I SA/Wa 260/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Durzyńska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 3 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi Fundacji [...] w K. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za prowadzenie bez zezwolenia placówki zapewniającej całodobową opiekę postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Fundacja [...] w K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za prowadzenie bez zezwolenia placówki zapewniającej całodobową opiekę. Wraz z wniesioną skargą strona skarżąca wystąpiła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uzasadniając to tym, iż Fundacja jest instytucją pożytku publicznego zapewniającą wsparcie osobom które "wypadły z systemu", są w trudnej sytuacji życiowej oraz wyrównywaniem szans rodzin w przeciwdziałaniu uzależnieniom i patologią społecznym. Podniosła, że zapłata tak wysokiej kwoty odbije się negatywnie na działaniu fundacji, a w konsekwencji czego będzie krzywdząca dla jej podopiecznych, którzy przeznaczają swoje środki na jej utrzymanie i dla których jest ona schronieniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) - powoływanej dalej jako "ppsa", sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści tego przepisu wynika więc, że podstawową przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest istniejące realne niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Celem omawianej instytucji jest zatem ochrona strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu lub czynności. Z konstrukcji ww. normy prawnej wynika także, że to na stronie spoczywa obowiązek wykazania przesłanek uzasadniających uwzględnienie wniosku, tj. przedstawienia takich okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego rozstrzygnięcia faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że wniosek skarżącej fundacji o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest bezzasadny. Strona nie wykazała, zdaniem Sądu, aby wykonanie zaskarżonej decyzji skutkować miało wyrządzeniem znacznej szkody lub trudnymi do odwrócenia skutkami. Zapłata wymierzonej kary, jak każde świadczenie finansowe, jest bowiem ze swej istoty czynnością "odwracalną" i w każdym czasie można dokonać jego zwrotu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i 5 ppsa orzekł, jak w postanowieniu.