I SA/Wa 2154/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Dargas po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.B. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej postanawia umorzyć postępowanie sądowe.

Pismem z dnia 1 lutego 2013 r. M.B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. W dniu 27 czerwca 2014 r. żona skarżącego A.B. przesłała do Sądu postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] października 2013 r. sygn. akt [...] Ns [...], z którego wynikało, że jest jedyną spadkobierczynią zmarłego w dniu [...] lutego 2013 r. M.B.. Dodatkowo strona przesłała pismo, w którym złożyła oświadczenie o cofnięciu ww. skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zauważył, co następuje: zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr z 2012 r. poz. 270 – zwany dalej ppsa), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd, chyba, że uzna je za niedopuszczalne z przyczyn wskazanych w tym przepisie, co w sprawie niniejszej nie miało miejsca. Zdaniem Sądu cofnięcie skargi należy uznać za dopuszczalne. Wobec powyższego postępowanie sądowe należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ppsa. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.