I SA/Wa 260/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie: w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Durzyńska po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Fundacji [...] w K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za prowadzenie bez zezwolenia placówki zapewniającej całodobową opiekę postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi.

Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej (dalej jako organ/Minister) decyzją z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2017 r., nr [...], o wymierzeniu Fundacji [...] w K. (dalej jako Fundacja) kary pieniężnej w wysokości [...] zł za prowadzenie w B. przy ul. [...] placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom [...],[...] lub osobom [...] o nazwie Dom [...], bez zezwolenia Wojewody [...]. Powyższa decyzja Ministra została doręczona Fundacji w dniu [...] lipca 2017 r. Zatem, stosownie do art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej jako p.p.s.a), ostatni dzień terminu do wniesienia skargi upłynął [...] sierpnia 2017 r. (sobota), a więc zgodnie z art. 83 § 2 powołanej ustawy ostatnim dniem na wniesienie skargi był dzień [...] sierpnia 2017 r. (poniedziałek). W dniu [...] stycznia 2018 r. Fundacja, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika ustanowionego z urzędu, wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na opisaną na wstępie decyzję Ministra. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik strony podniósł, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 10 listopada 2017 r., sygn. akt I SO/Wa 94/17, przyznał Fundacji prawo pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego z urzędu. Następnie Okręgowa Izba Radów Prawnych w W. pismem z dnia [...] grudnia 2017 r. wyznaczyła do prowadzenia sprawy radcę prawnego W. K., która o tym fakcie dowiedziała się w dniu [...] grudnia 2017 r. Wyznaczony pełnomocnik z aktami sprawy zapoznał się w dniu [...] grudnia 2017 r. i w tym dniu jego zdaniem ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi. Jednocześnie pełnomocnik strony wyjaśnił, że uchybienie terminu do dokonania powyższej czynności nie jest zawinione przez Fundację, która we właściwym czasie wystąpiła z wnioskiem (z dnia [...] sierpnia 2017 r.) o przyznanie prawa pomocy, gdyż nie była w stanie ponieść kosztów sporządzenia skargi przez zastępcę procesowego z wyboru. Ponadto uchybienie terminowi do wniesienia skargi nie zostało także zawinione przez pełnomocnika strony, który został nim ustanowiony już po upływie terminu do dokonania przedmiotowej czynności, a który wykonując swoje obowiązki po powiadomieniu go o niniejszej okoliczności bez nieuzasadnionej zwłoki zapoznał się z aktami sprawy, skontaktował się z Fundacją, a następnie, z zachowaniem przewidzianego prawem terminu, złożył wniosek o przywrócenie uchybionego terminu równocześnie wnosząc skargę na wskazaną na wstępie decyzję Ministra. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1 powołanej ustawy, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu. Sąd uznał, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi złożony został w terminie. Natomiast nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające przywrócenie uchybionego terminu. Fakt oczekiwania na rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego z urzędu celem sporządzenia skargi nie stanowi przyczyny uprawdopodobniającej brak winy w uchybieniu terminu. Zauważyć bowiem należy, że wymóg radcowsko-adwokacki obejmuje sporządzenie skargi kasacyjnej, natomiast nie obejmował sporządzenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego od kwestionowanej przez stronę decyzji organu. Wobec czego Fundacja miała możliwość samodzielnego sporządzenia oraz wniesienia skargi z zachowaniem ustawowego terminu. Tym bardziej, że zarzutami, wnioskami i powołaną podstawą prawną takiej skargi Sąd nie jest związany (art. 134 § 1 p.p.s.a). Ponadto skargę można uzupełnić kolejnymi pismami procesowymi, inaczej niż to ma miejsce w przypadku skargi kasacyjnej. Jednocześnie wymogi formalne skargi zostały dokładnie określone w art. 57 § 1 p.p.s.a. i spełnienie ich nie powinno stanowić dla Fundacji trudności takiej aby nie była w stanie samodzielnie sporządzić skargi. Nadto Fundacja nie miała przecież pewności co do korzystnego dla niej rozstrzygnięcia wniosku o przyznanie prawa pomocy, a więc tym bardziej powinna wykazać odpowiednią staranność i zapobiegliwość w terminowym wniesieniu skargi. Natomiast o trybie i terminie do wniesienia skargi Fundacja została prawidłowo pouczona w zaskarżonej decyzji. Reasumując okoliczności, na które powołuje się Fundacja, nie spełniają warunku uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu. Jednocześnie zgodnie z orzecznictwem sądowym można wskazać następujące przykłady okoliczności faktycznych, które nie uzasadniają braku winy w uchybieniu terminu np. dopuszczenie się choćby lekkiego niedbalstwa przez stronę (wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2002 r. sygn. akt II SA/Wa 1329/01, niepubl.), nieznajomość prawa (wyrok NSA z dnia 6 listopada 1998 r. sygn. akt I SA/Łd 153/97, LEX nr 37127), oczekiwanie na poradę radcy prawnego (wyrok NSA z dnia 26 listopada 1997 r. sygn. akt I SA/Lu 1219/96), niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw (postanowienie NSA z dnia 10 lutego 2000 r., SA/Sz 1117/99, niepubl.). Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.