I SA/Wa 3/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska, sędzia WSA Magdalena Durzyńska (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 marca 2024 r. sprawy ze skargi G. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Płocku z dnia 30 października 2023 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wójta Gminy [...] z 5 września 2023 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Płocku na rzecz G. M. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2023 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej jako organ/SKO) utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] września 2023 r. nr [...] w sprawie odmowy przyznania G. M. świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką sprawowaną na J. A. SKO wskazało, że materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji jest art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U. 2023, poz. 390, dalej jako ustawa). Stanowi on, że świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują tub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacz/tym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że organ I instancji odmówił przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawnym ojcem z uwagi na brzmienie art. 17 ust. 1b ustawy gdyż osoba wymagająca opieki Pan J. A. legitymuje się znacznym stopniem niepełnosprawności ze wskazaniem, że niepełnosprawność istnieje od 66-go roku życia, (orzeczenie Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w [...] z dnia [...] lipca 2015 r. znak [...]. Stanowisko to SKO zweryfikowało negatywnie. Ponadto w wyniku wywiadu ustalono, że pan J. A. jest wdowcem, legitymuje się znacznym stopniem niepełnosprawności na stałe, zaś skarżąca G. M. legitymuje się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności do dnia [...] .09.2026 r. (orzeczenie Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w [...] z dnia [...] września 2022 r. znak [...]. Jak wskazano skarżąca nie pracuje, jest w wieku poprodukcyjnym, ma ustalone prawo do emerytury z ZUS, której wypłata mocą decyzji z dnia [...].07.2023 r. została wstrzymana. Wg SKO wnioskodawczyni mieszka i prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z mężem, a w tym samym budynku (na parterze) mieszka z nimi wymagający stałej opieki ojciec J. A. W sprawie ustalono, że ojciec skarżącej J. A. choruje na prostatę, niedosłuch, kręgosłup, nadciśnienie i żołądek; ma problemy z poruszaniem się, po mieszkaniu porusza się za pomocą chodzika, wymaga asekuracji, jest przy tym osobą pampersowaną na noc, aby nie musiał korzystać z toalety, (na noc zostaje sam i w razie potrzeby dzwoni do córki). Ustalono też, że ww samodzielnie spożywa przygotowane posiłki i nie wymaga rehabilitacji. Opiekę nad nim sprawuje córka G. M., która pomaga mu przy czynnościach higienicznych (toaleta), ubraniu się, przygotowuje i podaje posiłki, wykupuje i podaje leki, robi zakupy, opłaty; wykonuje także czynności porządkowe, zaściela łóżko, pierze, sprząta. SKO podało też, że w jego ocenie pomiędzy sprawą zakończoną prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 19 maja 2022 r. sygn. akt I SA/Wa 2272/21 a obecnie kwestionowaną decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] września 2023 r. nr [...] nie zachodzi tożsamość. Wyjaśniło, że aktualnie że p. J. A. jest wdowcem, a stan jego zdrowia uległ pogorszeniu, nasiliły się także dolegliwości. Wg organu zmianie uległa także sytuacja życiowa, zawodowa i zdrowotna Pani G. M., która jest w wieku emerytalnym, legitymuje się umiarkowanym stopniem niepełnosprawności. Tym niemniej wątpliwości Kolegium budzi powód niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej oraz ocena charakteru opieki sprawowanej faktycznie przez skarżącą nad ojcem; zwłaszcza że ma ona 61 lat, ma ustalone prawo do emerytury i legitymuje się umiarkowanym stopniem niepełnosprawności. Wg SKO posiadanie przez skarżącą prawa do emerytury wyklucza możliwość uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym ojcem. Przepis art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy wg organu jest sformułowany w sposób niebudzący wątpliwości i nie pozostawia organom administracji orzekającym w tego rodzaju sprawach żadnego luzu decyzyjnego. Przyznanie skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego w celu sprawowania opieki nad wymagającym opieki ojcem w sytuacji, gdy ma ona ustalone prawo do emerytury, wg SKO stanowiłoby negację obowiązującego prawa. Niezależnie od powyższego, w ocenie Kolegium udzielana przez skarżącą pomoc ojcu nie spełnia także przesłanki, o której mowa w art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Jak wskazano, z art. 17 ust. 1 tej ustawy wynika, że aby można było mówić o opiece w jej rozumieniu musi ona być stała lub długotrwała i musi mieć związek ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji osoby pozostającej pod opieką. Określenia te jednoznacznie wskazują, że nie może to być opieka świadczona nieregularnie, a nawet jeżeli codziennie, to tylko przez część doby (por. wyroki NSA: z dnia 2 lutego 2017 r. sygn. akt I OSK 2201/15, LEX nr 2240790; z dnia 23 października 2020 r. sygn. akt I OSK 1148/20, LEX nr 3088207). Zdaniem SKO przepis art. 17 ust. 1 ustawy należy zatem stosować wyłącznie do takich stanów faktycznych, w których zakres opieki wyklucza możliwość podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej przez osobę opiekującą się niepełnosprawnym członkiem rodziny. Świadczenie pielęgnacyjne, o którym mowa w art. 17 ust. 1 ustawy, nie jest bowiem przyznawane za samą opiekę nad osobą niepełnosprawną o znacznym stopniu niepełnosprawności (np. ojcem) - bowiem ta wynika z prawnego i moralnego obowiązku względem rodzica - lecz za faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania tej opieki lub za rezygnację z zatrudnienia w celu jej sprawowania. Wg organu świadczenie to nie może być zatem traktowane jako zastępcze źródło dochodu. W konsekwencji sprawowana opieka, a ściślej mówiąc jej wymagany, konieczny i wykonywany w stosunku do danej osoby niepełnosprawnej zakres, musi w sposób oczywisty stanowić przeszkodę do wykonywania jakiejkolwiek pracy zawodowej, chociażby w niepełnym wymiarze, a związek między rezygnacją z zatrudnienia (albo jego niepodejmowaniem), a sprawowaną opieką musi być bezpośredni i ścisły. Przesłanka przyznania świadczenia pielęgnacyjnego polegająca na "niepodejmowaniu lub rezygnacji z zatrudnienia celem sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny" powinna być rozumiana, jako wystąpienie takiej sytuacji, w której sprawowanie osobistych starań o zapewnienie opieki osobie niepełnosprawnej na tyle wypełnia czas osobie tę opiekę sprawującej, że nie jest ona w stanie podjąć innej stałej aktywności wymagającej jej codziennego i stałego zaangażowania, przez którą należy rozumieć aktywność zawodową. Opieka, o której mowa w przepisie art. 17 ust. 1 ustawy związana musi być wyłącznie z osobą chorego, a zdaniem SKO w niniejszej sprawie nie można przyjąć, że wykonywane względem ojca czynności wypełniają odwołującej cały dzień w stopniu uniemożliwiającym podjęcie pracy, chociażby w niepełnym wymiarze. Jak wskazano, zakres wykonywanych czynności, tj. robienie zakupów, pranie, gotowanie, sprzątanie, prasowanie, dbanie o higienę osobistą ojca, podawanie leków, pomoc w ubieraniu się, mierzenie ciśnienia, nie uniemożliwia aktywności zawodowej. Jednocześnie Kolegium nie zakwestionowało złego stanu zdrowia i niepełnosprawności ojca skarżącej J. A. ale wg tego organu nie jest on osobą całkowicie niesamodzielną i niesprawną ruchowo, wymagającą od córki pełnego zaangażowania w zapewnieniu podstawowych potrzeb życiowych, gdyż nie jest osobą leżącą, porusza się przy pomocy chodzika po mieszkaniu, samodzielnie korzysta z toalety, pampersowany jest jedynie w porze nocnej. W skardze zarzucono SKO: 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a. naruszenie art. 7 kpa, 8 § 1 kpa, 77 kpa, 78 § 1 kpa, 80 kpa, 107 § 3 kpa, 108 kpa poprzez: - brak wszechstronnego rozpoznania materiału dowodowego; - przeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób stronniczy; - poprzez niezebranie materiału dowodowego w sposób wyczerpujący; - nieprawidłowe i niewystarczające uzasadnienie faktyczne decyzji; b. naruszenie art. 10 § 1 i 2 kpa w zw. z art 12 §1 kpa poprzez faktycznie uniemożliwienie stronom wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów zgromadzonych w aktach; 2. naruszenie przez organ przepisów prawa materialnego, tj. art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez błędną wykładnię i wskazanie, że w niniejszej sprawie brak jest związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy zaprzestaniem wykonywania pracy lub niepodejmowaniem pracy przez skarżącą a koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym ojcem, a wykonywane względem ojca czynności nie wypełniają skarżącej całego dnia w stopniu uniemożliwiającym podjęcie pracy, chociażby w niepełnym wymiarze czasu pracy; 3. naruszenie przez organ przepisów prawa materialnego, tj. art. 17 ust. 5 pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez błędną wykładnię i jednoznaczne wskazanie, iż osobie mającej ustalone prawo do emerytury nie jest możliwe przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, podczas gdy już w chwili złożenia wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego wskazywano, że decyzją z dnia [...].07.2023 r. wypłata emerytury została zawieszona. Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji SKO i decyzji I instancji i zasądzenie od organu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalanie. Sąd zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji, jak również decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji, stanowiły przepisy ustawy 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2023r., poz 390, dalej jako ustawa). Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy świadczenie pielęgnacyjne przysługuje z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką sprawowaną nad określonym członkiem rodziny. W kontrolowanej sprawie nie budzi wątpliwości pokrewieństwo jak i niepełnosprawność osoby wymagającej opieki. Bezsporna wg organu pozostaje też okoliczność, że skarżąca sprawuje rzeczywistą opiekę nad niepełnosprawnym ojcem, wg organu nie oznacza to jednak, że nie może podjąć zatrudnienia a ponadto ma ustalone prawo do emerytury. Istotą świadczenia pielęgnacyjnego jest zapewnienie odpowiednich świadczeń dla członków rodzin osób niepełnosprawnych, którzy poświęcając się dla najbliższych rezygnują z zatrudnienia, aby stale się nimi opiekować. Celem uregulowania z art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy jest udzielenie pomocy państwa osobie, która podejmuje się sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną i tym samym, na czas tej opieki, dobrowolnie pozbawia się potencjalnego dochodu. W odniesieniu do kryterium określonego w art. 17 ust. 1b ustawy, tj. kryterium daty powstania niepełnosprawności, zasadnie SKO przyjęło, że w punkcie 2 sentencji wyroku z 21 października 2014 r., sygn. K 38/13 (OTK-A 2014/9/10), Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 17 ust. 1b ustawy, w zakresie w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. W jednolitym obecnie orzecznictwie sądów administracyjnych, uznaje się, że brak zmiany przez ustawodawcę treści art. 17 ust. 1b ustawy zgodnie ze stanowiskiem Trybunału Konstytucyjnego powoduje, że w tak ukształtowanym stanie prawnym, przy rozpatrywaniu wniosków opiekunów dorosłych osób niepełnosprawnych o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego - wobec wynikającego z ww. wyroku z 21 października 2014 r. wymogu ich równego traktowania bez względu na moment powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki - organy mają obowiązek zbadać, czy wnioskodawca spełnia warunki do przyznania tego świadczenia z wyłączeniem tej części art. 17 ustawy, która została ostatecznie uznana za niekonstytucyjną (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 czerwca 2017 r., I OSK 2920/16, Lex nr 2324296, 2 czerwca 2017 r., I OSK 108/12, Lex nr 1260038 oraz 26 maja 2017 r., I OSK 128/16, Lex nr 2305184). W realiach rozpoznawanej sprawy nieusprawiedliwione było więc przyjęcie przez organ I instancji, że ustalenie niepełnosprawności u ojca skarżącej po ukończeniu 18 roku życia i nie w trakcie nauki w szkole, uzasadnia odmowę przyznania skarżącej wnioskowanego świadczenia. Weryfikacyjne stanowisko Kolegium zasługuje w tym zakresie na całkowitą aprobatę. Odnośnie zaś pobieranej emerytury, to stosownie do art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b ustawy, świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów. Zasadne jest oczywiście stanowisko SKO co do tego, że strona skarżąca już w toku postępowania powinna wykazać formalne zawieszenie bądź rezygnację z pobierania innego świadczenia rodzinnego czy emerytalnego. Trzeba podkreślić, że organ I instancji (odmiennie niż organ II instancji) zanegował prawo do świadczenie pielęgnacyjnego z uwagi na datę powstania niepełnosprawności u ojca skarżącej; nie można zatem przyjąć, że skarżąca niezasadnie nie zrezygnowała z prawa do innego świadczenia (zanim otrzymała informację o spełnieniu przesłanek z ustawy), skoro organ I instancji prawo do świadczenia pielęgnacyjnego zanegował co do zasady z powodu wieku powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki. Przy wyborze jednego z przysługujących jej świadczeń strona nie może być zmuszona do rezygnacji z posiadanego uprawnienia i narażona na okres niepewności – do czasu gdy właściwy organ nie potwierdzi jej spełnienia przesłanek do świadczenia wyższego. Powyższe oznacza, że organ (przy uznaniu zaistnienia przesłanek do przyznania wnioskowanego świadczenia) powinien jednoznacznie pouczyć skarżącą - jakie czynności powinna przedsięwziąć by zostały spełnione przesłanki z ustawy do otrzymania prawa do wnioskowanego świadczenia. Wynika to z treści art. 79a kpa stanowiącego, że w postępowaniu wszczętym na żądanie strony, informując o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ administracji publicznej jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Nie jest możliwe jednoczesne pobieranie świadczenia emerytalnego i świadczenia pielęgnacyjnego czy też przyznanie wnioskowanego świadczenia podczas pobierania drugiego. Prowadzi do tego wykładnia przepisów art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b oraz art. 27 ust. 5 pkt 2 i 5 ustawy. Organ II instancji nie mógł jednak wymagać od skarżącej uprzedniej rezygnacji z innego świadczenia skoro organ I instancji zanegował jej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego na innej podstawie niż pobieranie emerytury. O każdej z ewentualności organy administracji powinny stronę pouczyć i umożliwić jej zajęcie stanowiska odnośnie do wyboru jednego z przysługujących jej świadczeń; tymczasem w kontrolowanej sprawie zaistniała rozbieżność w stanowiskach organów I i II instancji, a przy tym SKO całkowicie pominęło – choć podało to w stanie faktycznym sprawy, że decyzją z dnia [...].07.2023 r. sporne prawo do emerytury zostało zawieszone. Na datę wyrokowania skarżąca jest więc pozbawiona jakichkolwiek świadczeń, co pozostaje w całkowitej sprzeczności z celem ustawy. Skoro skarżąca złożyła wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w okresie, w którym jej ojciec legitymował się już orzeczeniem o zaliczeniu do osób niepełnosprawnych w stopniu znacznym ze wskazaniem na konieczność stałej opieki a przy tym skarżąca sprawuje nad ojcem opiekę, której zakres w jej ocenie nie daje możliwości podjęcia zatrudnienia – to w sprawie została spełniona przesłanka przyznania ww świadczenia wynikająca z art. 17 ust. 1 ustawy, jaką jest niepodejmowanie zatrudnienia w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną osobą bliską. W okolicznościach niniejszej sprawy, w świetle art. 17 ust. 1 pkt 4 i ust. 1b ustawy (wg brzmienia z daty zaskarżonej decyzji), skarżąca jako zobowiązana do alimentacji względem ojca, należy do kręgu podmiotów uprawnionych do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia w związku z koniecznością sprawowania opieki nad ojcem niezdolnym do samodzielnej egzystencji. Już sama treść orzeczenia o niepełnosprawności przesądza o konieczności sprawowania nad nim stałej opieki. W ocenie Sądu ustalenia poczynione przez organ pozwalają wnioskować, że skarżąca sprawuje opiekę nad ojcem w sposób ciągły, tj. wykonuje wszystkie czynności dnia codziennego, wobec tego niezrozumiała jest treść zaskarżonego rozstrzygnięcia. SKO podało podstawy prawne, ustaliło stan faktyczny odpowiadający normie z art. 17 ust. 1 ustawy i odmówiło skarżącej wnioskowanego świadczenia – wbrew poczynionym przez siebie ustaleniom. Organ potwierdził, że ojciec wymaga opieki, porusza się przy pomocy balkonika, wymaga podawania leków, robienia zakupów itd. a także że jest pampersowany w nocy – bo skarżąca zajmuje wówczas inne piętro domu. W ocenie Sądu tym samym SKO samo podało, że ojciec skarżącej wymaga stałej opieki. Brak tej opieki w ciągu dnia wymagałby całodobowego pampersowania, a przy tym ww osoba wymagająca opieki musi mieć pomoc także przy czynnościach higienicznych. SKO podało, że czynności takie jak przygotowywanie posiłków i ich podawanie, sprzątanie, umawianie wizyt lekarskich, robienie zakupów, wykupowanie leków nie mogą być uznane za czynności wymagające całodobowej dyspozycyjności, gdyż są to typowe czynności dnia codziennego, które są wykonywane przez osoby, które na co dzień pracują zawodowo i wykonują je przed rozpoczęciem pracy i po jej zakończeniu. Zaznaczyło, że świadczenie pielęgnacyjne, o którym mowa w art. 17 ust. 1 ustawy nie jest przyznawane za samą opiekę nad osobą niepełnosprawną, gdyż wynika ona z prawnego i moralnego obowiązku względem rodzica. Zdaniem Sądu, nie ma sporu co do tego, że osoby bliskie (w tym osoby zobowiązane do alimentacji) powinny wspierać się i pomagać sobie w codziennych czynnościach, jednak czym innym jest codzienna pomoc w podstawowych czynnościach życiowych sprawowana w stosunku do osoby bliskiej, a czym innym, według ustawodawcy, jest sprawowanie takiej opieki nad bliską osobą niepełnosprawną i niezdolną do samodzielnego funkcjonowania a przy tym wymagającą - według orzeczenia ZUS - stałej opieki. SKO zdaje się nie dostrzegać tej zasadniczej różnicy. Wobec powyższego zasadne okazały się zarzuty naruszenia zarówno przepisów prawa materialnego (art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy) jak i przepisów kpa (art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 77 § 1 i art. 7 oraz art. 80 kpa). Skutkowało to uchyleniem zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ppsa w zw. z art. 79 a kpa w zw. z art. 17 ust. 1 pkt. 4 i art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b ustawy (w zw. z art. 135 ppsa). Rozpoznając ponownie sprawę organ będzie związany oceną prawną i wskazaniami zawartymi w niniejszym uzasadnieniu (art. 153 ppsa). O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ppsa. Wyrok zapadł na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 119 pkt. 2 ppsa.