I SA/Wa 2560/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz - Kluj (spr.) po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 16 października 2023 r. nr KO-934/4103/556/23 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego postanawia: umorzyć postępowanie sądowe.

M. P. (dalej jako "skarżący") pismem z 23 listopada 2023 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 16 października 2023 r. nr KO-934/4103/556/23 w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. W dniu 15 stycznia 2024r. wpłynęło do akt sprawy pismo pełnomocnika strony skarżącej, w którym pełnomocnik poinformował, że skarżący M. P. zmarł [...]. Urząd Stanu Cywilnego w Płocku w dniu 12 lutego 2024r. (data stempla pocztowego), w odpowiedzi na wezwanie Sądu z 8 lutego 2024 r., nadesłał odpis zupełny aktu zgonu skarżącego, z którego wynika, że M. P. zmarł w dniu [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 161 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania. W niniejszej sprawie skarga M. P. dotyczy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 16 października 2023 r. orzekającej, na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4, art. 17b ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 390 ze zm.), o odmowie przyznania M. P. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad J. P. ur. [...]. Zauważyć należy, że w myśl art. 16 ust. 1 i ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych ww. zasiłek, stanowiący świadczenie rodzinne, przyznawany jest w celu częściowego pokrycia wydatków wynikających z konieczności zapewnienia opieki i pomocy innej osoby w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji i przysługuje on niepełnosprawnemu dziecku, osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16 roku życia, jeżeli legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności oraz osobie, która ukończyła 75 lat. Stosownie zaś do art. 30 ust. 11 ustawy o świadczeniach rodzinnych, w przypadku śmierci osoby, która wnioskowała o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, należności te wygasają. Z powołanych wyżej przepisów wynika, że sporne świadczenie ściśle związane jest z osobą skarżącego. Celem zasiłku pielęgnacyjnego jest bowiem udzielenie pomocy pieniężnej na zaspokojenie potrzeb danej osoby. Tym samym obowiązek zwrotu świadczenia nie podlega dziedziczeniu i nie dotyczy interesu prawnego innych osób (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 10 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 1541/12, LEX nr 1320427; z 24 lutego 2016 r. sygn. akt I OSK 2925/14; https://cbois.nsa.gov.pl). Wobec śmierci skarżącego nie było zatem podstaw do zawieszenia postępowania sądowego, gdyż przeszkoda do prowadzenia postępowania nie ma charakteru przejściowego. Jak stanowi art. 124 § 3 p.p.s.a. nie zawiesza się postępowania w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego. W tej sytuacji należało zatem umorzyć postępowanie sądowe wywołane skargą na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 161 § 1 pkt 2 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.