I SA/Wa 2990/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Pirogowicz, Sędziowie sędzia WSA Przemysław Żmich, asesor WSA Justyna Wtulich-Gruszczyńska (spr.), Protokolant starszy referent Aleksandra Cymerska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2024 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o. o. w [...] na decyzję Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich z dnia 13 października 2021 r. nr KR III R 39/19 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę.

Zaskarżona do Sądu została decyzja Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich, powoływana dalej jako: "Komisja", "organ" z 13 października 2021 r., nr KR III R 39/19, którą organ na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 3a ustawy z 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa (Dz. U. z 2021 r., poz. 795) powoływanej dalej jako: "ustawa z dnia 9 marca 2017 r." w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 154 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. [...]5 – 1491), powoływanej dalej jako : "k.p.a.", stwierdził nieważność decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 10 września 2009 r., Nr 415/GK/DW/2009 w całości. W uzasadnieniu decyzji Komisja wskazała, że sprawa dotyczy nieruchomości położonej w Warszawie przy ul. [...] (obecnie ul. [...]), opisanej w ewidencji gruntów jako działki nr [...], nr [...] i nr [...]-część z obrębu [...], dla której prowadzona była księga hipoteczna pod nazwą "[...] pod nr [...] lit. A", która znajduje się na terenie objętym działaniem dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50 poz. 279), dalej jako: "dekret". Zgodnie z zaświadczeniem Sądu Grodzkiego w Warszawie Oddziału Ksiąg Wieczystych z 17 stycznia 1949 r. tytuł własności nieruchomości o powierzchni 291,5 sążni kwadratowych, czyli 4000 łokci kwadratowych, dla której prowadzona była księga hipoteczna pod nazwą "[...] pod nr [...] lit. A", uregulowany był jawnym wpisem na rzecz "[...]" T. i M. [...] Spółka Akcyjna z siedzibą w W. na mocy aktu z dnia 20 listopada 1941 r. oraz wniosku nr 32 tomu II ww. księgi. W dniu 21 stycznia 1949 r. spółka "[...]" T. i M. [...] Spółka Akcyjna z siedzibą w W. złożyła wniosek o przyznanie tej spółce za czynszem symbolicznym prawa własności czasowej do przedmiotowej nieruchomości. W dniu 28 grudnia 1948 r. została zawarta umowa, na skutek której spółka "[...]" T. i M. [...] Spółka Akcyjna z siedzibą w W. została przekształcona w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością pod firmą "[...]" T. i M. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W.. Zmiana ta została wpisana do Rejestru Handlowego w dniu 12 marca 1949 r. pod nr [...]. Decyzją Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy z 14 lipca 1971 r. znak GKM-IV/6210/320/71/EG odmówiono wnioskodawcy prawa własności czasowej ww. gruntu, przy czym jako stronę wskazano spółkę: "[...]" T. i M. [...] Spółka Akcyjna. Pismem z 23 lutego 1998 r. K. T., reprezentujący "[...]" T. i M. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. orzeczenia odmownego, jako rażąco naruszającego prawo. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z 26 października 2000 r., nr P0.5.3.-R-549/99 odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy z 14 lipca 1971 r., GKM-IV/6210/320/71/EG. Decyzja ta została następnie utrzymana w mocy decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z 16 lutego 2001 r., nr P.3.5.-WP-84/2000. Na skutek skargi "[...]" T. i M. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W., Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 28 stycznia 2003 r., sygn. I SA 821/01 uchylił zaskarżoną decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z 16 lutego 2001 r., oraz decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z 26 października 2000 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w pierwszej kolejności pojawia się zagadnienie, czy decyzja z 14 lipca 1971 r. weszła do obrotu prawnego i organ powinien wyjaśnić, czy istnieje przedmiot postępowania odwoławczego. Minister Infrastruktury decyzją z 19 kwietnia 2005 r., BO.5.3/813-R-877/03 umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warszawie z 14 lipca 1971 r., stwierdzając, że brak jest przedmiotu orzekania, a postępowanie jest bezprzedmiotowe, bowiem podejmując czynności mające na celu doręczenie orzeczenia spółce "[...]" T. i M, [...] Spółka Akcyjna z siedzibą w W. organ naruszył przepis art. 45 ówcześnie obowiązującego kodeksu postępowania administracyjnego, skutkiem czego doręczenie nie było prawnie skuteczne. Prezydent m.st. Warszawy ponownie rozpoznając wniosek o przyznanie własności czasowej decyzją z 2 lipca 2007 r., nr 263/GK/DW/2007 odmówił spółce "[...]" T. i M. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. ustanowienia na jej rzecz prawa użytkowania wieczystego przedmiotowego gruntu o powierzchni 1327 m 2 położonego w Warszawie, przy ul. [...] (d. ul. [...]). W uzasadnieniu decyzji Prezydent wskazał, że na działkach nr [...] i nr [...] z obrębu [...] znajduje się budynek XXX Liceum Ogólnokształcącego im. [...] wraz z towarzyszącymi urządzeniami sportowymi i rekreacyjnymi, tj. boiskami sportowymi, bieżniami, placami zabaw i terenami zielonymi. Natomiast działka nr [...] z obrębu [...] stanowi drogę publiczną, tj. ulicę [...], zaliczaną do kategorii dróg powiatowych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z 2 stycznia 2008 r., nr KOC/4679/Go/07 uchyliło powyższą decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. W ocenie Kolegium, Prezydent m. st. Warszawy nie ustalił czy na tej części działek nr [...] i nr [...], które poprzednio wchodziły w skład działki przy ul. [...], znajduje się budynek szkolny, czy też urządzenia sportowe i rekreacyjne. Nie ustalono również czy cała działka nr [...] stanowi drogę publiczną i jak jest wykorzystywany grunt stanowiący dawną część gruntu przy ul. [...]. Prezydent m. st. Warszawy decyzją z 10 września 2009 r., Nr 415/GK/DW/2009, działając na podstawie art. 7 ust 1, 2 i 3 dekretu, oraz art. 154 k.p.a., I. uchylił decyzję Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy z 14 lipca 1971 r., znak GKM-IV/6210/320/71/EG; II. ustanowił na lat 99 użytkowanie wieczyste do gruntu niezabudowanego o łącznej powierzchni 1141 m 2 położonego w [...], przy ul. [...] (d. ul. [...]), opisanego w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o pow. 1112 m 2 z obrębu [...] oraz działka nr [...] o powierzchni 29 m 2 z obrębu [...] na rzecz spółki "[...]" T. i M. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. KRS nr [...]; III. ustalił czynsz symboliczny z tytułu ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu opisanego w pkt I decyzji w wysokości 1141 zł netto; IV. odmówił ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu pochodzącego z przedmiotowej nieruchomości hipotecznej stanowiącego obecnie działkę ew. nr [...]- część o pow. 186 m 2 stanowiącej teren ul. [...]. W pozostałych punktach od V do XIII Prezydent orzekł m.in. o zasadach korzystania z nieruchomości przez wieczystych użytkowników oraz konsekwencjach nieprzestrzegania przez użytkowników warunku korzystania z nieruchomości zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Prezydent m.st. Warszawy w uzasadnieniu decyzji reprywatyzacyjnej wskazał, że wbrew twierdzeniom zawartym w decyzji Ministra Infrastruktury z 19 kwietnia 2005 r., decyzja Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy weszła do obrotu prawnego. Została ona bowiem wysłana na adres wskazany przez Spółkę, Spółka zaś nie poinformowała organu o zmianie swojego adresu. Decyzja ta została zatem doręczona stosownie do treści art. 38 § 1 i 2 k.p.a. Prezydent m.st. Warszawy dodatkowo zauważył, że decyzja Prezydium stanowiła także podstawę wpisu w księdze wieczystej Skarbu Państwa jako właściciela przedmiotowej nieruchomości. Wobec powyższego Prezydent m.st Warszawy uznał, że decyzja Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy z 14 lipca 1971 r., znak GKM-IV/6210/320/71/EG rażąco narusza słuszny interes strony i dlatego należało ją uchylić. Rozpoznając sprawę Komisja wskazała, że w jej ocenie decyzja Prezydenta m. st. Warszawy z 10 września 2009 r., nr 415/GK/DW/2009 została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Wskazała, że decyzja Prezydenta została wydana po uruchomieniu nadzwyczajnego trybu weryfikacji, jakim jest zmiana lub uchylenie ostatecznej decyzji w trybie art. 154 k.p.a. Z treści art. 154 k.p.a. wynikają, 3 przesłanki, których spełnienie może skutkować zmianą bądź uchyleniem wydanej decyzji administracyjnej: po pierwsze, musi istnieć decyzja ostateczna, a więc taka, od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 16 § 1 k.p.a.); po drugie, na jej mocy żadna ze stron nie nabyła prawa, a więc musi to być decyzja, która nie kreuje prawa nabytego dla strony postępowania; po trzecie, za jej uchyleniem lub zmianą muszą przemawiać interes społeczny lub słuszny interes strony. W ocenie Komisji, w przedmiotowej sprawie brak było decyzji podlegającej uchyleniu przez Prezydenta m.st. Warszawy w trybie art. 154 k.p.a., bowiem decyzja Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy z 14 lipca 1971 r., znak GKM-IV/6210/320/71/EG nie weszła do obrotu prawnego. Komisja podkreśliła, że Minister Infrastruktury decyzją z 19 kwietnia 2005 r., BO.5.3/813-R-877/03 umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warszawie z 14 lipca 1971 r. W uzasadnieniu tej decyzji Minister wskazał, że w aktach własnościowych dla przedmiotowej nieruchomości zachował się wniosek "[...]" T i M. [...] Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. z 19 stycznia 1949 r. z pieczątką potwierdzającą jego wpływ do Wydziału Polityki Budowlanej, Zarządu Miejskiego w m.st. Warszawie w dniu 21 stycznia 1949 r. o przyznanie prawa własności czasowej do terenu nieruchomości położonej w Warszawie, przy ul. [...], ozn. nr hip. [...] A. Na ww. wniosku widnieje adres Biura Zarządu, Magazynów i Fabryki [...], ul. [...]. W następstwie złożonego wniosku Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warszawie decyzją z 14 lipca 1971 r. odmówiło dotychczasowemu właścicielowi przyznania prawa własności czasowej do gruntu przedmiotowej nieruchomości. W rozdzielniku ww. decyzji jako jej adresata wpisano Firmę "[...]" T. i M. [...] Spółka Akcyjna i podano adres Warszawa ul. [...]. Organ wskazał, że w aktach własnościowych zachowała się również koperta zawierająca w środku decyzję dekretową z 14 lipca 1971 r. skierowaną do Spółki Akcyjnej "[...]" T. i M. [...]. Koperta została skierowana do "[...]" T i M. [...] Spółka Akcyjna na adres Warszawa ul. [...]. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru odnotowano - "Warszawa ul. [...], instytucja nieznana dn. 17.07." i nieczytelny podpis. W tych samych aktach zachowało się także obwieszczenie Prezydium Rady Narodowej m. st. Warszawy, Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej z 11 sierpnia 1971 r. wydane w trybie art. 45 k.p.a. dla nieznanej z miejsca pobytu Spółki Akcyjnej "[...]" T i M, [...], dla której sąd nie wyznaczył przedstawiciela. Wyżej wymienione obwieszczenie dokonane zostało w trybie ówcześnie obowiązującego art. 45 k.p.a., zgodnie z którym pisma skierowane do osób nieznanych z miejsca pobytu, dla których sąd nie wyznaczył przedstawiciela pozostawia się w aktach sprawy, o czym wywiesza się obwieszczenie w biurze wymienionych w tym przepisie organów. Minister Infrastruktury uznał, że Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy zastosowało tryb przewidziany w art. 45 k.p.a. bez wcześniejszego ustalenia aktualnego adresu Spółki (który można było ustalić w oparciu o rejestr handlowy), jak również nie wystąpiło do sądu o ustanowienie przedstawiciela dla osoby nieznanej z miejsca pobytu. Zdaniem Ministra, oznacza to, że decyzja Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy z 14 lipca 1971 r. nie weszła do obrotu prawnego, bowiem podejmując czynności mające na celu doręczenie ww. decyzji Spółce Akcyjnej "[...]" T. i M. [...], organ naruszył przepis art. 45 ówcześnie obowiązującego k.p.a., skutkiem czego doręczenie nie było prawnie skuteczne. Komisja zaznaczyła, że zupełnie odmiennej oceny dokonał Prezydent m.st. Warszawy, który w decyzji reprywatyzacyjnej stwierdził, że "Wbrew twierdzeniom Ministra Infrastruktury ww. decyzja Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy weszła jednak do obrotu prawnego. Została ona bowiem wysłana na adres wskazany przez Spółkę, Spółka zaś nie poinformowała organu o zmianie swojego adresu. Decyzja ta została zatem doręczona stosownie do treści art. 38 § 1 i 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 30 poz. 168 z późn. zm.). Zdaniem Komisji, stanowisko Prezydenta m. st. Warszawy jest nie tylko sprzeczne z ostateczną decyzją Ministra Infrastruktury z 19 kwietnia 2005 r., ale również z prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 28 stycznia 2003 r., sygn. akt I SA/Wa 821/01. Sąd w tym orzeczeniu wyraził wątpliwość, czy decyzja Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy weszła do obrotu prawnego. Sąd stwierdził, że decyzja ta została pozostawiona w aktach ze skutkiem doręczenia, po wcześniejszym obwieszczeniu w urzędzie, jako przeznaczona dla nieznanego z miejsca pobytu adresata, dla którego sąd nie wyznaczył przedstawiciela, podczas gdy z akt nie wynika, aby wydający ją organ podjął czy to wysiłek ustalenia aktualnego adresu, czy też rzeczywiście wystąpił do sądu powszechnego o wyznaczenie przedstawiciela dla spółki "[...]" T. i M. [...], lecz nie uzyskał stosownego orzeczenia. Nie wiadomo zatem, czy zostały spełnione przesłanki pozwalające skorzystać z tej formy doręczenia, czy też działano dowolnie i doręczenie nie było prawnie skuteczne, co powinien wyjaśnić organ nadzoru, aby ustalić, czy istnieje przedmiot postępowania nadzorczego. Komisja wskazała, że w pełni podziela stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 28 stycznia 2003 r., sygn. akt I SA/Wa 821/01 oraz decyzji Ministra Infrastruktury z 19 kwietnia 2005 r. Oznacza to, że Prezydent m.st. Warszawy uchylił decyzję Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy, która nie weszła do obrotu prawnego, czym rażąco naruszył art. 154 k.p.a. Komisja zwróciła uwagę, że od dnia złożenia wniosku dekretowego do dnia wydania decyzji przez Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy minęły ponad 22 lata. Po tak znacznym upływie czasu działanie organu administracji publicznej polegające na wysłaniu decyzji odmownej na adres wskazany we wniosku dekretowym rażąco naruszało słuszny interes strony. Komisja podniosła, że Prezydium Rady Narodowej m. st. Warszawy zaniechało zatem ustalenia podstawowych w przedmiotowej sprawie okoliczności, tj. czy strona jeszcze istnieje, a jeżeli tak, to jaka jest forma osobowości prawnej oraz jaki posiada adres na dzień wydania przez Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy decyzji z 14 lipca 1971 r. W związku z powyższym, Komisja uznała za rażąco naruszające prawo stanowisko Prezydenta m. st. Warszawy, zgodnie z którym decyzja Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy weszła do obrotu prawnego, gdyż została doręczona stosownie do treści art. 38 § 1 i 2 obowiązującego wówczas k.p.a. W ocenie Komisji, takie działanie Prezydenta m.st. Warszawy rażąco naruszyło zasadę praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej, tj. art. 8 k.p.a. Drugą przyczyną dla której Komisja stwierdziła, że decyzja Prezydenta m.st. Warszawy z 10 września 2009 r., rażąco narusza prawo to zastosowanie przez organ trybu z art. 154 k.p.a. do decyzji związanej. Komisja wskazała, że decyzje podejmowane w trybie art. 154 k.p.a., mają charakter decyzji uznaniowych, a pogląd ten należy uznać za utrwalony w orzecznictwie. Powyższy przepis może mieć zatem zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do decyzji opartych o uznanie administracyjne, gdzie organ ma możliwość swobody decyzyjnej w orzekaniu, w ramach której może uwzględnić interes społeczny lub słuszny interes strony. Tymczasem w niniejszej sprawie, materialnoprawną podstawą decyzji Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy z 14 lipca 1971 r. orzekającej o odmowie ustanowieniu prawa użytkowania wieczystego jest art. 7 dekretu, który nie przewidywał po stronie organu żadnego luzu decyzyjnego w zakresie przyznania lub odmowy przyznania użytkowania wieczystego na rzecz uprawnionych podmiotów. Organ po ustaleniu istnienia wymaganych przesłanek, od których zależało przyznanie takiego prawa, zobowiązany był do wydania decyzji o określonej treści. W ocenie Komisji decyzja Prezydenta m.st. Warszawy z 10 września 2009 r. została wydana z rażącą obrazą art. 154 k.p.a., gdyż na podstawie art. 154 k.p.a. nie mogą być uchylane lub zmieniane tzw. decyzje związane, przy wydawaniu których przepisy prawa nie pozwalają organom na swobodne uznanie. Komisja podniosła, że postępowanie w trybie art. 154 lub 155 k.p.a. dotyczy wzruszenia decyzji dotkniętych wadami niekwalifikowanymi oraz decyzji niewadliwych. Uchylenie lub zmiana decyzji na podstawie art. 154 k.p.a. może zatem nastąpić tylko wówczas, gdy brak jest podstaw prawnych do uchylenia lub zmiany decyzji przy zastosowaniu art. 145 § 1 lub art. 156 k.p.a. W trybie art. 154 k.p.a. nie można więc dokonywać zmiany decyzji dotkniętej wadą nieważności w celu jej sanowania. Ponadto, wydana na podstawie art. 154 lub 155 k.p.a., decyzja nie może zostać skierowana do podmiotu, który nie był adresatem weryfikowanej decyzji. Tak więc zastosowanie trybu przewidzianego w art. 154 k.p.a., możliwe jest jedynie w przypadku prowadzenia postępowania w stosunku do tych samych stron. Tymczasem decyzja Prezydenta m. st. Warszawy skierowana jest do innej spółki niż uchylona decyzja. Spółka "[...]" T. i M. [...] Spółka Akcyjna z siedzibą przy ul. [...], błędnie została określona przez Prezydium jako "[...]" T. i M. [...] Spółka Akcyjna, gdyż od dnia 12 marca 1949 r. funkcjonowała w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Kolejną przyczyną dla której Komisja stwierdziła, że decyzja Prezydenta m.st. Warszawy z 10 września 2009 r., rażąco narusza prawo było stwierdzenie, że Prezydent wydając decyzję nie zbadał, czy za uchyleniem lub zmianą decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes stron. Oceniając czy w danej sprawie występuje słuszny interes strony, należało wziąć pod uwagę nie subiektywne przekonanie strony o doznanej przez nią szkodzie, lecz rozważyć okoliczności, które pozwalają ustalić, że żądanie strony (zmiany decyzji) jest słuszne i zasługuje na społeczną akceptację. Komisja podniosła, że w decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 10 września 2009 r. brak jest poddania jakiejkolwiek ocenie zaistnienia przesłanki pozytywnej wynikającej z przepisu art. 154 k.p.a., tj. ustalenia, że za uchyleniem decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. W decyzji reprywatyzacyjnej Prezydent zawarł ogólne stwierdzenie, że z uwagi na słuszny interes strony należało uchylić ww. decyzję, jednakże nie podał żadnego uzasadnienia i pominął interes społeczny. Powyższe obligowało Komisję do uznania, że weryfikowana decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie Komisji, stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 10 września 2009 r. Nr 415/GK/DW/2009 dotyczy całości tej decyzji. Komisja wskazała, że co do zasady możliwe jest stwierdzenie nieważności decyzji w części, ale w takich przypadkach, gdy jest to formalnie możliwe i nie spowoduje problemów prawnych i faktycznych z wykonaniem takiej decyzji. Zdaniem Komisji, w niniejszej sprawie Prezydent m.st. Warszawy decyzją z 10 września 2009 r. uchylił decyzję Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy z 14 lipca 1971 r. i jednocześnie rozpoznał wniosek dekretowy. W rezultacie, w decyzji zawarto dwa rozstrzygnięcia dla których przewidziane są zupełnie różne tryby postępowania i odmienne przesłanki, ze sporządzonym jednym uzasadnieniem do obu rozstrzygnięć. Pozostawienie w obrocie prawnym decyzji w przedmiocie wniosku dekretowego rodziłoby zatem wątpliwości interpretacyjne dotyczące losów wniosku dekretowego w zawiłym postępowaniu dekretowym w sprawie nieruchomości przy ul. [...] (d. ul. [...]). Z jednej strony pozostawałby wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 28 stycznia 2003 r., sygn. I SA 821/01 i pozostająca w obrocie prawnym decyzja Ministra Infrastruktury z 19 kwietnia 2005 r., z drugiej rozstrzygnięcie Prezydenta m. st. Warszawy w przedmiocie wniosku dekretowego, które w uzasadnieniach w odmienny sposób określają kwestię wejścia do obrotu prawnego decyzji Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy z 14 lipca 1971 r. Wobec powyższego, w ocenie Komisji zasadne było stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 10 września 2009 r. nr 415/GK/DW/2009 w całości, a nie w części. Komisja wskazała, że kontrolowana decyzja Prezydenta m.st. Warszawy z 10 września 2009 r., nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych w rozumieniu art. 2 pkt 4 ustawy z 9 marca 2017 r. Po wydaniu ww. decyzji Prezydenta m.st. Warszawy nie doszło do przeniesienia praw do nieruchomości na osoby trzecie. Właścicielem nieruchomości jest Miasto Stołeczne Warszawa. Skargę na decyzję Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich z 13 października 2021 r., nr KR III R 39/19 do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła "[...] T i M. [...]: sp. z o.o. z siedzibą w W. Zaskarżonej decyzji zarzuciła : 1. naruszenie art. 156 § 1 pkt kpa w związku z art. 154 kpa oraz w związku z art. 38 kpa w brzmieniu obowiązującym w dniu 14 lipca 1971 r. (wersja aktu opublikowana w Dz. U. Nr 30, poz. 168), poprzez uznanie, że uchylenie przez Prezydenta m. st. Warszawy (w pkt. 1 jego decyzji z 10 września 2009 r., nr 415/GK/DW/2009) decyzji Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy znak: GKM-IV/6210/320/71/EG z 14 lipca 1971 r. stanowi rażące naruszenie prawa, podczas gdy uchylana decyzja mogła być uznana za mająca walor ostateczności i jej wydanie uzasadniał interes publiczny oraz słuszny interes strony, ewentualnie 2. naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez jego zastosowanie w sytuacji, w której nawet gdyby uznać za wadliwe rozstrzygnięcie zawarte w pkt 1 decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z 10 września 2009 r., nr 415/GK/DW/2009 i oparte o art. 154 kpa, brak jest podstaw do uznania, iż owa rzekoma wadliwość miałaby charakter rażący, ewentualnie 3. na wypadek uznania, iż prawidłowa jest ocena Komisji, że decyzja Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy z 14 lipca 1971 r., znak: GKM-IV/6210/320/71/EG nie weszła do obiegu prawnego, a Prezydent m.st. Warszawy w pkt. 1 swej decyzji z 10 września 2009 r., nr 415/GK/DW/2009 rażąco naruszył prawo, naruszenie art. 156 § 1 pkt. 2 kpa poprzez jego zastosowanie do całej decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 10 września 2009 r., podczas, gdy Komisja nie stwierdziła żadnych, a tym bardziej rażących naruszeń prawa w odniesieniu do innych niż zawarte w pkt. 1 rozstrzygnięć z tejże decyzji Prezydenta m.st Warszawy, co - o ile zarzuty wobec pkt. 1 tej decyzji byłyby zasadne, uzasadniałoby to stwierdzenie nieważności decyzji jedynie w części, w odniesieniu do jej pkt. 1. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich w całości i przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie od Komisji na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego przed sądem administracyjnym wedle norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła zarzuty skargi i podała argumentację na ich poparcie. W odpowiedzi na skargę Komisja ustosunkowując się do zarzutów skargi wniosła o jej oddalenie jako bezzasadnej na podstawie art. 151 p.p.s.a. W dniu 27 sierpnia 2024 r. do Sądu wpłynął wniosek Stowarzyszenia [...] w [...] o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania. Postanowieniem z 28 sierpnia 2024 r. Sąd dopuścił Stowarzyszenie [...] w [...] do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania. Postanowieniem z 6 września 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dopuścił Miasto Stołeczne Warszawa do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania. W trakcie rozprawy w dniu 13 września 2024 r. pełnomocnik skarżącej spółki poparł skargę i wniósł o jej oddalenie. Pełnomocnik Miasta Stołecznego Warszawy pozostawił skargę do uznania Sądu. Natomiast przedstawiciel Stowarzyszenia wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje : Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 t.j.) dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach kontroli działalności administracji publicznej sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, określającego prawa i obowiązki stron oraz prawa procesowego, regulującego postępowanie przed organami administracji publicznej. Rozpoznając niniejszą sprawę według powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie pomimo częściowo błędnej argumentacji organu. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji Komisji stanowiły przepisy ustawy z 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich (Dz. U. z 2018 r., poz. 2267) powoływanej dalej jako: "ustawa z 9 marca 2017 r.", "ustawa". Postępowanie przed Komisją jest nadzwyczajnym postępowaniem kontrolnym (nadzorczym), a przepisy tej ustawy stanowią lex specialis w stosunku do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Ustawodawca mocą ustawy szczególnej ustanowił więc Komisję jako organ specjalny do kontroli legalności decyzji reprywatyzacyjnych wydawanych na podstawie przepisów dekretu, a w art. 30 zawarł przepisy określające przesłanki wadliwości decyzji dekretowych. Zgodnie z art. 2 pkt 3 ustawy ilekroć w ustawie jest mowa o decyzji reprywatyzacyjnej należy przez to rozumieć ostateczną albo nieostateczną decyzję właściwego organu. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Komisji mogą być zarówno decyzje nieostateczne, jak i ostateczne. W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli Komisji była ostateczna decyzja Prezydenta m.st. Warszawy z 10 września 2009 r., nr 415/GK/DW/2009. Oceniając prawidłowość zaskarżonej decyzji przede wszystkim podkreślić należy, że została ona wydana w trybie nieważnościowym, który dotyczy decyzji ostatecznych. Stosownie do treści art. 29 ust. 1 pkt 3a ustawy z dnia 9 marca 2017 r. w wyniku postępowania rozpoznawczego Komisja wydaje decyzję, w której stwierdza nieważność decyzji reprywatyzacyjnej lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przesłanki określone w art. 156 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego lub w przepisach szczególnych. Jedną z przesłanek określnych w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jest wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Wskazać należy, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Konieczne jest także, aby stwierdzone naruszenie miało znacznie większą wagę aniżeli stabilność decyzji ostatecznej, o której stanowi art. 16 k.p.a. (zob. wyrok NSA z 8 grudnia 2021 r. sygn. akt I OSK 4431/18, LEX nr 3291252). Ponadto, skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności – skutki gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa (zob. wyrok NSA z 17 listopada 2021 r. sygn. akt II OSK 3289/18, LEX nr 3291591). Dlatego też o rażącym naruszeniu prawa można mówić tylko wówczas, gdy podjęte rozstrzygnięcie jest w sposób oczywisty sprzeczne z treścią niebudzącej wątpliwości i mającej zastosowanie w danej sprawie normy prawnej (zob. wyrok NSA z 26 listopada 2021 r. sygn. akt II GSK 1822/21, LEX nr 3282335). Zatem w przypadku przesłanki rażącego naruszenia prawa należy brać pod uwagę zasadę, że tylko wyjątkowe naruszenie prawa będzie mogło być uznane za rażące. Jednocześnie doktryna prawa administracyjnego i orzecznictwo sądów administracyjnych są zgodne co do rozumienia pojęcia rażącego naruszenia prawa. Oczywistość naruszenia prawa polega na "rzucającej się w oczy" (prima facie) sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Musi ono wykazywać znamiona uchybień o wyjątkowym ciężarze gatunkowym. Inaczej rzecz ujmując, rażące naruszenie prawa nastąpi wtedy, gdy istnieje przepis prawny dający podstawę do wydania decyzji administracyjnej, a rozstrzygnięcie zawarte w decyzji, dotyczące praw lub obowiązków stron postępowania, zostało ukształtowane sprzecznie z przesłankami wprost określonymi w tym przepisie prawnym. W orzecznictwie oraz doktrynie przyjmuje się, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić tylko wówczas, gdy podjęte rozstrzygnięcie jest w sposób oczywisty sprzeczne z treścią niebudzącej wątpliwości i mającej zastosowanie w danej sprawie normy prawnej. Cechą rażącego naruszenia prawa jest, że treść decyzji pozostaje w wyraźniej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu, a więc istnienie tej sprzeczności można ustalić przez proste ich zestawienie (wyrok NSA z 13 czerwca 2924 r., sygn. akt II GSK 2343/23). W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie doszło do wydania przez Prezydenta m.st. Warszawy decyzji z 10 września 2009 r. z rażącym naruszeniem prawa, gdyż treść ww. decyzji pozostaje w wyraźniej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu. Przede wszystkim wskazać należy, że materialnoprawną podstawę wydania decyzji przez Prezydenta m.st. Warszawy z 10 września 2009 r. stanowił art. 154 k.p.a. Stosownie do treści art. 154 k.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Z treści powyższego przepisu jednoznacznie wynika, że w przypadku spełnienia wskazanych w nim przesłanek organ może podjąć jedno z dwóch rozstrzygnięć o uchyleniu ostatecznej decyzji lub o jej zmianie. W niniejszej sprawie Prezydent m.st. Warszawy wbrew treści przepisu art. 154 k.p.a. w decyzji z 2009 r. zawarł dwa rozstrzygnięcia w jednej decyzji, a mianowicie uchylił decyzję Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy z 14 lipca 1971 r. o odmowie przyznania prawa własności czasowej z 1971 r. i jednocześnie orzekł co do istoty sprawy, tj. rozpoznał wniosek dekretowy. Rażące naruszenia prawa o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w niniejszej sprawie polegało zatem na wydaniu przez organ decyzji, której nie przewidują przepisy prawa, w tym zastosowany przez Prezydenta m.st. Warszawy art. 154 k.p.a. Nie ma w nim mowy o tym, że jednocześnie organ uchylając decyzję orzeka merytorycznie w sprawie. Dopiero zatem, w sytuacji gdy decyzja wydana na podstawie art. 154 k.p.a. uchylająca ostateczną decyzję uzyskałaby walor ostateczności organ mógłby wydać kolejne rozstrzygnięcie, w tym przypadku decyzję rozpoznającą wniosek dekretowy. Zaznaczyć należy, że decyzja wydana w trybie art. 154 k.p.a. jest to decyzja wydana w jednym z trybów nadzwyczajnych, którego przedmiotem, w przeciwieństwie do postępowania głównego (rozpoznawczego), nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji wydanej już decyzji ostatecznej z jednego tylko punktu widzenia, a mianowicie, czy za zmianą (uchyleniem) przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Ocena, czy za zmianą lub uchyleniem decyzji ostatecznej, na mocy której strona nie nabyła prawa, przemawiają interes społeczny lub słuszny interes strony, należy do właściwego organu administracji publicznej, który jest w tym zakresie związany art. 7 k.p.a. Przesłanki wymagania interesu społecznego lub słusznego interesu strony muszą być ustalone w konkretnej sprawie i muszą zyskać zindywidualizowaną treść, wynikającą ze stanu faktycznego i prawnego sprawy (wyrok NSA z 23.02.2007 r., sygn. akt I OSK 553/06 LEX nr 348253). Zaznaczyć należy, że zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 154 § 1 k.p.a. nie może prowadzić do wydania decyzji sprzecznej z prawem. Słuszny interes strony w rozumieniu art. 154 § 1 k.p.a. musi być interesem znajdującym oparcie w obowiązujących przepisach prawa. Rozpatrując kwestię przesłanek z art. 154 k.p.a., należy przyjąć, że słuszny interes strony nie może być sprzeczny z jasno brzmiącym przepisem ustawy ani też go zastępować, bowiem zasada praworządności, wyrażona w art. 6 k.p.a. zobowiązuje organy administracji do działania na podstawie przepisów prawa (wyrok NSA z 18.10.2007 r., sygn. akt II OSK 1406/06). Aby zatem organ mógł zastosować tryb przewidziany w art. 154 k.p.a. musi rozważyć, czy przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. W niniejszej sprawie słuszne jest stanowisko Komisji, że Prezydent m.st. Warszawy wydając decyzję z 10 września 2009 r. nie poddał ocenie zaistnienia przesłanki pozytywnej wynikającej z art. 154 k.p.a., tj. nie ustalił, czy za uchyleniem decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. W ww. decyzji reprywatyzacyjnej Prezydent m.st. Warszawy zawarł jedynie ogólne stwierdzenie, że z uwagi na słuszny interes strony należało uchylić decyzję Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy z 14 lipca 1971 r., jednak nie podał jaki to interes strony uzasadnia takie rozstrzygnięcie organu, jak również całkowicie pominął to, czy za takim rozstrzygnięciem przemawia interes społeczny. Ma to istotne znaczenie dla sprawy, gdyż grunt nieruchomości hipotecznej nr [...] lit. A, oznaczony w ewidencji gruntów jako działka nr [...] i nr [...] z obrębu [...], o którym rozstrzyga decyzja Prezydenta m.st. Warszawy z 10 września 2009 r. stanowi teren niezabudowany. Na obszarze tym znajduje się jednak fragment boiska sportowego z bieżniami i teren zielony towarzyszący XXX Liceum Ogólnokształcącemu im. [...]. Dodać należy, że na działce sąsiedniej znajduje się budynek ww. liceum. W interesie społecznym było zatem by tę funkcję na tym terenie można było nadal kontynuować. Rozważanie interesu społecznego i interesu strony miało zatem istotne znaczenie w sprawie i stanowiło niezbędną przesłankę wynikającą z art. 154 k.p.a. Wbrew zarzutom skargi prawidłowo Komisja uznała, że wydając decyzję Prezydent m. st. Warszawy niezależnie od sposobu zastosowania art. 154 k.p.a. nie zbadał czy wydanie na tej podstawie decyzji uzasadnia interes społeczny lub słuszny interes strony. Słuszne jest także stanowisko Komisji, że stwierdzenie nieważności ww. decyzji Prezydenta m.st. Warszawy dotyczy całości decyzji, a nie tylko jej części. Wskazać należy, że co do zasady istnieje możliwość stwierdzenia nieważności decyzji w części, ale tylko w takich przypadkach, gdy jest to formalnie możliwe i nie spowoduje problemów prawnych i faktycznych z wykonaniem takiej decyzji. W ocenie Sądu, taka sytuacja nie zachodzi w niniejszej sprawie. Zauważyć należy, że Prezydent m.st. Warszawy decyzją z 10 września 2009 r. uchylił decyzję Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy z 14 lipca 1971 r. o odmowie przyznania prawa własności czasowej do przedmiotowej nieruchomości i jednocześnie rozpoznał wniosek dekretowy. Wbrew zatem zarzutom Skarżącej spółki Komisja nie mogła orzec w części tj. tylko w zakresie pkt I decyzji i stwierdzić jego nieważność, gdyż nie mogła zostać wydana decyzja ustanawiająca czy też odmawiająca ustanowienia użytkowania wieczystego do gruntu bez wcześniejszego wyeliminowania z obrotu prawnego wydanej wcześniej decyzji o odmowie przyznania prawa własności czasowej. Wadliwość rozstrzygnięcia Prezydenta m.st. Warszawy w zakresie puntu I wywiera bowiem wpływ na treść pozostałych rozstrzygnięć zawartych w decyzji. Z tego też względu, zasadnie Komisja stwierdziła nieważność decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 10 września 2009 r. w całości. Sąd nie podziela jednak stanowiska Komisji, że Prezydent m.st. Warszawy naruszył rażąco art. 154 k.p.a., gdyż uchylił decyzję Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy z 14 lipca 1971 r., która nie weszła do obrotu prawnego. Jak wskazał NSA w wyroku z 7 maja 2024 r., sygn. akt I OSK 2475/22 doręczenie decyzji innemu podmiotowi powoduje, że decyzja taka weszła do obrotu prawnego i zaczęła wywoływać skutki prawne. NSA wskazał, że wchodzi do obrotu i wywołuje skutki prawne również decyzja doręczona wadliwie, np. z naruszeniem przepisów o doręczeniach, z pominięciem niektórych stron, bądź ich pełnomocników, jak również decyzja doręczona jedynie "do wiadomości". NSA podzielił koncepcję wyrażoną w wyroku z 13 lutego 2024 r., sygn. akt I OSK 2652/20 i podkreślił, że koncepcja "wejścia decyzji do obrotu prawnego" nie jest związana z prawidłowym, tj. zgodnym z przepisami prawa doręczeniem decyzji, lecz z dokonaniem czynności doręczenia polegającej na uzewnętrznieniu woli organu wobec podmiotu usytuowanego poza organem administracji i to niekoniecznie nawet wobec jej adresata (zob. wyrok NSA z 20 lutego 2014 r. II OSK 2259/12, wyrok NSA z 17 października 2017 r., II GSK 4055/16, wyrok NSA z 21 grudnia 2023 r., II GSK 1103/22). Tak więc może wejść do obrotu i wywoływać skutki prawne również decyzja doręczona wadliwie, np. z naruszeniem przepisów o doręczeniach, z pominięciem niektórych stron, bądź ich pełnomocników. Wchodzi do obrotu i wywołuje skutki prawne również decyzja doręczona jedynie "do wiadomości" (por. wyroki NSA z 5 marca 2009 r. sygn., akt I OSK 453/08 oraz z 26 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 718/12). W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, wbrew twierdzeniu organu decyzja Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy z 14 lipca 1971 r., weszła do obrotu prawnego. Została wysłana na adres wskazany przez Spółkę, spółka natomiast nie poinformowała o zmianie adresu. Decyzja została zatem doręczona stosownie do art. 38 § 1 i 2 k.p.a. Na podstawie tej decyzji dokonano także wpisu prawa własności w księgach wieczystych Skarbu Państwa jako właściciela przedmiotowej nieruchomości. Trudno zatem uznać, że decyzja ta nie weszła do obrotu prawnego i nie wywołała skutków prawnych. Sąd nie podziela także stanowiska Komisji, zgodnie z którym weryfikacji, w trybie przepisu art. 154 § 1 k.p.a. mogą podlegać jedynie decyzje tzw. "uznaniowe" a nie mogą tzw. decyzje "związane". Wyjaśnić należy, że decyzje związane to takie przy wydawaniu których organowi nie przysługuje żaden luz decyzyjny, gdyż bezwzględnie obowiązujący przepis prawa materialnego zobowiązuje go, przy ustaleniu istnienia określonych w nim przesłanek do wydania takiej decyzji. Wskazać należy, że orzecznictwo w tej materii nie jest zgodne. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym pojawiły się dwie linie orzecznicze. Jedna z nich wskazuje na brak możliwości stosowania art. 154 kpa do decyzji o charakterze związanym (wyroki: NSA z 25.02.2011 r., I OSK 607/10, LEX nr 784233, 26.01.2007 r., II OSK 232/06, LEX nr 341253, 14.06.2005 r., OSK 1667/04, LEX nr 171686 i WSA: w Warszawie z 18.07.2014 r., I SA/Wa 1625/14, LEX nr 1561492, w Gorzowie Wielkopolskim z 11.08.2011 r., II SA/Go 465/11, LEX nr 1257454). Druga wskazuje na możliwość zastosowania tego trybu także do decyzji o charakterze związanym (wyroki WSA: w Gdańsku z 14.04.2016 r., III SA/Gd 94/16, LEX nr 2045611, w Poznaniu z 7.05.2015 r., IV SA/Po 1248/14, LEX nr 1777241, w Warszawie z 10.12.2012 r., I SA/Wa 908/12, LEX nr 1331746). Sąd podziela pogląd, że skoro przepis art. 154 k.p.a. nie zakazuje stosowania go do decyzji związanych należy tę kwestię ocenić w całokształcie obowiązujących norm prawa materialnego w szczególności ustalić czy decyzja, która ma być przedmiotem zmiany przez tę zmianę nie doprowadzi do wydania decyzji sprzecznej z prawem. W niniejszej sprawie, decyzja która została uchylona w trybie art. 154 k.p.a. to decyzja o odmowie przyznania prawa własności czasowej. Nie ma więc wątpliwości, że decyzja ma charakter decyzji związanej, gdyż po spełnieniu określonych w przepisie art. 7 ust. 2 dekretu warszawskiego warunków organ miał obowiązek przyznania tego prawa. Skoro jednak ustawodawca nie wyłączył w art. 154 k.p.a. decyzji związanych, nie ma generalnie podstaw do takiego wyłączenia i dlatego możliwość zastosowania tego przepisu powinna być oceniona w całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych danej sprawy. Tym samym kategoryczne stwierdzenie automatycznego braku możliwości zastosowania trybu z art. 154 k.p.a. do decyzji związanych, jak to stwierdziła Komisja jest wadliwe. Reasumując Sąd stwierdził, że rozstrzygnięcie Komisji stwierdzające nieważność decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 10 września 2009 r. jest prawidłowe, aczkolwiek nie wszystkie podniesione argumenty okazały się trafne. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024, poz. 935) oddalił skargę.