I SA/Wa 2087/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Monika Sawa, Sędziowie sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.), sędzia WSA Łukasz Trochym, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 lutego 2024 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 11 sierpnia 2023 r. nr KOA/3899/Sr/23 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Burmistrza Nasielska z dnia 9 czerwca 2023 r. nr ŚWR.5211.10.2023.6; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz J. W. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżoną decyzją z 11 sierpnia 2023 r., nr KOA/3899/Sr/23 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy") – na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. – po rozpatrzeniu odwołania J. W. (dalej: "wnioskodawczyni", "skarżąca") od decyzji Burmistrza [...] (dalej: "organ I instancji") z [...] czerwca 2023 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Decyzja organu odwoławczego została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wnioskiem z [...] stycznia 2023 r. J. W. - reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika - wystąpiła do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] o przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawną córką. Do wniosku załączyła orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z [...] czerwca 2008 r., nr [...], na podstawie którego zaliczono jej córkę – B. W., ur. [...] maja 1982 r., do znacznego stopnia niepełnosprawności. W orzeczeniu wskazano, że niepełnosprawność istnieje od urodzenia, natomiast ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od [...] maja 2008 r. Orzeczenie wydano na stałe. Ponadto, skarżąca dołączyła do wniosku decyzję Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z 20 marca 2022 r. o obliczeniu wysokości emerytury rolniczej. Jak wynika z tego pisma - emerytura skarżącej po waloryzacji z 1 marca 2023 r. wynosi 1214,03 złotych miesięcznie (do wypłaty). Burmistrz [...] decyzją z [...] lutego 2023 r., nr [...] odmówił wnioskodawczyni świadczenia pielęgnacyjnego wskazując, że pobieranie emerytury stanowi negatywną przesłankę do ustalenia tego prawa. W wyniku odwołania skarżącej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z 25 kwietnia 2023 r., nr KOA/2065/Sr/23 uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z ugruntowanym już orzecznictwem sądów administracyjnych strona ma prawo wyboru korzystniejszego dla siebie świadczenia i zawieszenia prawa do emerytury celem uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego. W takim przypadku przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego następuje od miesiąca po zawieszeniu prawa do emerytury. Dodatkowo, powołując się na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2023 r. sygn. akt I OSK 911/22, Kolegium wskazało, że "Usunięcie przeszkody uniemożliwiającej przyznanie skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego w postaci pobieranej emerytury nie oznacza automatycznie przyznania wnioskowanego świadczenia (...). Przyznanie wnioskowanego przez skarżącą świadczenia w świetle art. 17 ust. 1 pkt 1 u.ś.r. wymaga bowiem ustalenia, że zaniechanie przez skarżącą podjęcia, pomimo przysługującej jej emerytury, zajęcia mającego stanowić dodatkowe źródło utrzymania nastąpiło w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym synem, czego organy orzekające w sprawie nie ustalały w toku postępowania, skupiając się wyłącznie na ustaleniu okoliczności wynikających z art.17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r.". Wobec powyższego organ odwoławczy zalecił aby organ I instancji odpowiednio pouczył stronę i poinformował, że uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego jest możliwe wyłącznie w przypadku zawieszenia prawa do emerytury. Nie ma przy tym możliwości przyznania świadczenia w kwocie pomniejszonej o kwotę uzyskiwanej emerytury. Tym samym, organ stworzy wnioskodawczyni odpowiednie warunki do podjęcia stosownych działań umożliwiających uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego w zakresie kwestii pobierania przez zainteresowaną emerytury. Powołaną na wstępie decyzją z [...] czerwca 2023 r. Burmistrz [...] odmówił skarżącej przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku ze sprawowaniem przez nią opieki nad niepełnosprawną córką. Organ I instancji wskazał, że skarżąca oświadczyła, iż od czasu uzyskania emerytury nie podejmowała pracy zawodowej, oraz, że pobierała świadczenie pielęgnacyjne na córkę w okresie od 1 sierpnia 2011 r. do 31 października 2012 r. Zdaniem Burmistrza [...] nie ma wątpliwości, że skarżąca przez ostanie kilkanaście lat sprawowała stałą opiekę nad niepełnosprawną córką, jednakże ma ustalone prawo do emerytury. Zgodnie zaś z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych, świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone m.in. prawo do emerytury. Odwołanie od ww. decyzji wniosła skarżąca. Organ odwoławczy ww. decyzją z 11 sierpnia 2023 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że nie ma podstaw do kwestionowania ustaleń organu I instancji, zgodnie z którymi w okolicznościach niniejszej sprawy wnioskodawczyni mogłaby podjąć zatrudnienie pomimo pobierania emerytury, gdyby nie opieka nad niepełnosprawną córką. Zakres tej opieki został dostatecznie wyjaśniony przez organ I instancji. Następnie organ odwoławczy powołał art. 17 ust. 5 pkt 1 ww. ustawy z 28 listopada 2003 r. wskazując, że została spełniona negatywna przesłanka uniemożliwiająca przyznanie wnioskowanego świadczenia albowiem bezspornie jest, że skarżąca pobiera emeryturę z KRUS. Co do tej okoliczności została pouczona, że uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego będzie możliwe wyłącznie w przypadku zawieszenia prawa do emerytury. Poinformowano ją także, że nie ma możliwości przyznania świadczenia w kwocie pomniejszonej o kwotę uzyskiwanej emerytury oraz, że jedynym powodem, dla którego wydana decyzja może być negatywna jest pobieranie emerytury. Kolegium podkreśliło, że w sytuacji, gdy nie ma jakiegokolwiek oświadczenia od strony odwołującej się o chęci zawieszenia prawa do emerytury - nie ma możliwości przyznania przedmiotowego świadczenia z uwagi na treść ww. przepisów. Odnosząc się natomiast do zarzutu odwołania, organ odwoławczy stwierdził, że organy obu instancji jednoznacznie i klarownie pouczały odwołującą, że bez jej inicjatywy w zakresie zawieszenia prawa do emerytury świadczenie nie zostanie przyznane. Organ odwoławczy nie stwierdził żadnych czynności po stronie odwołującej, które organy mogłyby koordynować w taki sposób, aby nie pozostawić skarżącej bez emerytury. Organ I instancji jak i organ odwoławczy nie są dysponentami prawa do emerytury skarżącej w związku z czym nie wystąpią one z wnioskiem o zawieszenie prawa do emerytury. Skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję organu odwoławczego zarzucając jej: 1) naruszenie prawa materialnego, przez błędną wykładnie, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych przez błędne uznanie, że pobieranie przez skarżącą świadczenia emerytalnego wyklucza możliwość przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaną przez nią opieką nad niepełnosprawna córką. 2) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy przez błędną wykładnię, tj. art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 10 k.p.a., art. 77 k.p.a., 79a k.p.a. przez niepoinformowanie przez organ strony przez wydanie decyzji o konieczności zawieszenia pobieranej przez skarżącą emerytury jako jedynej negatywnej przesłanki do przyznania jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Ponadto wniosła o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiła stanowisko na poparcie przedstawionych zarzutów. Przede wszystkim wskazała, że organ II instancji postanowieniem z 25 kwietnia 2023 r. zlecił organowi I instancji przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w kwestii zawieszenia pobieranego przez skarżącą świadczenia emerytalnego. Jak wynika z przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego organ nie pouczył jednak skarżącej, że pobierana przez nią emerytura to jedyna negatywna przesłanka, aby otrzymać świadczenie pielęgnacyjne i w związku z tym istnieje konieczność zawieszenia pobieranej przez nią emerytury. Ponadto, po przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym organ I instancji po raz drugi w dniu [...] czerwca 2023 r. wydał decyzję odmowną. Natomiast, w piśmie z 4 lipca 2023 r. Burmistrz [...] wskazał, iż zawieszenie emerytury przez skarżącą nie spowoduje przyznania na jej rzecz świadczenia pielęgnacyjnego. Zatem, stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie wskazujące na dokonane pouczenie przez organ I instancji nie pokrywa się z ustaleniem faktycznym sprawy i zebranym materiałem dowodowym W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57 a. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria kontroli, w ocenie Sądu, skarga jest zasadna. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 11 sierpnia 2023 r. utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta [...] z [...] czerwca 2023 r. o odmowie przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad córką. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 29 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 390 dalej: "u.ś.r."). Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. W świetle natomiast art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) tej ustawy świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone m. in. prawo do emerytury. Z wywiadu środowiskowego wynika, że córka skarżącej jest osobą niepełnosprawną - urodziła się z dziecięcym porażeniem mózgowym. Mimo swojej niepełnosprawności pracuje w Spółdzielni Socjalnej wykonując nieskomplikowane prace fizyczne - na ogół jest to praca fizyczna, która nie szkodzi zdrowiu. Opieka skarżącej nad córką polega na wsparciu w ćwiczeniach fizycznych, przygotowywaniu posiłków, utrzymaniu higieny osobistej, dowożeniu do pracy i innych czynnościach. Skarżąca pobiera emeryturę z KRUS. Organ I instancji orzekający ponownie w sprawie poprzestał na literalnym brzmieniu (wykładni językowej) ww. przepisu art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) - i przyjął, że w sytuacji gdy skarżąca ma ustalone prawo do emerytury, to nie przysługuje jej świadczenie pielęgnacyjne. Jednocześnie stwierdził, że nie ulega wątpliwości, iż skarżąca przez kilkanaście lat sprawuje opiekę nad córką. Z kolei, organ odwoławczy po stwierdzeniu, że zachodzi związek pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia lub nie podejmowaniem zatrudnienia przez skarżąca (pomimo pobierania emerytury) a koniecznością opieki nad niepełnosprawna córką, wskazał, że przepis art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) należy interpretować przy stosowaniu wykładni celowościowej, systemowej i funkcjonalnej, co wynika z przywołanego przez Kolegium orzeczenia NSA z 7 marca 2023 r. Dla uzupełnienia w tym zakresie stanowiska w sprawie Sąd wskazuje, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 8 stycznia 2020 r., sygn. akt I OSK 2392/19 i z 18 czerwca 2020 r., sygn. akt I OSK 254/20 stwierdził, że "wykładnia art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. powinna uwzględniać kontekst historyczny pojawienia się tego przepisu w systemie prawa. W dacie uchwalenia ustawy o świadczeniach rodzinnych (2003 r.) wysokość ówczesnego świadczenia pielęgnacyjnego i wysokość innych świadczeń pozbawiających prawa do świadczenia pielęgnacyjnego były niższe niż najniższa emerytura. Tym samym, wyłączenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, którego celem jest zrekompensowanie danej osobie strat, jakie ponosi w związku z rezygnacją z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, było uzasadnione i zgodne z systemem aksjologicznym wyrażonym w Konstytucji RP. W przypadku osób, o których mowa w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. wyłączenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego było konsekwencją posiadania źródła utrzymania, którego wysokość przewyższała pierwotnie wysokość tego świadczenia. Ta relacja ekonomiczna przedmiotowych świadczeń utrzymywała się do maja 2014 r., kiedy to świadczenie pielęgnacyjne wzrosło do 800 zł i stało się nieznacznie wyższe od najniższej emerytury, a następnie było waloryzowane i obecnie jest już niemal dwukrotnie wyższe od najniższej emerytury. Intencją ustawodawcy wprowadzającego przedmiotowe wyłączenie było, aby uprawniony opiekun nie pobierał świadczenia pielęgnacyjnego w sytuacji, gdy otrzymuje świadczenie wyższe. Odczytanie znaczenia przepisu art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. w obecnych realiach, jako pozbawiającego w całości świadczenia pielęgnacyjnego także opiekuna otrzymującego świadczenie znacznie niższe, pozostaje w sprzeczności z wynikami wykładni systemowej, celowościowej oraz funkcjonalnej." W niniejszej sprawie nie było sporne, że pobierana emerytura skarżącej jest niższa od wnioskowanego świadczenia. Zważyć w tym miejscu należy, że celem regulacji prawnej zawartej w art. 17 ust. 1 u.ś.r. jest udzielenie przez państwo pomocy osobie, która podejmuje się sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną i na czas tej opieki dobrowolnie pozbawia się możliwości zarobkowania. Świadczenie pielęgnacyjne ma tym samym zrekompensować jej utratę uzyskiwanego dotychczas, czy też potencjonalnego dochodu. Ustawodawca zróżnicował sytuację osób sprawujących opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny w ten sposób, że po pierwsze, tych którzy mają prawo do świadczeń wymienionych w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. pozbawił świadczenia pielęgnacyjnego, po drugie, tym którzy mają prawo do świadczeń wymienionych w art. 27 ust. 5 u.ś.r. pozwolił wybrać świadczenie pielęgnacyjne, a po trzecie, tym którzy otrzymują inne dochody niż wymienione w tych dwóch przepisach przyznał prawo do świadczenia pielęgnacyjnego bez ograniczeń. W związku z tym zróżnicowaniem wskazać należy, że wszelkie odstępstwa od nakazu równego traktowania podmiotów podobnych muszą zawsze znajdować podstawę w odpowiednio przekonywujących argumentach (por. wyroki TK z 19 kwietnia 2011 r., sygn. akt P 41/09; z 18 czerwca 2013 r., sygn. akt K 37/12; z 5 listopada 2013 r., sygn. akt K 40/12 oraz z 17 czerwca 2014 r., sygn. akt P 6/12). Odnośnie zróżnicowania poziomu świadczeń pielęgnacyjnych dla opiekunów osób niepełnosprawnych Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z 21 października 2015 r., sygn. akt K 38/13, wskazał, że ustawodawca jest obowiązany precyzyjnie ustalić racjonalne przesłanki, od których uzależni zróżnicowany poziom świadczenia, przyjmując za punkt wyjścia jednakowe traktowanie takich opiekunów. Wobec tego w orzecznictwie przyjmuje się, że brak jest przekonujących argumentów uzasadniających zróżnicowanie sytuacji opiekunów osób niepełnosprawnych, polegające na wyłączeniu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego tych opiekunów, którzy mają ustalone prawo do jednego ze świadczeń wymienionych w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. w sytuacji, gdy to świadczenie jest niższe, niż świadczenie pielęgnacyjne. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany był pogląd, że w takiej sytuacji organ powinien przyznać świadczenie pielęgnacyjne w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy wysokością tego świadczenia i pobieraną emeryturą (por. wyroki NSA z 28 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 757/19; z 8 stycznia 2020 r., sygn. akt I OSK 2392/19; z 30 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 1546/19). Jednakże w późniejszym orzecznictwie Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w wysokości odpowiadającej różnicy pomiędzy ustawową wysokością tego świadczenia i wysokością emerytury (netto) pozostawałaby w sprzeczności z treścią art. 17 ust. 3 u.ś.r., który wysokość świadczenia pielęgnacyjnego jednoznacznie określa kwotowo i nie pozwala na samodzielne określanie jego wysokości przez organ administracji w oparciu o jakiekolwiek przesłanki (por. wyroki NSA: z 27 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 2375/20; z 18 czerwca 2020 r., sygn. akt I OSK 254/20; z 11 sierpnia 2020 r., sygn. akt I OSK 764/20 i z 24 sierpnia 2020r., sygn. akt I OSK 650/20). Powyższe stanowisko Sąd podziela. W konsekwencji, Kolegium słusznie opowiedziało się w niniejszej sprawie za rozwiązaniem polegającym na umożliwieniu osobie uprawnionej wyboru jednego ze świadczeń - pielęgnacyjnego lub emerytalnego, czemu dało wyraz już w pierwszej swojej decyzji z 25 kwietnia 2023 r. kiedy uchyliło decyzję organu I instancji z 21 lutego 2013 r. Wówczas Kolegium pouczyło organ I instancji, że ten stworzy wnioskodawczyni odpowiednie warunki do podjęcia stosownych działań umożliwiających jej uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego. W tym miejscu należy wskazać, że wybór świadczenia korzystniejszego strona może zrealizować poprzez złożenie do właściwego organu rentowego wniosku o zawieszenie prawa do emerytury. Zawieszenie tego prawa eliminuje negatywną przesłankę z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r., w postaci posiadania prawa do emerytury. Skoro zawieszenie prawa do emerytury skutkuje wstrzymaniem jej wypłaty, to uznać należy, że eliminuje się w ten sposób negatywną przesłankę wyłączającą nabycie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego (por. wyroki NSA: z 27 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 2375/20; z 18 czerwca 2020 r., sygn. akt I OSK 254/20). Zgodnie z art. 24 ust. 2 u.ś.r. prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, czyli w sprawach wymagających rezygnacji z emerytury - od miesiąca, w którym strona przedstawi decyzję o wstrzymaniu wypłaty emerytury. Z akt sprawy nie wynika jednak (wbrew ocenie Kolegium w decyzji z 11 sierpnia 2023 r.) aby Burmistrz Miasta [...] prawidłowo pouczył stronę o czynnościach jakie musi podjąć celem uzyskania korzystniejszego świadczenia. Nie można tego wywieść z wywiadu środowiskowego z [...] maja 2023 r., w którym skarżąca stwierdziła, że "zawiesi prawo do emerytury z dniem nabycia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego" albowiem w wywiadzie tym nie zostało wyartykułowane jak skarżącą została pouczona w tym zakresie. Trudno tego pouczenia odnaleźć również w zawiadomieniu z 26 maja 2023 r., gdzie organ I instancji informuje skarżącą o treści art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. i wskazuje, że "niespełniona przesłanka może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem." Z drugiej strony wzywa stronę do przedstawienia nowych dowodów i składania wyjaśnień w trybie art. 10 § 1 k.p.a. Z kolei, w piśmie z 4 lipca 2023 r. przekazującym odwołanie do Kolegium organ I instancji wskazał, że skarżąca ma ustalone prawo do emerytury a zawieszenie emerytury nie powoduje utraty tego prawa. Rację ma więc skarżąca, że organ naruszył przepisy postępowania poprzez niepoinformowanie strony, o czynnościach jakie musi podjąć celem uzyskania korzystniejszego świadczenia, w tym że brak zawieszenia prawa do emerytury w sytuacji spełnienia pozostałych przesłanek wynikających z ustawy o świadczeniach rodzinnych jest jedyną negatywną przesłanką do jego przyznania. Co istotne także, zdaniem Sądu, ocena postępowania wyjaśniającego dokonana przez Kolegium jest sprzeczna z materiałem dokumentacyjnym, na co wskazał Sąd wyżej. Tym samym doszło też w sprawie do naruszenia art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. Ponownie rozpoznając sprawę organy uwzględnią stanowisko przedstawione w niniejszym uzasadnieniu. W konsekwencji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).