiej), którym świadczone są usługi opiekuńcze i bytowe określone standardami z ustawy o pomocy społecznej (m.in. w zakresie pomocy w podstawowych czynnościach życiowych, pielęgnacji, wyżywienia, zatrudnienia personelu do opieki, pomieszczeń dla mieszkańców). Minister wskazał, że sama Strona nie zaprzecza również jeśli chodzi o rodzaj działalności - świadczenie całodobowych usług opiekuńczych i bytowych, tłumacząc brak zezwolenia jedynie faktem braku świadomości w zakresie konieczności uzyskania zezwolenia wojewody i zakwalifikowania tej działalności jako placówki, o której mowa wart. 67 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej. Reasumując Minister stwierdził, że mając na uwadze powyższe oraz fakt, że na dzień wydania decyzji przez organ II instancji strona nie posiada zezwolenia wojewody na prowadzenie ww. działalności, a co do konieczności posiadania zezwolenia na prowadzenie placówki była wielokrotnie w sposób wyczerpujący informowana przez organ I instancji w toku postępowania, że w przedmiotowym postępowaniu prawidłowo zastosowano normę z art. 130 ust.9 ust 2 pkt 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła K. K. (skarżąca) zaskarżając ją w całości. Zaskarżonej decyzji (w skardze nieprawidłowo określonej jako postanowienie) zarzuciła: a) naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy tj. 130 ust 2 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej poprzez wymierzenie skarżącej kary pieniężnej w wysokości 20.000 złotych za prowadzenie bez zezwolenia Wojewody [...] placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku, w której przebywa więcej niż 10 osób, podczas gdy skarżąca nie prowadzi placówki o ww. charakterze lecz wynajem apartamentów z dodatkowymi usługami i w konsekwencji nie powinna zostać ukarana ww. karą. b) naruszenie przepisów postępowania mogące mieć wpływ na wynik sprawy tj. art 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie wnikliwej oceny stanu faktycznego sprawy w tym okoliczności podniesionych przez skarżącą, w związku z przyjęciem, że w ocenie organu strona skarżąca prowadzi placówkę zapewniającą całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku, której prowadzenie wymaga zezwolenia Wojewody, podczas gdy należało uznać, iż skarżąca prowadzi działalność polegającą na wynajmie pokoi dla osób starszych, zaś opieka udzielana tym osobom ma charakter dodatkowy, fakultatywny i nieodpłatny, co tym samym prowadzi do wniosku, iż skarżąca nie prowadzi domu opieki, a zatem nie podlega obowiązkowi uzyskania zezwolenia Wojewody na prowadzenie tego typu działalności. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej Decyzji oraz poprzedzającej ją Decyzji Wojewody [...] oraz o zasądzenie od Ministra na rzecz skarżącej kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji został rozpoznany postanowieniem z 16 marca 2021 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. z 2019 r. Dz. U. poz. 1507). Zgodnie z treścią art. 67 ust. 1 i 3 tej ustawy działalność gospodarcza w zakresie prowadzenia placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku może być prowadzona po uzyskaniu zezwolenia wojewody. Wojewoda prowadzi rejestr placówek, o których mowa w ust. 1. Rejestr jest jawny. Natomiast zgodnie z treścią art. 68 ust. 1-3, art. 68a ust. 2, 3 i 4 tej ustawy opieka w placówce zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku polega na świadczeniu przez całą dobę usług: 1) opiekuńczych zapewniających: a) udzielanie pomocy w podstawowych czynnościach życiowych, b) pielęgnację, w tym pielęgnację w czasie choroby, c) opiekę higieniczną, d) niezbędną pomoc w załatwianiu spraw osobistych, e) kontakty z otoczeniem. 2) bytowych zapewniających: a) miejsce pobytu, b) wyżywienie, c) utrzymanie czystości. Sposób świadczenia usług powinien uwzględniać stan zdrowia, sprawność fizyczną i intelektualną oraz indywidualne potrzeby i możliwości osoby przebywającej w placówce, a także prawa człowieka, w tym w szczególności prawo do godności, wolności, intymności i poczucia bezpieczeństwa. Ponadto usługi opiekuńcze powinny zapewniać: 1) pomoc w czynnościach życia codziennego, w miarę potrzeby pomoc w ubieraniu się, jedzeniu, myciu i kąpaniu, 2) organizację czasu wolnego, 3) pomoc w zakupie odzieży i obuwia, 4) pielęgnację w chorobie oraz pomoc w korzystaniu ze świadczeń zdrowotnych. Podmiot prowadzący placówkę zapewniającą całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku jest także obowiązany m.in. do umieszczenia w widocznym miejscu na budynku, w którym prowadzi placówkę, tablicy informacyjnej zawierającej informację o rodzaju posiadanego zezwolenia oraz numer wpisu do rejestru placówek zapewniających całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku oraz umieszczenia na tablicy ogłoszeń znajdującej się w widocznym miejscu w budynku, w którym prowadzi placówkę, informacji dotyczących: zakresu działalności prowadzonej w placówce i podmiotu prowadzącego placówkę, w tym informacji o siedzibie lub miejscu zamieszkania podmiotu. Podmiot prowadzący taką placówkę jest obowiązany również, by do wykonywania czynności, o których mowa w art. 68 ust. 1 pkt 1, zatrudniać osoby posiadające kwalifikacje niezbędne do wykonywania zawodu lekarza, pielęgniarki, ratownika medycznego, opiekuna w domu pomocy społecznej, opiekuna osoby starszej, asystenta osoby niepełnosprawnej, opiekunki środowiskowej, opiekuna medycznego albo osoby posiadające udokumentowane co najmniej 2-letnie doświadczenie zawodowe polegające na świadczeniu usług opiekuńczych osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku oraz ukończone szkolenie z zakresu udzielania pierwszej pomocy. Zgodnie z treścią art. 130 ust. 2 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej, kto bez zezwolenia prowadzi placówkę zapewniającą całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku, w której przebywa więcej niż 10 osób - podlega karze pieniężnej w wysokości 20 000 zł. Podkreślić należy, że z powołanego art. 130 ust. 2 pkt 2 wynika, że organ ma obowiązek nałożenia kary na podmiot prowadzący placówkę bez zezwolenia. Organ nie posiada w tej sprawie żadnego tzw. luzu decyzyjnego, jeżeli chodzi o ocenę celowości nałożenia kary czy też miarkowania jej wysokości, podmiotu prowadzącego działalność, rozmiaru prowadzonej działalności, stopnia, liczby i społecznej szkodliwości stwierdzonych uchybień. Nie ma przy tym znaczenia, z jakich przyczyn podmiot prowadzący placówkę, o której mowa w art. 67 ust. 1, w dacie wymierzenia kary nie legitymował się zezwoleniem na prowadzenie przedmiotowej działalności. Dla zastosowania przepisu z art. 130 ust. 2 pkt 2 istotne znaczenie ma jedynie to, czy w momencie wydania decyzji o wymierzeniu kary pieniężnej dany podmiot posiadał zezwolenie, czy też zezwolenia tego nie posiadał i czy w placówce przebywało więcej niż 10 osób. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że zgromadzony w sprawie w materiał dowodowy uzasadniał nałożenie na skarżącą kary pieniężnej określonej w art. 130 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy. Spełniona została bowiem przesłanka prowadzenia przez skarżącą placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku bez wymaganego prawem zezwolenia wojewody na prowadzenie placówki tego typu. Fakt, że skarżąca na dzień wydawania kontrolowanych decyzji nie posiadała wymaganego prawem pozwolenia wojewody na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku jest w sprawie niesporny. Skarżąca tej okoliczności nie kwestionowała wskazując najpierw w postępowaniu przed organami, że nie miała świadomości że takie zezwolenie jest wymagane , następnie odwołując się do pełnionej misji by następnie w skardze stwierdzić, że przedmiotem jej działalności jest wynajem apartamentów a pomoc ta ma charakter fakultatywny i bezpłatny. Przedmiotem sporu jest zatem ostatecznie kwestia oceny, czy prowadzona przez skarżącą działalność spełnia przesłanki w zakresie prowadzenia placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku, jak ustaliły organy, czy też jest to działalność wyłącznie z zakresu wynajmu apartamentów. Od rozstrzygnięcia tego zagadnienia zależy ocena czy organy orzekające prawidłowo zastosowany art. 130 ust. 2 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej, czyli nałożenia na skarżącą kary w wysokości 20 000 zł. W ocenie Sądu stanowisko skarżącej nie znajduje oparcia w zebranym materiale dowodowym, stanowiącym podstawę do ustalenia istniejącego w sprawie stanu faktycznego. Z analizy akt sprawy wynika, że skarżąca, mimo że nie posiada wymaganego prawem zezwolenia wojewody, prowadziła w ramach działalności gospodarczej placówkę, która wykazuje cechy placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku w rozumieniu art. 68 ustawy o pomocy społecznej. Jednocześnie, wbrew ocenie skarżącej znajdujący się w aktach sprawy materiał dowodowy, w tym również jej twierdzenia, nie pozwalają na przyjęcie, że działalność skarżącej stanowi wyłącznie wynajem apartamentów w ramach których świadczona jest fakultatywnie i bezpłatnie opieka na rzecz osób niepełnosprawnych, przewlekle chorych czy w podeszłym wieku. Podkreślić przy tym należy, że prowadzenie placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku bez wymaganego zezwolenia zagrożone jest dolegliwą sankcją administracyjną, która wynika z troski prawodawcy o los podopiecznych tego rodzaju placówek oraz konieczności zagwarantowania pensjonariuszom godnych i bezpiecznych warunków pobytu. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że organ I instancji przed podjęciem decyzji dwukrotnie przeprowadził kontrolę w placówce prowadzonej przez skarżącą. I tak podczas kontroli przeprowadzonej 18 lipca 2019 r. w obecności I. K. , ustalono, że w placówce, mieszczącej się w czterokondygnacyjnym budynku (z dźwigiem osobowym), zgodnie z oświadczeniem strony, stanowiącym jej własność, przebywało 18 osób, w wieku od 58 do 92 lat, które wymagały całodobowej opieki z uwagi niepełnosprawność, przewlekłe choroby lub podeszły wiek. Trzy osoby były po wylewie lub udarze, u dwóch osób rozpoznano chorobę Alzhaimera, siedem osób miało demencję, pięć osób było niepełnosprawnych fizycznie, dwie osoby były leżące. Osiem z tych osób wymagało stosowania pieluchomajtek, dwie osoby wymagały karmienia, a dla dwóch posiłki były częściowo miksowane, dziewięć osób wymagało kąpania przez personel, pomocy w ubieraniu wymagały trzy osoby, wszystkie osoby wymagały pomocy przy przyjmowaniu leków. Z ustaleń kontroli wynika, że osobom tym skarżąca świadczyła także usługi bytowe zapewniające miejsce pobytu (pokoje mieszkalne na drugiej, trzeciej i czwartej kondygnacji) i wyżywienie (śniadanie, II śniadanie i kolacje a przygotowywane w pomieszczeniu kuchennym na pierwszej kondygnacji oraz obiad dostarczany w ramach cateringu). Jak ustalono podczas kontroli wszystkie osoby przebywały w placówce na podstawie umowy cywilnoprawnej zawartej przez stronę z rodziną ponoszącą odpłatność za pobyt. Usługi socjalno-bytowe osobom przebywającym w placówce świadczyło 8 pracowników, zatrudnionych przez stronę, w tym: sprzątaczka, opiekun medyczny i pięć opiekunek. Stosowany w placówce dwunastogodzinny system pracy (dwie opiekunki w ciągu dnia i jedna w porze nocnej) gwarantował zapewnienie całodobowej opieki. Inspektorzy nie stwierdzili, aby sposób świadczenia całodobowej opieki mógł stanowić zagrożenie dla życia lub zdrowia osób przebywających w placówce, nie wydano zaleceń pokontrolnych. Protokół z kontroli, sporządzony przez zespół inspektorów w dniu 20 sierpnia 2019 r., został podpisany przez I. K. bez zastrzeżeń. Kolejna kontrola miała miejsce 29 stycznia 2020 r. i została również przeprowadzona w obecności strony. Podczas kontroli ustalono, że w opisanej już wyżej placówce podczas tej kontroli przebywało 16 osób, w wieku od 58 do 96 lat, które wymagały całodobowej opieki z uwagi niepełnosprawność, przewlekłe choroby lub podeszły wiek. Najczęstszym rozpoznaniem wśród mieszkańców placówki były choroby związane z wiekiem, Alzhaimer, demencja, udary, wylew i zespół Downa. 9 z tych osób wymagało pampersowania, wszystkim była udzielana pomoc w utrzymaniu higieny, ubieraniu się i przyjmowaniu leków, 2 osoby poruszały się na wózku inwalidzkim, nikt nie był leżący i nikt nie wymagał karmienia. Wszystkie osoby przebywające w placówce były w kontakcie słowno-logicznym, nikt nie był ubezwłasnowolniony. Tak jak poprzednio ustalono, że strona świadczyła osobom przebywającym w placówce także usługi bytowe zapewniające miejsce pobytu (pokoje mieszkalne na drugiej, trzeciej i czwartej kondygnacji) i wyżywienie (pięć posiłków dostarczanych w ramach cateringu). Wszystkie wymienione wyżej osoby przebywały w placówce na podstawie umowy cywilnoprawnej zawartej przez I. K. z rodziną ponoszącą odpłatność za pobyt. Ustalono także, że usługi socjalno-bytowe osobom przebywającym w placówce świadczyła strona i 6 pracowników zatrudnionych przez stronę. Stosowany w placówce dwunastogodzinny system pracy, w tym dwie opiekunki w ciągu dnia i dwie w porze nocnej, zapewniał całodobową opiekę. Nie stwierdzono również podczas tej kontroli, aby sposób świadczenia całodobowej opieki mógł stanowić zagrożenie dla życia lub zdrowia osób przebywających w placówce, nie sporządzono zaleceń pokontrolnych. Protokół z kontroli, sporządzony i podpisany przez zespół inspektorów w dniu 26 lutego 2020 r., przesłany w dniu 2 marca 2020 r. do podpisu przez stronę i niepodjęty przez stronę (awizowany 3 i 17 marca 2020 r.) został zwrócony do [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] w dniu 23 marca 2020 r. Z powyższego zatem wynika, że skarżąca w swoim budynku świadczy osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku, cały pakiet opisanych wyżej usług, określonych w art. 68 ust. 1 u.p.s.. Skoro tak, to należy uznać, że jest to placówka w rozumieniu art. 67 ust. 1 powołanej ustawy, do prowadzenia której wymagane jest zezwolenie. Zgromadzone w sprawie dowody nie pozostawiają wątpliwości - jak słusznie stwierdziły organy orzekające w sprawie - iż prowadzona w ten sposób działalność ewidentnie miała charakter działalności opiekuńczej, zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku a nie wynajmu apartamentu dla osób starszych. Zakres pomocy i usług udzielanych przez skarżącą osobom przebywającym w [...] daleko wykraczał poza klasyczną umowę najmu i kwalifikował działalność skarżącej jako prowadzenie placówki całodobowej opieki. Tym samym wobec niedopełnienia obowiązku uzyskania zezwolenia, organ zobligowany był do nałożenia kary pieniężnej. Sąd podziela stanowisko organu II instancji, poparte orzecznictwem, że podmiot chcący prowadzić działalność w zakresie prowadzenia placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku, najpierw musi stworzyć odpowiednie wymagane przepisami prawa warunki, potem uzyskać odpowiednie zezwolenie wojewody i dopiero po spełnieniu tych warunków może rozpocząć prowadzenie działalność w zakresie prowadzenia placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku. W niniejszej sprawie skarżąca tego trybu nie zachowała, bo najpierw prowadziła działalność bez wymaganego prawem zezwolenia wojewody, a następnie dopiero po kontrolach organu podjęła starania w celu uzyskania zezwolenia, w związku z czym, organ musiał nałożyć na skarżącą karę określoną w art. 103 ust. 2 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej. Fakt, że skarżąca podjęła działania zmierzające do zarejestrowania tej działalności nie legalizują tej działalności. Sąd zwraca także uwagę, odnosząc się do zarzutu zawartego w punkcie a skargi, że o istocie prowadzonej przez dany podmiot działalności gospodarczej nie decyduje nazwa tej działalności czy wpisany kod PKD, ale zakres wykonywanych czynności. Zebrane w sprawie dowody wykazały, że skarżąca faktycznie prowadzi placówkę zapewniającą całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym W świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie sposób bowiem uznać, że prowadzona przez skarżącą działalność jest jedynie działalnością związaną z wynajmem apartamentów, z elementami fakultatywnie i bezpłatnie sprawowanej opieki. Z usług ośrodka korzystały bowiem tylko osoby w podeszłym wieku, schorowane i niepełnosprawne, w celu zapewnienia im całodobowej opieki odpłatnie na podstawie umów cywilnoprawnych zawieranych z członkami ich rodzin. Powyższe potwierdza także dokumentacja zdjęciowa, znajdująca się w aktach sprawy a także pozytywne opinie członków rodziny osób korzystających z tych usług. Wbrew twierdzeniom skargi, także postępowanie w niniejszej sprawie było prowadzone zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego i zostało przeprowadzone wnikliwie, a uzasadnienia: zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji spełniają wymogi z art. 107 § 3 k.p.a. Nie zostały naruszone przepisy art. 7, 77, 138 § 1 pkt 1 k.p.a., a także przepisy prawa materialnego - art. 130 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 67 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej. Kontrole, które odbyły się w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego, w uprzednio wskazanym obiekcie zostały przeprowadzone zgodnie z unormowaniami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 23 marca 2005 r. w sprawie nadzoru i kontroli w pomocy społecznej (Dz. U. Nr 61, poz. 543). Skarżąca była obecna w trakcie obu kontroli, złożyła podpis pod protokołem pierwszej kontroli i nie wniosła do niego zastrzeżeń. Drugiego z protokołów nie podjęła. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 ppsa. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nastąpiło na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.) - por. uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 listopada 2020 II OPS 6/19).