I OSK 493/22

Dnia 19 stycznia 2023 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Maciej Dybowski sędzia del. WSA Anna Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2023 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej I. K. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą "I." w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 czerwca 2021 r., sygn. akt I SA/Wa 310/21 w sprawie ze skargi I. K. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą "I." w G. na decyzję Ministra Rodziny i Polityki Społecznej z dnia 13 listopada 2020 r. nr DPS-I.5143.18.2020.AM w przedmiocie wymierzenia kary za prowadzenie domu opieki społecznej bez wymaganego zezwolenia oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 czerwca 2021 r. oddalił skargę I. K. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą "I." w G. na decyzję Ministra Rodziny i Polityki Społecznej z dnia 13 listopada 2020 r. nr DPS-I.5143.18.2020.AM w przedmiocie wymierzenia kary za prowadzenie domu opieki społecznej bez wymaganego zezwolenia. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne. W związku z powzięciem informacji o prowadzeniu bez wymaganego zezwolenia wojewody placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku z siedzibą w G. przy ul. [...], [...] G., Wojewoda Pomorski skierował do I. K. pismo z 13 maja 2019 r. wzywające do niezwłocznego podjęcia działań zmierzających do uzyskania zezwolenia, wymaganego na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, lub zaprzestania prowadzenia przedmiotowej działalności. W odpowiedzi na powyższe, pismem z 24 maja 2019 r. strona poinformowała, że niezwłocznie podejmie działania związane z uzyskaniem odpowiedniego zezwolenia. Ponadto strona oświadczyła, że nieubieganie się o przedmiotowe zezwolenie wyniknęło z nieświadomości oraz przekonania, że prowadzenie działalności polegające na wynajmie apartamentów nie będzie wymagało dodatkowych zezwoleń. W związku z powyższym, 18 lipca 2019 r. upoważniony zespół inspektorów Wydziału Polityki Społecznej Pomorskiego Urzędu Wojewódzkiego w G. przeprowadził, w obecności I. K., kontrolę doraźną placówki. W trakcie kontroli w placówce, mieszczącej się w czterokondygnacyjnym budynku (z dźwigiem osobowym) przebywało 18 osób, w wieku od 58 do 92 lat, które wymagały całodobowej opieki z uwagi niepełnosprawność, przewlekłe choroby lub podeszły wiek. Trzy osoby były po wylewie lub udarze, u dwóch osób rozpoznano chorobę Alzhaimera, siedem osób miało demencję, pięć osób było niepełnosprawnych fizycznie, dwie osoby były leżące. Wśród osób korzystających z usług świadczonych w placówce, osiem osób wymagało stosowania pieluchomajtek, dwie osoby wymagały karmienia, a dla dwóch posiłki były częściowo miksowane, dziewięć osób wymagało kąpania przez personel, pomocy w ubieraniu wymagały trzy osoby, wszystkie osoby wymagały pomocy przy przyjmowaniu leków. Poza wskazanymi usługami opiekuńczymi zapewniającymi udzielanie pomocy w podstawowych czynnościach życiowych, opiekę higieniczną i pomoc w korzystaniu ze świadczeń zdrowotnych, Strona świadczyła osobom przebywającym w placówce usługi bytowe zapewniające miejsce pobytu (pokoje mieszkalne na drugiej, trzeciej i czwartej kondygnacji) i wyżywienie (śniadanie, II śniadanie i kolacje a przygotowywane w pomieszczeniu kuchennym na pierwszej kondygnacji oraz obiad dostarczany w ramach cateringu). Wszystkie osoby przebywały w placówce na podstawie umowy cywilnoprawnej zawartej przez stronę z rodziną ponoszącą odpłatność za pobyt. Usługi socjalno-bytowe osobom przebywającym w placówce świadczyło 8 pracowników, zatrudnionych przez stronę, w tym: sprzątaczka, opiekun medyczny i pięć opiekunek. Stosowany w placówce dwunastogodzinny system pracy (dwie opiekunki w ciągu dnia i jedna w porze nocnej) gwarantował zapewnienie całodobowej opieki. Inspektorzy nie stwierdzili, aby sposób świadczenia całodobowej opieki mógł stanowić zagrożenie dla życia lub zdrowia osób przebywających w placówce, nie wydano zaleceń pokontrolnych. Protokół z kontroli, sporządzony przez zespół inspektorów 20 sierpnia 2019 r., został podpisany przez I. K. bez zastrzeżeń 26 sierpnia 2019 r. Mając na uwadze powyższe Wojewoda Pomorski wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie wymierzenia stronie kary pieniężnej na podstawie art. 130 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej. Pismem z 11 września 2019 r. strona poinformowała o staraniach w celu uzyskania dokumentacji potrzebnej do przedłożenia razem z wnioskiem o zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia placówki, w szczególności wymaganego zaświadczenia właściwego organu potwierdzającego możliwość użytkowania obiektu określonego w kategorii XI załącznika do ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Następnie, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w G. pismem z 26 września 2019 r. poinformował Wojewodę Pomorskiego o dotychczasowym braku nadzoru nad działalnością placówki. Dodatkowo ww. organ przekazał wyniki kontroli przeprowadzonej 13 września 2019 r, w związku z wnioskami strony złożonymi 11 września 2019 r. o odbiór budynku placówki pod względem sanitarnym oraz o zatwierdzenie zakładu i wpis do rejestru zakładów produkujących i wprowadzających do obrotu żywność. W wyniku ww, kontroli stwierdzono szereg nieprawidłowości zarówno w zakresie sanitarnym, jak i dotyczącym wyżywienia, za które ukarano stronę mandatem karnym. Nie podano żadnych informacji wskazujących, że stwierdzone nieprawidłowości sanitarne w zakresie świadczonych usług socjalno-bytowych lub sposób przygotowywania i wydawania posiłków w placówce stwarzają zagrożenie dla zdrowia lub życia osób tam przebywających. W nawiązaniu do powyższych informacji, pismem z 21 października 2019 r. strona przekazała wydaną przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G. decyzję z 4 października 2019 r. o zatwierdzenia zakładu dotyczącą placówki, gdzie dopuszczona została możliwość prowadzenia działalności w zakresie przygotowywania śniadań i kolacji, napojów ciepłych i zimnych, porcjowania i wydawania dań obiadowych dostarczanych przez firmę cateringową podawanych w naczyniach jednorazowego użytku. Mając na względzie decyzję Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w G. z 25 października 2019 r. zakazującą eksploatacji budynku mieszkalnego przy ul. [...] w G. w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej o charakterze opieki nad osobami niepełnosprawnymi, przewlekle chorymi lub w podeszłym wieku, Wojewoda Pomorski wszczął z urzędu 5 listopada 2019 r. postępowanie w sprawie wydania decyzji nakazującej Stronie, na podstawie art. 130 ust. 5 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, wstrzymanie prowadzenia placówki, z nadaniem rygoru natychmiastowej wykonalności, do czasu uzyskania zezwolenia na jej prowadzenie. W wyniku odwołania wniesionego przez stronę, Pomorski Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w G. decyzją z 16 grudnia 2019 r. uchylił w całości ww. decyzję Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w G. z 25 października 2019 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ww. organ I instancji. W związku z ww. decyzją Pomorskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w G., organ I instancji postanowił o przeprowadzeniu kontroli w obiekcie przy ul. [...] w G. w celu potwierdzenia prowadzenia placówki bez zezwolenia. W dniu 29 stycznia 2020 r. upoważniony zespół inspektorów Pomorskiego Urzędu Wojewódzkiego w G. przeprowadził, w obecności strony, kontrolę doraźną placówki w zakresie bieżącego stanu standardów świadczonych usług socjalno-bytowych i przestrzegania praw osób przebywających. W trakcie kontroli zespół stwierdził, że w placówce przebywało 16 osób, w wieku od 58 do 96 lat, które wymagały całodobowej opieki z uwagi niepełnosprawność, przewlekłe choroby lub podeszły wiek. Najczęstszym rozpoznaniem wśród mieszkańców placówki były choroby związane z wiekiem, Alzhaimer, demencja, udary, wylew i zespół Downa. Wśród osób korzystających z usług świadczonych w placówce, 9 osób wymagało pampersowania, wszystkim była udzielana pomoc w utrzymaniu higieny, ubieraniu się i przyjmowaniu leków, 2 osoby poruszały się na wózku inwalidzkim, nikt nie był leżący i nikt nie wymagał karmienia. Wszystkie osoby przebywające w placówce były w kontakcie słowno-logicznym, nikt nie był ubezwłasnowolniony. Poza usługami opiekuńczymi zapewniającymi udzielanie pomocy w podstawowych czynnościach życiowych, opiekę higieniczną i pomoc w korzystaniu ze świadczeń zdrowotnych, strona świadczyła osobom przebywającym w placówce usługi bytowe zapewniające miejsce pobytu (pokoje mieszkalne na drugiej, trzeciej i czwartej kondygnacji) i wyżywienie (pięć posiłków dostarczanych w ramach cateringu). Wszystkie wymienione wyżej osoby przebywały w placówce na podstawie umowy cywilnoprawnej zawartej przez I. K. z rodziną ponoszącą odpłatność za pobyt. Usługi socjalno-bytowe osobom przebywającym w placówce świadczyła strona i 6 pracowników zatrudnionych przez stronę. Stosowany w placówce dwunastogodzinny system pracy, w tym dwie opiekunki w ciągu dnia i dwie w porze nocnej, zapewniał całodobową opiekę. Zespół kontrolny nie stwierdził, aby sposób świadczenia całodobowej opieki mógł stanowić zagrożenie dla życia lub zdrowia osób przebywających w placówce, nie sporządzono zaleceń pokontrolnych. Protokół z kontroli, sporządzony i podpisany przez zespół inspektorów 26 lutego 2020 r., przesłany w dniu 2 marca 2020 r. do podpisu przez stronę i niepodjęty przez stronę (awizowany 3 i 17 marca 2020 r.) został zwrócony do Pomorskiego Urzędu Wojewódzkiego w G. 23 marca 2020 r. Wojewoda Pomorski decyzją z 20 sierpnia 2020 r. wymierzył stronie karę pieniężną w wysokości 20 000 zł za prowadzenie bez zezwolenia placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku z siedzibą w G. przy ul. [...], [...] G., w której przebywało więcej niż 10 osób. Decyzją z 13 listopada 2020 r. Minister Rodziny i Polityki Społecznej (Minister/organ), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez I. K., utrzymał w mocy decyzje Wojewody Pomorskiego z 20 sierpnia 2020 r. Minister wskazał, że obowiązek uzyskania zezwolenia wojewody na prowadzenie placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom w podeszłym wieku, przewlekle chorym lub niepełnosprawnym ma charakter bezwzględnie obowiązujący - podmiot prowadzący ww. działalność spełniającą kryteria określone w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, ma obowiązek uzyskania zezwolenia wojewody, zaś w przypadku jego braku (tzn. prowadzenie działalności bez zezwolenia) zastosowanie znajduje - po przeprowadzeniu postępowania w tym zakresie - art. 130 ust. 2 ustawy dotyczący wymierzenia kary pieniężnej. Minister zauważył, że placówka prowadzona przez stronę została zorganizowana na 19 osób, z czego faktycznie zamieszkiwało ją 18 osób (wg stanu na dzień kontroli doraźnej 18 lipca 2019 r.), a następnie 16 osób (kontrola doraźna z 29 stycznia 2020 r.). W ocenie organu, zgromadzony materiał w sprawie jednoznacznie przesądza o prowadzeniu przez stronę placówki, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, bez wymaganego zezwolenia Wojewody Pomorskiego, co pozwoliło na właściwe zastosowanie normy przepisu art. 130 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy. Postępowanie w niniejszej sprawie nie pozostawia wątpliwości co do zakresu i charakteru działalności prowadzonej przez stronę jako placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku, o której mowa w art. 67 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. Kontrole doraźne przeprowadzone przez upoważnionych pracowników Pomorskiego Urzędu Wojewódzkiego w dniach 18 lipca 2019 r. oraz 29 stycznia 2020 r. wykazały, że w placówce przebywają osoby wymagające całodobowej opieki (18 osób podczas pierwszej kontroli, 16 podczas drugiej), którym świadczone są usługi opiekuńcze i bytowe określone standardami z ustawy o pomocy społecznej (m.in. w zakresie pomocy w podstawowych czynnościach życiowych, pielęgnacji, wyżywienia, zatrudnienia personelu do opieki, pomieszczeń dla mieszkańców). Minister wskazał, że sama Strona nie zaprzecza również jeśli chodzi o rodzaj działalności - świadczenie całodobowych usług opiekuńczych i bytowych, tłumacząc brak zezwolenia jedynie faktem braku świadomości w zakresie konieczności uzyskania zezwolenia wojewody i zakwalifikowania tej działalności jako placówki, o której mowa wart. 67 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej. Reasumując Minister stwierdził, że w przedmiotowym postępowaniu prawidłowo zastosowano normę z art. 130 ust.9 ust 2 pkt 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła K. K. (skarżąca). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i oddalił ją na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd I instancji podkreślił, że w świetle art. 130 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. z 2019 r. Dz. U. poz. 1507, dalej jako: u.p.s.), organ ma obowiązek nałożenia kary na podmiot prowadzący placówkę bez zezwolenia. Organ nie posiada w tej sprawie żadnego tzw. luzu decyzyjnego, jeżeli chodzi o ocenę celowości nałożenia kary czy też miarkowania jej wysokości, podmiotu prowadzącego działalność, rozmiaru prowadzonej działalności, stopnia, liczby i społecznej szkodliwości stwierdzonych uchybień. Nie ma przy tym znaczenia, z jakich przyczyn podmiot prowadzący placówkę, o której mowa w art. 67 ust. 1, w dacie wymierzenia kary nie legitymował się zezwoleniem na prowadzenie przedmiotowej działalności. Dla zastosowania przepisu z art. 130 ust. 2 pkt 2 istotne znaczenie ma jedynie to, czy w momencie wydania decyzji o wymierzeniu kary pieniężnej dany podmiot posiadał zezwolenie, czy też zezwolenia tego nie posiadał i czy w placówce przebywało więcej niż 10 osób. W ocenie Sądu I instancji, zgromadzony w sprawie w materiał dowodowy uzasadniał nałożenie na skarżącą kary pieniężnej określonej w art. 130 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy. Spełniona została bowiem przesłanka prowadzenia przez skarżącą placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku bez wymaganego prawem zezwolenia wojewody na prowadzenie placówki tego typu. Skarżąca, mimo że nie posiada wymaganego prawem zezwolenia wojewody, prowadziła w ramach działalności gospodarczej placówkę, która wykazuje cechy placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku w rozumieniu art. 68 u.p.s. Jednocześnie, wbrew ocenie skarżącej, znajdujący się w aktach sprawy materiał dowodowy, w tym również jej twierdzenia, nie pozwalają na przyjęcie, że działalność skarżącej stanowi wyłącznie wynajem apartamentów w ramach których świadczona jest fakultatywnie i bezpłatnie opieka na rzecz osób niepełnosprawnych, przewlekle chorych czy w podeszłym wieku. Organ I instancji przed podjęciem decyzji dwukrotnie przeprowadził w obecności skarżącej kontrole w prowadzonej przez nią placówce, które wykazały, że skarżąca w swoim budynku świadczy osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku, cały pakiet opisanych wyżej usług, określonych w art. 68 ust. 1 u.p.s. W ocenie Sądu I instancji należy zatem uznać, że jest to placówka w rozumieniu art. 67 ust. 1 u.p.s., do prowadzenia której wymagane jest zezwolenie. Zgromadzone w sprawie dowody nie pozostawiają wątpliwości, że prowadzona w ten sposób działalność ewidentnie miała charakter działalności opiekuńczej, zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku a nie wynajmu apartamentu dla osób starszych. Zakres pomocy i usług udzielanych przez skarżącą osobom przebywającym w G. daleko wykraczał poza klasyczną umowę najmu i kwalifikował działalność skarżącej jako prowadzenie placówki całodobowej opieki. Tym samym wobec niedopełnienia obowiązku uzyskania zezwolenia, organ zobligowany był do nałożenia kary pieniężnej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła skarżąca wnosząc o jego uchylenie w całości i rozpoznanie skargi oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono: 1. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 130 ust 2 pkt 2 u.p.s. poprzez wymierzenie skarżącej kary pieniężnej w wysokości 20.000 zł za prowadzenie bez zezwolenia Wojewody Pomorskiego placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku, w której przebywa więcej niż 10 osób, podczas gdy skarżąca nie prowadzi placówki o ww. charakterze lecz wynajem apartamentów z dodatkowymi usługami i w konsekwencji nie powinna zostać ukarana ww. karą, 2. naruszenie przepisów postępowania, których uchybienia mogły mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 7 w zw. z 77 i art. 80 K.p.a. poprzez zaniechanie wnikliwej oceny stanu faktycznego sprawy w tym okoliczności podniesionych przez skarżącą, w związku z przyjęciem, że w ocenie organu strona skarżąca prowadzi placówkę zapewniającą całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle i chorym lub osobom w podeszłym wieku, której prowadzenie wymaga zezwolenia Wojewody, podczas gdy należało uznać, iż skarżąca prowadzi działalność polegającą na wynajmie pokoi dla osób starszych, zaś opieka udzielana tym osobom ma charakter dodatkowy, fakultatywny, i nieodpłatny, co tym samym prowadzi do wniosku, iż skarżąca nie prowadzi domu opieki, a zatem nie podlega obowiązkowi uzyskania zezwolenia Wojewody na prowadzenie tego typu działalności. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a. (Dz. U. z 2022 r., poz. 329), zwanej dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 P.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 P.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Jako niezasadny należało ocenić zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 7 w zw. z 77 i art. 80 K.p.a. Za prawidłową należy uznać ocenę Sądu pierwszej instancji, że stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo i znajduje swoje odzwierciedlenie w zgromadzonym w aktach sprawy materiale dowodowym. Organy administracyjne przeprowadziły obszerne postępowanie dowodowe, dokonując dwukrotnych kontroli nieruchomości skarżącej, uwzględniając także ustalenia poczynione przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G., treść rozstrzygnięć organów Państwowej Straży Pożarnej oraz wyjaśnienia skarżącej. Ustalenia te i wynikająca z nich konkluzja odnośnie faktycznego prowadzenia przez skarżącą placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku, zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą skargę kasacyjną, nie nasuwają żadnych wątpliwości jak również wypełniają zasady prowadzenia postępowania administracyjnego wymienione w art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. W tym zakresie Sąd I instancji dokonał trafnej i wnikliwej oceny poczynionych przez organy ustaleń faktycznych. Wynika z nich, że dwukrotne kontrole dokonane w lipcu 2019 r. i styczniu 2020 r. wykazały, iż placówce prowadzonej przez skarżącą kasacyjnie przebywają osoby w wieku od 58 do 96 lat, które w większości nie są samodzielne i wymagają całodobowej opieki z uwagi na niepełnosprawność, przewlekłe choroby lub podeszły wiek. W lipcu 2019 r. w domu skarżącej było osiemnaście takich osób, zaś w styczniu 2020 r. szesnaście. Całodzienną opiekę nad tymi osobami skarżąca wykonywała przy pomocy zatrudnionych pracowników (8 w lipcu 2019 r. i 6 w styczniu 2020 r.). Oprócz świadczeń bytowych skarżąca zapewniała mieszkańcom usługi opiekuńcze obejmujące pomoc w podstawowych czynnościach życiowych, korzystaniu ze świadczeń zdrowotnych, opiekę higieniczną i wyżywienie. Tym samym należy zgodzić się z Sądem I instancji, że działalność skarżącej nie ograniczała się do wynajmu pokoi dla osób starszych, ale faktycznie do organizowania opieki nad osobami niepełnosprawnymi, przewlekle chorymi lub w podeszłym wieku, a więc na zapewnieniu usług opiekuńczych i bytowych, o których mowa w art. 68 ustawy z 12 maja 2004 r. o pomocy społecznej. Wbrew twierdzeniom skarżącej, świadczone usługi opiekuńcze nie miały charakteru dodatkowego i fakultatywnego. Pomoc ta miała charakter stały i udzielana była wszystkim "najemcom", gdyż były to osoby niesamodzielne i bez takiej opieki nie mogły samodzielnie funkcjonować. W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, że skarżąca prowadziła działalność gospodarczą w zakresie, o którym mowa w art. 67 ust. 1 u.p.s. Wobec ustalenia, że skarżąca nie posiadała zezwolenia na prowadzenie placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku, organ zobowiązany był do zastosowania sankcji, o której mowa w art. 130 ust. 2 pkt 2 u.p.s. i nałożyć na stronę karę pieniężną. Stwierdzić zatem należy, że i ten przepis nie został w niniejszej sprawie naruszony ani przez organy orzekające, ani przez Sąd I instancji. W tym stanie rzeczy, na zasadzie art. 184 P.p.s.a., skargę kasacyjną należało oddalić. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, w trybie określonym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.).