I SA/Wa 2335/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Magdalena Durzyńska, sędzia WSA Jolanta Dargas (spr.), sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. P. w przedmiocie niewykonania przez Prezydenta m.st. Warszawy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 maja 2014 r., sygn. akt I SAB/Wa 143/14 1. wymierza Prezydentowi m.st. Warszawy grzywnę w wysokości 10 000 (dziesięć tysięcy) złotych; 2. stwierdza, że bezczynność organu w wykonaniu wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. przyznaje od Prezydenta m.st. Warszawy na rzecz J. P. sumę pieniężną w wysokości 2000 (dwa tysiące) złotych; 4. zasądza od Prezydenta m.st. Warszawy na rzecz J. P. kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Pismem z dnia 19 sierpnia 2022 r. J. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę w przedmiocie niewykonania przez Prezydenta m.st. Warszawy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2014 r. sygn. akt I SAB/Wa 143/14, w którym Sąd zobowiązał Prezydenta m.st. Warszawy do rozpoznania wniosku o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...], ozn. nr hip. [...] - w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; stwierdził, że bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; oddalił wniosek o wymierzenie grzywny. Skarżący wniósł o wymierzenie Prezydentowi m.st. Warszawy grzywny w wysokości 30.000 zł, zasądzenie na rzecz skarżącego na sumy pieniężnej w wysokości 10.000 zł, zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowego oraz rozpoznanie skargi w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. Skarżący wskazał, że wobec niewykonywania przez organ powyższego wyroku z 23 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem 17 lipca 2015 r., sygn. akt I SA/Wa 519/15, wymierzył Prezydentowi m.st. Warszawy grzywnę w wysokości 1000 złotych. Wskazał również, że pomimo upływu kolejnych 7 lat organ nie rozpoznał wniosku i nie wydał rozstrzygnięcia. Wskazał też, że wieloletnia zwłoka w załatwieniu sprawy spowodowała, że zakończenia postępowania nie dożyła A. G., która zmarła w dniu [...] października 2020 r. Spadek po niej w całości nabył skarżący. W odpowiedzi na skargę Prezydent m.st. Warszawy wskazał, że dąży do jak najszybszego zakończenia postępowania i wydania decyzji kończącej postępowanie. Wskazał również, że pismem z 22 września 2022 r. strony postępowania zostały poinformowane o zgromadzeniu całości materiału dowodowego pozwalającego na wydanie decyzji kończącej postępowania oraz o możliwości zapoznania się ze zgromadzoną dokumentacją, oraz wypowiedzenia się w sprawie przed wydaniem decyzji. W dniu 23 stycznia 2023 r. do Sądu wpłynęło pismo Prezydenta m.st. Warszawy z 17 stycznia 2023 r. informujące, że decyzją z 16 stycznia 2023 r., nr [...], Prezydent umorzył postępowanie w przedmiocie przyznania odszkodowania za przedmiotową nieruchomość. Do pisma załączono kopię tej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Przedmiotowa skarga wniesiona została w trybie art. 154 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.". Zgodnie z 154 § 1, 2, 6 i 7 p.p.s.a. w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny (§ 1). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 2). Grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (§ 6). Uwzględniając skargę sąd może przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (§ 7). W rozpoznawanej sprawie poza sporem jest, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z 23 maja 2014 r., sygn. akt I SAB/Wa 143/14, uwzględnił skargę na bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy i zobowiązał organ do rozpoznia wniosku o ustalenie odszkodowania za przedmiotową nieruchomość, w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Zaznaczyć przy tym należy, że kwestię terminu załatwienia sprawy po uprawomocnieniu się orzeczenia sądu reguluje art. 286 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia akt organowi. Jak wynika z analizy akt sprawy, odpis prawomocnego wyroku z 23 maja 2014 r. wraz z uzasadnieniem oraz akta administracyjne doręczone zostały Prezydentowi w dniu 8 września 2014 r. Dwumiesięczny termin załatwienia sprawy wyznaczony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie upłynął zatem w dniu 10 listopada 2014 r. (poniedziałek). Z akt sprawy wynika również, że z powodu niewykonania powyższego wyroku z 23 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 17 lipca 2015 r., sygn. akt I SA/Wa 519/15, wymierzył Prezydentowi m.st. Warszawy grzywnę w wysokości 1000 złotych. Ostatecznie, po upływie ponad 8 lat od wyznaczonego terminu do załatwienia sprawy, Prezydent m.st. Warszawy decyzją z 16 stycznia 2023 r., nr [...], umorzył, jako bezprzedmiotowe, postępowanie zainicjowane wnioskiem z 30 kwietnia 1991 r., ponowionym wnioskiem z 23 kwietnia 1993 r. złożonym przez B. W. oraz wnioskiem z 24 marca 2010 r. złożonym przez A. G. o wypłacenie odszkodowania za przejętą przez Państwo opisaną na wstępie nieruchomość. Wydanie przez organ ww. decyzji nie mogło skutkować umorzeniem postępowania sądowego lub oddaleniem skargi. Zgodnie bowiem z art. 154 § 3 p.p.s.a wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi, o której mowa w § 1 art. 154 p.p.s.a., nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi. W tej sytuacji Sąd zobowiązany jest do dokonania oceny działania organu pomiędzy upływem wyznaczonego przez Sąd terminu do załatwienia sprawy, tj. od 11 listopada 2014 r. do wydania ww. decyzji z 16 stycznia 2023 r. Analiza akt rozpoznawanej sprawy wskazuje, że organ przez ponad osiem lat nie wykonywał powyższego wyroku z 23 maja 2014 r. Oznacza, to, że bezczynność organu w wykonaniu tego wyroku przybiera postać kwalifikowaną. Organ bowiem rażąco naruszył prawo, w tym przede wszystkim naruszył w ten sposób przepisy art. 153 i art. 286 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 12 i art. 35 k.p.a. Nie sposób bowiem usprawiedliwić tak znacznej zwłoki w wykonaniu prawomocnego wyroku skomplikowanym charakterem zawisłej przed nim sprawy administracyjnej, niekompletnością materiału dowodowego, potrzebą ustalenia prawidłowego kręgu stron postępowania czy ilością analogicznych spraw rozpatrywanych przez organ. Tak znaczna zwłoka w wykonaniu prawomocnego wyroku i jej rażący charakter czynią zasadnym wymierzenie organowi z tytułu niewykonywania prawomocnego wyroku grzywny w wysokości 10000 zł, który to wymiar grzywny jest - w ocenie Sądu - współmierny do okresu zaistniałej zwłoki w wykonaniu wspomnianego wyroku. Tak znaczna zwłoka organ w załatwieniu przedmiotowej sprawy administracyjnej uzasadnia także przyznanie na rzecz skarżącego od organu sumy pieniężnej w wysokości 2000 zł, który to wymiar jest współmierny do okresu zaistniałej zwłoki w wykonaniu wspomnianego wyroku z 23 maja 2014 r., jak też okresu jaki upłynął od zwrotu organowi akt sprawy. Nie bez znaczenia jest również fakt, że zakończenia przez organ przedmiotowego postępowania nie dożyła zmarła w dniu 13 października 2020 r. – A. G. (poprzedniczka prawna wnioskodawcy B.W., który wszczął postępowanie administracyjne w sprawie przyznania odszkodowania za opisaną na wstępie nieruchomość nieruchomość). Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 154 § 1 i 7 w zw. z art. 154 § 6 oraz art. 154 § 2 zd. drugie p.p.s.a. orzekł jak w punktach 1-3 wyroku. W przedmiocie kosztów postępowania sądowego (pkt 4 sentencji) orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Rozpoznanie sprawy nastąpiło na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 w związku z art. 120 p.p.s.a.